Tokyo.Sora (2002)

Net herzien en maar goed ook!

Dit is ongetwijfeld de meest en mooist subtiele film die ik ooit heb gezien. Prachtige schets over eenzaamheid en leegte, warmte en sociaal contact.

Met zo weinig middelen zo’n emotionele film afleveren.

Heb hier haast geen woorden voor.

Wat Tokyo.Sora ook zo sterk maakt is dat door de docu-achtige stijl alles zo ongelooflijk realistisch overkomt. Heb acteurs/actrices zelden zo naturel zien spelen.

Film zit vol (pijnlijk) herkenbare situaties. Enige binding of medeleven met de personages is hier wel nodig. Bij mij was die alvast enorm.

Tokyo.Sora biedt troost en hoop. Een steun in de rug als het ware. Een film die voor velen dierbaar zou kunnen zijn, tenminste als je houdt van minimalistische, zéér trage, observerende (Japanse) drama's.

Geef hier met plezier 5 * aan en sluit af met twee van de mooiste verwoordingen die ik al op Moviemeter las.

Alsjeblieft Onderhond!

En nog beter:

Ik wou deze film al een maandenlang zien, waarom weet ik eigenlijk niet en ondanks dat het van te voren niet geheel in mijn staatje leek te liggen, maar ik op het moment het Aziatische filmwereldje een beetje aan het verkennen ben leek het me toch wel wat en na lang wachten op een mogenlijke dvd die niet zo prijzig was heb ik hem uiteindelijk toch maar even geleend van een user, nogmaals bedankt NW.

Wat een schitterend subtiel en persoonlijk filmpje was dit zeg, ik heb het eventjes laten bezinken maar als ik erover nadenkt kan ik het me eigenlijk amper nog heugen dat een film me voor het laatst zo diep geraakt heeft, ik kon op het einde echt serieus wel janken. Het gevoel van eenzaamheid (dat iedereen wel kent, neem ik aan) wordt op zo'n geweldige manier weergeven, het duurt dan wel even voor je er in zit maar wanneer dit gebeurde (bij mij, na zo'n klein kwartiertje) kon ik ook wel ontzettend met de personages meeleven en bouwde ik met iedereen op zijn minst wel een kleine band op. Waarom het me zo raakte weet ik eigenlijk niet precies, misschien wel omdat ik me er (hoe pijnlijk ik dat ook vind om te te geven) best in kan herkennen en me soms ook wel eens zo voel, en zoals Naomi Watts (een tiental berichten terug) al zei geeft het je op een bepaalde manier het gevoel alsof je niet alleen bent, ook die gequote zin van Onderhond hierboven slaat de spijker op zijn kop.

Verder ademt de film een hele bijzondere sfeer uit en is Tokyo inderdaad een meerwaarde en een bijzondere locatie, ook barst de film van de indrukwekkende en ontroerende scenes (om er maar even een kleine greep uit te doen) neem bijvoorbeeld die ene waar de twee meisjes dronken worden en beginnen te joggen, de daarop volgende scene waar het ene meisje (ben haar naam even kwijt) haar polsen doorsnijd omdat ze denkt dat dat het hoogtepunt uit haar saaie en eenzame bestaan was, of het tedere kusje tussen dat meisje en de jongen in de wasserette en de eindscene waar het meisje soep (ofzo) komt brengen naar haar buurvrouw en dan ben ik er vast nog genoeg vergeten. Daarnaast betrapte ik er mezelf ook wel eens op dat ik in de lach schoot om bepaalde acties van de personages die soms grappig, vertederend en ontroerend tegelijkertijd waren.
Ook op visueel gebied zag het er allemaal heel bijzonder uit, niet bepaald briljant te noemen, juist dodelijk simpel, maar dat was dan ook dat het zo bijzonder maakte, vooral dat momenten waarin die lift in slow motion naar beneden daalde met de blauwe massieve achtergrond of dat meisje dat een sigaret rookte in dat bad, en de eerder genoemde jog scene. Prachtig subtiel allemaal.

Verder moet ik (spijtig genoeg) ook toegeven dat niet alles koek en ei was, de film was (zoals me al voorspelt was) vooral erg traag en ergens op de helft had ik een moment waarop ik dacht van nu mag er wel wat meer vaart in komen, iets wat vervolgens ook wel gebeurde. Daarnaast was het me ondanks alle (hierboven genoemde) positieve punten redelijk ontoegenkelijk allemaal en daar bedoel ik vooral mee te zeggen dat niet ieder moment in de film me even veel kon boeien of naar de keel greep (iets dat ook mijn eigen schult was en ik de film eigenlijk ook niet aan mag rekenen) aangezien ik tijdens het kijken nogal suf was en dan ervaar je toch niet alles even goed. Ik heb dus ook het idee dat ik hem voor een herderdere mening en mogenlijk hogere score nog eens opnieuw zou moeten zien om het allemaal wat beter toe te lichten. Voor nu verdiend de film een dikke vier en als ik het allemaal wat heb laten bezinken zou daar opzich makkelijk een halfje op kunnen, het was tenslotte erg bijzonder allemaal.

Edit: Morgen Su-Ki-Da, het zal mij benieuwen of die ook zo sterk is.

4 sterren

No problem en mooie review . Dit is echt een film die per herziening "mooier" wordt. Su-ki-da beperkt zich maar tot twee personen maar ook die is weer erg traag maar als .Sora 4* krijgt, maak ik me niet zo veel zorgen om Su-ki-da.

Net als Su-ki-da word ik er niet echt warm van. Soms boeiend, vaker niet echt boeiend. De man en vrouw in het restaurant verhaaltje is zelfs ronduit irritant. De sporadische muziek is wel mooi trouwens, net als de rust die de film uitstraalt.

2.5*

het is allemaal al heel mooi gezegd, echt prachtige film en cinematografie om je vingers bij af te likken. Het verhaal wordt echt verteld door de beelden. Met name de scène dat ze samen gaan rennen vonk ik wonderschoon. 5*

Dit is een adembenemnde film over eenzaamheid en leegte met bijzonder mooie cinematografie.

Waar Dolls een voltreffer was, heeft deze film me helaas niet kunnen raken. Hoe echt ze ook overkwamen, en dat moet ik zeker nageven, ik had weinig met de personages. Dat het naar mijn idee nogal afstandelijk is geschoten, zowel letterlijk als figuurlijk, hielp niet echt. Ik vond het echt saai worden op een gegeven moment. Je ziet soms mensen uit het beeld lopen, ik krijg daar nou ook niet echt een documentaire gevoel bij, eerder een Big Brother gevoel.

De kleuren waren nogal mat, al wil ik daar niet teveel over zeuren; dat past eigenlijk wel bij de grauwheid van het bestaan dat getoond wordt. Positief was de muziek.

Ik ben ervan op de hoogte dat ik nogal alleen sta in mijn negatieve oordeel. Ik ben denk ik deze film met de verkeerde verwachtingen gaan kijken. Ik noemde Dolls al, ik had eigenlijk iets vergelijkbaars verwacht, maar het is echt een heel ander soort film. Ik beloof dat ik deze film nog eens ga kijken, wellicht dat hij dan veel beter valt omdat ik dan meer een idee heb wat me te wachten staat. Het is me wel eens vaker overkomen dat ik een film maar matig vond en na herziening ineens geweldig. Gezien mijn verkeerde verwachtingen vooraf, en het feit dat ik wel degelijk denk te begrijpen wat de film me probeert te vertellen, zou het me niet verbazen als deze film ook tot die categorie behoort.

Ik kan me wel vinden in dit bericht van Belchinees. Deze film vereist enorm veel geduld van de kijker. Zonder de vele positieve verhalen zou ik mij ook niet aan deze film gewaagd hebben. Het gaat allemaal erg traag, visueel vond ik het allemaal niet erg bijzonder, maar ik kon mij toch wel enigszins in de hoofdpersonen inleven. Ik moest bij deze film over leegte en eenzaamheid gelijk denken aan die andere film over hetzelfde thema "Vive l' Amour" van Tsai Ming-liang.

Erg opvallend vond ik het dat in "Tokyo.Sora" weinig soundtrack was te bespeuren of je zou de geluiden van het trein- en autoverkeer ook tot de soundtrack moeten rekenen. Dat verkeersgeruis werkte wel sfeerverhogend vond ik.

Kort samengevat vond ik Tokyo.Sora achteraf gezien best wel een aardige film van Ishikawa maar toch duidelijk minder dan zijn opvolger "Su-ki-da", maar misschien vereist deze film om hem juist te beoordelen meer kijkbeurten.

Waardering; een kleine 3,5*

Zoals beloofd herzien.

Na veel aarzelingen een paar dagen geleden eerst Su-ki-da gezien, toen die aansloeg stond niet veel de herziening in de weg.
Een paar maanden geleden wellicht met de verkeerde verwachtingen gekeken, ik had bijvoorbeeld veel meer extravagante kleuren verwacht, en dan valt het minimalisme hier nogal rauw op je dak. Ik kan dat laatste nu veel meer waarderen, wist deze keer ook wat ik voor de kiezen zou krijgen. Deze keer had ik ook veel minder problemen met het onderscheiden van de verschillende vrouwen, ik snap nu ook niet meer wat daar nou zo moeilijk aan was. Aan de andere kant wordt het ons vanwege de afstandelijkheid ook niet heel erg makkelijk gemaakt. We komen bijvoorbeeld maar twee namen te kennen, terwijl er zes vrouwen rondlopen.

De onderlinge relaties zorgen soms voor hartverwarmende taferelen. De moeite die het kost om verlegenheid te overwinnen, ik herken er veel in en het is behoorlijk vertederend. Een mooi voorbeeld is de scene waar de vriend van de tekenares voorzichtig over zoenen begint.
Het niet kenbaar durven maken van je onvrede, zoals de schrijfster wiens verhaal ineens is herschreven, ook behoorlijk herkenbaar. Erg pijnlijke scene overigens.
Het maakt de film behoorlijk bijzonder.
De vorige keer kon alles me veel minder grijpen, en dan gaat het vervelen, waarbij de lange speelduur niet bepaald helpt. Deze keer ook wel inzink-momentjes gehad, maar dan kwam ineens weer zo'n scene als de ren-scene. Of dan kwam er ineens de eenvoudige, maar mooie muziek van Kanno die je weer eventjes liet dromen. Ondanks de gitaar in Su-ki-da lijkt het alsof er hier meer muziek in zit. Maar ook muziek wordt hier bijzonder minimalistisch gebruikt.
In ieder geval is deze kijkbeurt me een stuk beter bevallen dan de vorige, dus ook een flinke ophoging naar 4,5*.

Uiteindelijk toch iets minder dan Su-ki-da, die in mijn ogen net wat mooier geschoten is, zowel de shots van de personages als van bijvoorbeeld de luchten. Su-ki-da was ook wel wat makkelijker, met een wat duidelijker structuur omdat er slechts twee personages gevolgd worden en met de voice-overs. Makkelijker is niet meteen beter, wellicht dat een andere herziening Tokyo.Sora alsnog gelijk trekt met Su-ki-da. We zullen zien.

Beter dan ik had verwacht. Of minder slecht liever gezegd.

Japanse gekkigheid of surrealistische nonsens à la Dolls of Bin-Jip blijft gelukkig achterwege in Tokyo.Sora, dus ik heb me in ieder geval niet hoeven ergeren. Maar daarmee heb je natuurlijk nog geen goede film.

Want mijn God, wat was het weer een saaie, eentonige bedoening. Nauwelijks dialoog, veel moeilijke, geforceerde blikken en lange nietszeggende shots. Tokyo.Sora is de Japanse arthouse versie van Sex and the City, maar dan zonder de humor. En het script zijn ze helemaal vergeten.

Hoe het nu uiteindelijk allemaal afloopt is me ook niet duidelijk geworden. Ik heb eerlijk gezegd maar drie hoofdpersonen geteld, geen zes. Maar die Japanse vrouwen zien er ook allemaal hetzelfde uit, waarschijnlijk dat het daardoor komt. De soundtrack is in ieder geval erg fijn en de rust die de film uitstraalt is prima geschikt om er tijdens de film iets bij te doen, bv. aardappels schillen, borduren of iets in elkaar knutselen.

Grappig trouwens om de vele reacties te lezen van mensen die de film in eerste instantie niet goed vinden, vervolgens zichzelf om de oren slaan, en bij een tweede kijk beurt plots boven de vier sterren uitkomen. Zo van: "Ik moet deze film goed vinden, want ik ben een Asiamania aanhanger. Wat zouden de anderen wel niet van me denken?" Ik zag het van de week ook al bij Dolls.

Ik ben blij dat ik tot die groep mensen behoor die wél een eigen mening kunnen vormen: 2**. En daar zal nooit een halfje bijkomen.

Goh.

:'). Verrassend is het niet.

Daar voel ik me aangesproken, en ik snap ook de vraagtekens die je hierbij stelt.

Om voor mezelf te spreken: dit is een van de eerste Aziatische films die ik gezien heb, waardoor ik wat veel meer moeite had om de verschillende personages uit elkaar te houden. Als je ze al niet uit elkaar kan houden, dan is het al helemaal moeilijk om je met ze te identificeren, wat niet bevorderlijk is voor het kijkplezier. Deze film staat of valt toch wel bij het kunnen inleven in de personages, en als dat niet lukt, gaat de speelduur tegenwerken en ga je je vervelen.

Verder had ik net Dolls achter de rug, die een enorme weelde aan kleuren had. Bij opmerkingen van anderen over dat Tokyo.Sora film visueel zo schitterend is, verwachtte ik net zo'n kleurenfestijn, maar dat zul je hier niet vinden. Hier zit de schoonheid meer in kadrering en in de mise-en-scene, waar ik destijds veel minder oog voor had.

Ik ben van mening dat je smaak kunt ontwikkelen, ik heb dit eerder ook met muziek gehad. Mijn favoriete componist is Bruckner, de eerste keer dat ik een symfonie van hem hoorde (zijn negende), kon ik er weinig mee vanwege de complexiteit van zijn muziek. Die negende symfonie is na vaker luisteren me zo goed bevallen dat ik die nu beschouw als één van mijn grootste favoriete muziekstukken.

Ik ben ook andere symfonieën van hem gaan luisteren, die qua complexiteit niet onderdoen voor de negende, maar waar ik veel minder moeite mee had om ze te doorgronden. Heeft er denk ik toch mee te maken dat ik eerst vertrouwd moest raken met zijn idioom. Als je dat éénmaal bent, dan is het een stuk makkelijker om andere werken van dezelfde artiest te doorgronden.

Hetzelfde heb ik gehad met schilderkunst. Ik had niet zoveel op met moderne kunst, maar mijn oom is een fanatiek Cobra-fan, waardoor ik wel eens door hem word meegenomen naar het Cobra museum. En ik moet zeggen dat ik die schilderijen ook steeds meer ben gaan waarderen door die bezoekjes.

Om terug te komen op Tokyo.Sora, ik ben op een gegeven moment de opvolger Su-ki-da gaan kijken, daar wist ik wel wat me te wachten stond, met deze nog in het achterhoofd, en die beviel erg goed, waarbij ook de visuele schoonheid me meer opviel. Dat zal wel komen omdat ik in de tussentijd veel meer vertrouwd ben geraakt met het idioom van dit soort films. De herziening van Tokyo.Sora pakte daarna ook een stuk beter uit, vooral omdat ik de personages nu veel beter uit elkaar kon houden, waardoor ik me veel beter kom inleven, maar zeker ook omdat de visuele schoonheid me meer opviel

Je kan cynisch zijn, me niet geloven en van me denken dat ik dat doe om maar bij het Aziëclubje te horen, dat is helemaal aan jou. Ik weet wel dat als ik deze films echt kut zou vinden, ik ze niet zou aanschaffen. Heb zowel Tokyo.Sora als Su-ki-da nog niet binnen, maar de bestelling is wel geplaatst. En die DVDs zijn duur!! Ik ben wel gek om voor die twee films samen ongeveer 70 euro neer te leggen, als ik die films niet echt mooi vind.

Goed, ik wil het allemaal best aannemen. Al lijkt je hele top 10 op een kopie van die van Onderhond, toch wel het 'voorbeeld' voor de Asiamania kliek hier op MM.

Wat betreft je stelling dat smaak valt te ontwikkelen ben ik het maar gedeeltelijk met je eens. Volgens mij wordt dat ook grotendeels bepaald door je opvoeding. Als je ergens nooit mee in aanraking komt, is het moeilijk om daarvoor later nog smaak te ontwikkelen.

M.b.t. schilderkunst ben ik vrij ruimdenkend, al moet een werk iets voorstellen. Het geklieder van Appel kan ik daarom niets mee. Zo heb ik dat ook met muziek, waarvan er na Pink Floyd nooit meer iets goeds is gemaakt. Bruckner ben ik niet mee bekend, maar soortgelijke romantische klassieke muziek kan ik zeker waarderen.

Een film als Tokyo.Sora gaat eigenlijk nergens over en vergelijkbaar met een schilderij als Who's afraid of red, yellow and blue kan ik daar dus weinig mee. Maar ik wil best geloven dat jij oprecht een liefhebber bent van dit soort kunst, maar voor mij moet er ergens een verhaal in zitten. Of het nu muziek, film of beeldende kunst is.

Beetje zielig provoceren hoor Flashheart. Het is heus geen schande als je een keer een Aziatische film goed vindt.

Mijn tijdelijke Aziatische top10 staat er mede voor jou, doe er je voordeel mee.

De helft van mijn top 10 zit inderdaad in de zijne, en ik wil best toegeven dat zijn stemmenlijstje een belangrijke inspiratiebron voor het bepalen van mijn filmmenu is. Ik ben ooit, toen ik me verveelde, zijn top 10 afgegaan, en het meeste beviel zeer goed. Als iemand dan blijkbaar een smaak heeft die tegen de jouwe aanzit, en veel meer films heeft gezien, dan ben je ook een beetje stom als je niet verder kijkt naar wat er verder in zijn lijstje staat.

Misschien heb je hierin gelijk, al denk ik dat het eerder bepaald wordt door je karakter of je openstaat voor nieuwe dingen, al kan karakter denk ik ook door opvoeding gestuurd worden. Mijn ouders bijvoorbeeld hebben een enorme hekel aan metal en hebben me er nooit mee in aanraking gebracht, toch ben ik op een gegeven moment metal gaan lusteren. Zelfde geldt voor jazz en hiphop.

Over Bruckner moet ik zeggen dat het grootse muziek is in de zin van veel vuurwerk afkomstig van koperblazers. Veel meer dan bij bijvoorbeeld Beethoven of Brahms, maar vergelijkbaar met Mahler, Wagner en Sjostakovitsj. Je moet ervan houden. Of misschien kan je dat ook leren waarderen, want aanvankelijk hield ik niet van koper, en nu vind ik het juist erg gaaf als een symfonie veel grootse koperpassages heeft, ik dat erg gaaf vind. Wat overigens grappig is, is dat ik bij filmscores helemaal niet van bombastische muziek houd. Tenzij het dus afkomstig is van een componist die de muziek niet heeft geschreven met een film in gedachte. Klinkt dan toch net iets anders. Bruckner als filmmuziek graag, John Williams niet.

En dat is natuurlijk je goedrecht en dat heb ik ook nooit willen ontkennen.

Off-topic verwijderd.

Toegegeven.

7 jaar samen, 7 jaar gezeur, deze film moest ik zien (girldinnetje's favoriet) man wat heb ik een hekel aan deze film gehad. Laatst op haar verjaarday gaf ik toe aan mijn ergenis en besloot de film eens te kijken. Ja hoor, de ''zie-je-nou-wel'' blik was al snel van haar ogen af te lezen.

Ik vond hem goed, uiteraard met dank het o zo populaire kneedgummetje ben ik gezogen in deze fantastische regenboogschildpad. Daar zat ik in een bak vol stof, mooi stof.

Hek, zoals je ziet praat ik waan, er komt alleen maar mistige onzin uit, ik kan het niet helpen, de film is nu eenmaal mooi, linkse pijproker stempel of niet.

Legt de ene griet een porno op en de andere is een exotisch danseres, maar de camera toont niks van de actie! 'Lap, weer zo'n film die mij constant bij mijn kloten gaat hebben' was mijn eerste reactie, om even later te verzinken in de oprechte naturel en doeltreffende beeldtaal van Tokyo.Sora. Kort door de bocht gezegd gaat het over 6 verschillende grieten die wegteren in het individualistische karakter van een grootstad, waarbij ze een dagelijkse strijd moeten voeren tegen routine en eenzaamheid.

Het mooie is dat het dit allemaal weet te vertellen met uiterst weinig woorden en nog minder verhaallijn (in het weerbericht zit nog meer plot), en op zo'n danig authentieke en subtiele manier dat het toch diepe ontroering nalaat. Zo zitten twee van die vrouwen eigenlijk rug aan rug in dezelfde flat, wordt een moeizaam telefooncelgesprek gevolgd vanuit het perspectief van een veiligheidsspiegel (het geïsoleerde invividu met zijn problemen wordt benadrukt door de mute) en krijgt een simpele verspringing van verkeerslichten de scene erna plots heel wat betekenis. En wie herkent zich niet in het eenzame van te moeten eten met als enige gezelschap moeder televisie, of de dagdagelijkse sleur in iemand die gratis staaltjes uitdeelt als job?

De richtpijlen komen recht van de straat en nog meer uit het hart, waarbij zeker mag gezegd worden dat het spontane acteerwerk de oprechtheid verzilvert. Prachtig om te zien ook hoe men openbloeid wanneer er toch even hoop is op warm menselijk contact die de cirkel doorbreekt (of omgekeerd), de enige van de schaarse momenten dat er toch even wat prikkelende muziek komt zuchten. En dan werkt het ook. Tokyo.Sora durft op visioneel vlak weleens vervallen in het statische, maar zelfs dan weet het meestal met een geweldige kadrering of treffend perspectief piekfijn uit de hoek te komen. En als het dan weer even trilt of beweegt is het met een schot in de roos, met als hoogtepunten de prachtig gemonteerde opnames van de lucht van Tokio, zoals de titel zich vrij laat vertalen.

Het brein achter dit Japanse juweeltje was hiervoor ironisch genoeg een reclamemaker, iets wat met deze debuutfilm compleet lijkt vergeten. Zelf kan ik hem in elk geval niet genoeg promoten, al moet ik er wel bij waarschuwen dat een Franse wijngaardslak nog sneller gaat dan het ritme van de prent en exotische danseressen te weinig screentime krijgen. En dat moet u liggen of kunnen doorslikken.

4,5*

japanse rotzooi, meer is het niet

Blijft prachtig.

Dit weekend nog maar eens herkeken. De eerste 15 minuutjes blijven altijd even wennen. De traagheid, het gebrek aan duidelijk drama en de rust die deze film uitstraalt hebben even nodig om in te werken. Daarna is het gewoon weer bijna twee uur vol genieten.

Visueel blijft het fraai. Niet in-your-face maar stijlvol en delicaat. Zelfde mag gezegd worden van de soundtrack en het acteerwerk. Maar het is toch vooral het contrast tussen de eenzaamheid en social contact wat deze film zo universeel mooi maakt.

Wat me verder ook altijd erg blij maakt is dat deze film niet sterk positief of negatief oordeelt, maar eigenlijk zeer neutraal tegen z'n thematiek aankijkt. Hoewel de personages allen worstelen met eenzaamheid, is er even vaak berusting en zelf even kunnen genieten van het alleen zijn.

Blijft voor mij het mooiste "typische" Japanse drama en ongeëvenaard in z'n genre. Eigenlijk hoort Dolls dat te zijn, maar dat vind ik toch iets meer een "Kitano-film".

5.0* en een uitgebreide review

Mooie review. Krijg ook weer zin om deze film weer eens te zien. En zou Ishikawa ooit nog met een nieuwe film komen?

Ik ben best wel onder de indruk van deze film. Maar ik verkies toch Su-ki-da, die vond ik iets mooiers uitstralen. Ook vind ik deze film op sommige momenten wat minder interessant, maar uitiendelijk wel heel sfeervol en visueel mooi.

Hier heb ik een stukje geschreven over de film.

4*

Het gedeelte in het restaurantje begint inderdaad wat leeg, maar uiteindelijk wel het stukje met de meeste impact vond ik. De openbaring was bijzonder krachtig.

Eens, die openbaring is mijn favoriete scene van de hele film.

Al veel goede verhalen over deze film gehoord, dus ik zou hem ook graag willen zien, maar weet er iemand toevallig of deze op DVD te vinden is? Meestal kom ik uit op webshops uit Japan, maar zijn er ook adressen die wat dichter bij huis zijn?

Nee, er is alleen een Japanse import beschikbaar.

Damn, wel jammer. Ik wil hem graag zien, maar 50 euro voor een DVD is een beetje veel.