Days of Heaven (1978)

Op een of andere manier boeien de films van Terrence Malick mij matig. Visueel sterk, sfeervol....jawel.....maar ik moet zoveel moeite doen om wakker te blijven............

Halfje er bovenop omdat de schitterende cinematografie me moeilijk los kan laten.

Binnenkort ook eens herzien voor een beter oordeel...

Alweer een prachtige film van de meester regiseur Malick

Prachtige beelden, sterk acteerwerk en een heerlijke soundtrack van Morricone.

Heel grappig om dit te lezen (vooral de laatste 2 zinnen). Aan je respect voor de film zal het niet liggen in ieder geval. Ik denk ook niet dat het aan je leeftijd ligt of dat je het liefdesverhaal niet op waarde weet te schatten. Het is vooral de beeldenpracht en de pure poëzie die vrijwel iedere scène van je scherm afspat. Het plot van deze film is van ondergeschikt belang (hoewel het ook in dat opzicht in al zijn eenvoud een pareltje is). Dit is een film die je gewoon opslokt. Althans, dat is de bedoeling. Het gebeurt of het gebeurt niet. Kon de briljante score van Morricone je ook niet beroeren?

Het valt me trouwens op dat aanvankelijk zeer positieve reacties bij deze film vaak vergezeld gaan van gematigd positieve scores. Voornamelijk in de trant van: "Zeer goede film, maar het weet me toch niet helemaal te grijpen."

De film is erg mooi, maar ook sloom. Hier en daar miste ik de achtergrondmuziek. Aan het einde wordt de film wel beter.

Toch een beetje gemengde gevoelens t.o.v. Days of Heaven. Enerzijds is alles natuurlijk fantastisch in beeld gebracht en alleen daarom al is de film een traktatie op zich.
Prachtig die close-ups van diverse dieren en het wuiven van het graan (zo onderhand een soort handelsmerk van Malick geloof ik), of die shots van de ondergaande zon boven de verlaten akkers…. Erg sterk gedaan. Het is echter het verhaal wat me toch niet helemaal wist te raken. Deels omdat het tamelijk voorspelbaar is, al hoeft dat niet altijd een probleem te zijn, maar voornamelijk toch door de personages. Ik kon eigenlijk geen sympathie voor ze voelen en omdat het verhaal nogal van de hak op de tak springt vond ik hun beweegredenen niet altijd even helder. Ook vond ik het acteerwerk nogal statisch. Wellicht dat herziening me een ander gevoel zal meegeven, maar voor nu heeft het verhaal me niet weten te raken. En hoe mooi de fotografie dan ook is, waanzinnig enthousiast ben ik daardoor (nog) niet.

Helemaal mee eens. Beter kan het niet verwoord worden. Mede door de schitterende soundtrack van Ennio Morricone zou ik dit haast beschouwen als een symfonisch gedicht.
Deze film van Malick vond ik bij mijn eerste kijkbeurt al magistraal en daar is bij mijn tweede kijkbeurt vanmorgen geen verandering in gekomen. Twintig jaar later zou hij met "The Thin Red Line" opnieuw een meesterwerkje afleveren en ik ben ook zeer benieuwd naar zijn nieuwste film "The Tree of Life" die we volgend jaar kunnen verwachten.
Toch zullen de films van Malick nooit een groot publiek trekken, daarvoor zijn ze te weining toegankelijk. Kijken naar een film van Malick vereist geduld. Wie een actiefilm verwacht komt zeer bedrogen uit. Vandaar dat er tegenover de zeer hoge waarderingen een evenredig aantal zeer lage waarderingen staan.
"You love it or you hate it". Well, I love it.

Waardering; onveranderd 5,0* en een plaats in mijn top 10

Deze film valt of staat bij zijn cinematografie. Deze is feilloos. De schitterende, desolate korenvelden uit het zuiden van de Verenigde Staten hebben er nog nooit zo prachtig uitgezien op het grote scherm. De close-ups van de dieren zijn schitterend (deed me sterk denken aan Walkabout, een van mijn favoriete films waarin dit ook heel erg goed werkt).

Het verhaal van Days of Heaven kwam echter rechtstreeks uit de boektreeks. Althans, zo leek het. Het script werd geschreven door Malic zelf, maar ik vond er geen klap aan. Arm jongetje en arm meisje zijn verliefd, maar arm. Meisje trouwt met rijke boer, maar blijft in het geheim met het arm jongetje. Rijke boer komt erachter en er ontstaat hommeles. Ik kom er niets mee.

Des te schokkend dus, dat deze magnifieke cinematografie verder weinig uitwerking kent. En dat is vreselijk jammer, want de regieprestaties van Malick zijn overduidelijk. Bovendien een bijzonder man, 4 films in 40 jaar, dat doe je ook niet zomaar.