46-Okunen no Koi (2006)

Dat gevoel deel ik.

Ik kan qua camerawerk, decors, en kleurgebruik alleen maar lovend zijn. Qua plot en emotie is het allemaal wat minder. De whodunnit is best aardig om te volgen, maar ik vind dat de relatie tussen de twee hoofdpersonen te vlak is uitgewerkt. Ik heb er te weinig emotie in kunnen ontdekken. Ik denk zelfs dat Miike's stijlmiddelen (bijv. de uitbarstingen van geweld) het drama eigenlijk in de weg zitten. Misschien is Miike niet de aangewezen persoon om dit soort films te maken. Typerend vind ik bijvoorbeeld de scene tussen de gevangenisdirecteur en Shiro Kazuki: Directeur vertelt Shiro over zijn dode vrouw (die zelfmoord heeft gepleegd omdat Shiro haar verkrachtte), die tot hem is gekomen en hem influisterde dat ze Shiro vergeven heeft. Shiro huilt, waarschijnlijk overmand door schuld. In principe kan dat een hele pure scene opleveren. Maar Miike verknalt de scene een beetje. Hij visualiseert de vrouw als een soort van kruipende demoon. Een echt Miike-moment waarschijnlijk maar het verneukt de puurheid van de emotie eigenlijk. Mijn voorstelling van een onschuldige vrouw is weg en huilt Shiro nu vanwege schuld, of juist uit angst?

Het werkt in ieder geval slecht, vanwege een rare visualisering die een minimalistische emotie eigenlijk afbreekt. Zoiets.

Maar mooi genoeg voor 3,5* en sommige scenes werkten wel degelijk.

Hier nog maar es een stukje. Kort of lang, ik weet toch nooit hoe dat uitpakt.

Ik begin maar met zeggen, dat deze film echt heeft wat ik in een film zoek. Bij de meeste films gaat dat om 1 of 2 elementen, maar hier komt alles aan bod van wat film voor mij zo speciaal kan maken.
Sfeer, muziek/soundtrack, visuele pracht, mystiek, (onderhuidse?) emotie, humor em dat loopt dan ook nog eens allemaal vloeiend door elkaar. Het kan bijna niet beter in elkaar zitten, vind ik.

Nu ik de dvd eindelijk in bezit heb, geeft dat toch wel meerwaarde. Zeker met zo'n visueel sterke film als deze, valt alles extra goed op.
Vor het geluid was ik dan toch even bang. Het bezit alleen een stereo kanaal en zoals dat eerder met Gozu het geval was, kan dat wat matig uitpakken. Als de man dus begint met zijn gedicht, en het klinkt erg leeg, vrees ik een beetje, en zet het geluid wat harder. Vervolgens arriveert daarna die ene geweldige scene met veel muziek en het contrast met het geluid had niet groter kunnen zijn en ik duik naar mijn afstandsbediening. Dit kan niet anders dan met opzet zijn. Verder is de mix gewoon goed, maar dit detail, viel mij erg op.
Over het visuele gebeuren heb ik eerder ook al veel geschreven, maar t blijft gewoon erg mooi. Geweldig omgevingen, erg mooie belichting en leuk hoe de kleur geel in de hele film centraal staat.

Verder straalt deze film voor mij vooral een gevoel van vrijheid uit, wat erg tegengesteld is in een film die zich afspeelt in een gevangenis. Omgevingen zijn speels en veranderen/bewegen en personen komen en gaan wanneer ze zin hebben. De camera ervaar ik als een toeschouwer die kan gaan en staan waar ie wil, waar dan ook vaak dankbaar gebruik van gemaakt word, zodat er soms een ruimtelijke sfeer, en waar nodig juist weer een hele intieme sfeer wordt neergezet.

In tegenstelling tot anderen hier, heb ik de film niet ervaren als lastig of chaotisch. Doordat meerdere vraagstellingen en situaties op een andere manier terug komen, krijg je wel steeds een andere kijk, maar het blijft duidelijk waar alles om draait. Dat je als kijker door die benadering denkt door te hbben, dat alles nu haarfijn is uitgelegd en dat er bepaalde zaken nog niet aan bod zijn gekomen, is dan erg goed gedaan.

Een film die gewoon hoog in mn top 10 moet staan, maar eens gaan kijken hoe ik dat ga regelen, er staat nog een ander te dringen. Betekent dat er 2 uit moeten. Ik heb wel een idee welke, eens kijken of dat terecht is.

Op basis van welke films dan ? Kan weinig films terugvinden waarvan je dat idee zou moeten gekregen hebben.

Films waarbij je een lage verwachtingen hebt, verrassen automatisch sneller.

Nou..zal even proberen te verwoorden wat ik zo juist heb gezien:

Het begon met een filosofische mijmering. Toen ik dit aanschouwde kreeg ik een huivering omdat ik hoopte dat hier niet de basis van de film werd neergezet.
Gelukkig was dit niet het geval en werd direct hierna een simpel maar mooi verhaal vertelt. Eigenlijk is de hele film eigenlijk een 'who done it' mysterie maar wordt visueel zo geweldig neer gezet dat dit het genre ver overstijgt.
De film boort 3 van de vijf zintuigen zo fijntjes aan dat het onmogelijk is om je aandacht te verliezen.

Ik vind het eigenlijk hinderlijk als mensen de vergelijking met 'Dogville' plaatsen gezien het zo grote verschil met het het visuele.
Bv. hier wordt gewoon een deur gebruikt ipv dat iemand doet alsof hij een deur opent.

Buiten het detective(who done it) verhaal speelt natuurlijk nog steeds de onderliggende thematiek die Miike ten toon wil spreiden.
De vraag blijft in hoeverre deze op een overtuigende manier wordt gevraagd/vertelt.
Wat kiest men: toekomst/verleden , ruimte/hemel? Dit werd m.i. wat simplistisch vertelt maar door de visueel prachtige settings weer tot een groot pluspunt gemaakt.

Dit is de 2e film na Audition die ik van Miike heb gezien en gezien het publiek wat hij hier wil bereiken en gezien het fantastische wat ik er van vind moet ik het hier maar misschien bij laten.

Was een mooie, korte , intense filmervaring
4,5*

Was nooit zo onder de indruk van het werk van Miike, maar de laatste 2 films die van de man gezien heb, bevielen me toch zeer goed. Waaronder deze. Stilistisch een waar meesterwerk. Acteerprestaties bevielen me ook zeer goed.
4,5*

Het is zo'n mooie film! De kleuren en de geluiden! En ik was zo benieuwd naar het verhaal, wie het had gedaan. En het viel allemaal heel mooi op z'n plek. Wow! Hij is prachtig!!

Een verpletterende, overdonderende film; een expressionistische nachtmerrie, las ik op een site en dat was positief bedoeld. Jammer is voor mij dat het 'kunstzinnige' zo belangrijk wordt, dat het ten koste gaat van het verhaal.

Overweldigend.

Wat een regisseur is die Miike toch, verwachtingen komen nooit uit, hij weet elke keer weer te verrassen, grenzen op te zoeken en te overdonderen.

Visueel erg mooie film, on-Miike zelfs. Het hele universum die hij weet te creeren is fenomenaal, de claustrofobische feel van de gevangenis is beklemmend en de buitenwereld heeft een heerlijke surreele atmosfeer, echt uitmuntend. Ondanks de thematiek is 46 voor mij de belichaming van vrijheid. Heerlijk om te zien hoe Miike speelt met droom/realiteit perspectieven en hoe hij speelt met verschillende genres. Miike is een genre.

Ook een heerlijke cast overigens. Ishibashi zie ik sowieso graag maar ook fijn om Ando weer eens in een leading role te zien en dat doet hij met verve.

Al met al een geweldige Miike ervaring weer.

Zeker niet, maar dat weet je pas als je de film ziet. Bovendien is het plot bepaald niet het enige dat deze film interessant maakt.

Film waarvan ik zeker erg veel verwachtte, na die vele superlatieven hier op het forum. Visueel kwamen zo goed als al die verwachtingen zeker uit. Miike geeft de film een erg sfeervolle, kleurrijke en symbolische "vorm". Daarin slaagt hij zeker.
Qua inhoud en personages liet de film mij echter wat koud. Zoals hierboven ook al eens aangehaald, is Miike soms iets te vaak bezig met zijn film vorm te geven. (De symboliek is af en toe wat "van het goede teveel", vind ik). Dat gaat hier jammer genoeg ten koste van het verhaal. Verhaal zat nochtans mooi in elkaar, maar ik zat zeker niet vol spanning te wachten op de ontknoping (iets wat anders toch wel aanwezig mag zijn in een verhaal in "whodunnit" stijl). Ook de emoties van de personages vind ik allemaal wat te kunstmatig overkomen.

Ik vond hem dus zeker wel het kijken waard, alleen mag Miike volgende keer van mij wat van zijn pseudo-diepgang (zo kwam het soms wat over vond ik ) en zijn uitbundige visuals inleveren. Wat meer "echte" diepgang en emoties zouden hiervoor in de plaats meer dan welkom zijn!

Een 3,5

Misschien dat het kwam omdat ik er niet helemaal met mijn hoofd bij was, of de ondertitels van de dvd in sneltreinvaart voorbij gingen, maar ik vond hem helemaal zo bijzonder niet als de meeste hem hier schijnbaar wel vonden. Herkende er ook weinig elementen in die de films die ik eerder van Miike zag zo kenmerkte. Moet er ook bijzeggen dat ik van het verhaal niet echt veel gesnapt heb verder. Visueel gezien is de film wel bijzonder in zijn soort, werkelijk ieder shot is een plaatje, vooral het gebruik van kleuren is perfect. Maar ook kwa sfeer (wisselend tussen droom/fantasie en realiteit) was het absoluut niet verkeerd verder. Alleen het verhaal kon me niet zo boeien. Ze deden aan het begin een beetje vermoeden dat het allemaal niet zo bijzonder was kwa verhaal (zo ook het plot hierboven) of tenminste dat had ik hierna wel een beetje verwacht, maar vervolgens sloeg het om in een hoop filosofisch gewauwel en kon ik het op een gegeven moment nog maar moeilijk volgen. Vond vooral die interview's
(waar telkens het beeld bevriest na een vraag) over de moord/zelfmoord (?) een beetje vervelend, Miike slaat hier op een gegeven moment ook een beetje door in zijn eigen gekunstel. Ook dat theatrale is doorgaans niet zo aan mij besteed. Vind het dan toch wel jammer dat ik het verhaaltje niet even kon wegdenken om me enkel te focussen op de beelden, want die waren (zoals gezegt) immers prachtig. Is toch wel een zwaktepunt van mijzelf, want ik merk dat dat wel vaker voorkomt dan enkel hier. Ik denk dat ik hem dus later (in een betere bui, welteverstaan) nog maar eens opzet voor een herkansing. Tot die tijd kom ik niet verder dan een hele krappe voldoende.

3 sterren

De volle mep voor dit visuele pareltje. Vanaf de eerste scene is het schitterend. Bijzonder smaakvolle decors en belichting, met als hoogtepunt de blauwe verhoorkamer met daarin de fluorescerend geel geklede gevangene. Maar er is zeker nog veel meer pracht in deze film, zoals de piramide en de raket, de danscene en de vlinder. Geweldig.

En dan lees ik achteraf dat het een film van Miike is. Dat was me helemaal ontgaan. Ik had nattigheid moeten voelen toen ik de vader uit Visitor Q rond zag lopen, maar desondanks is het geen moment in me opgekomen dat het een Miike-film zou kunnen zijn. Vergeleken met wat ik eerder van hem heb gezien (Koroshiya 1, Visitor Q, Gozu en Zebraman) is dit geheel andere koek. Visueel zoveel sterker. Leuke verrassing. De eerste keer dat ik 5* uitdeel aan een Miike, dat hij er maar meer als deze mag maken.

Vervelend eentonig filmpje. Zag er wel mooi uit, maar veel te statisch en het viel te vaak in herhaling. Had het na 15 minuten wel gezien. Muziek op het eind was wel mooi, maar verder liet het me behoorlijk koud.

Zie nu pas dat die van Miike is. Nou een van zijn mindere dan. 2*

Prachtig

Mooie film die het vooral moet hebben van de decors. Afzonderlijk niet vernieuwend maar in zijn geheel wel indrukwekkend. Zag bv. vage invloeden van Trier's Dogville en al met al heb je al zoveel gezien in films dat het allemaal niet meer zo origineel aanvoelt. Dat gevoel had ik dus ook niet, alleen achteraf had je wel een gevoel van: dit was mooi. Ook leuke experimenten zoals dialogen met gemonteerde tekst, moest ik even aanwennen, maar was wel leuk en daarnaast werkten het. Verhaal ontbrak me een klein beetje, maar dat is eigenlijk het gene wat ik totaal niet miste hier. Wie zit te wachten op een mooi mysterie of een ijzersterk verhaal, moet hier niet naar gaan kijken, het is enkel de reis er naar toe, die dit zo bijzonder maakt. Het leuke aan deze film is, is dat hij best makkelijk te volgen is, dat hij ondanks de herhalingen, een vlot tempo heeft. Ik verwachtte namelijk een moeilijk drama met lange scènes en gedurfde stiltes, maar dit was iets totaal anders. In die zin is de film wel toegankelijk voor een groot publiek. Symbolisme met die vlinder, raket en de piramide kwam niet echt aan maar verstoorde niet mijn interesse. Geslaagde film, en wat een wereldse poster!

4,5 ster

De zevende film van Miike die ik gezien heb en tevens ook zijn beste. Visueel is dit een prachtfilm; het kleurengebruik, de surrealistische scènes van oa de piramide en de space shuttle. Geweldig mooi en goed gevonden allemaal. Niet te vergeten uiteraard de prachtig uitgevoerde dans in het begin en de flitsende gevechtscènes. Ik had enigszins moeite om het verhaal te volgen, ik heb daarom deze film dan ook twee maal bekeken. De film was niet ondertiteld en ik moest voor het begrijpen van de film mijn excel bestandje raadplegen waar de vertaling van de dialogen op stond. Dit kostte veel tijd maar was niettemin wel de moeite waard hoewel het begrijpen van deze film nu ook weer niet direct een pré is. Alleen al om de visuals is deze film het bekijken meer dan waard.
Van Miike kon tot nu toe alleen zijn film Audition van mijn kant op een ruime voldoende rekenen. Van zijn overige films die ik gezien heb, was ik nu niet bepaald weg maar ik ben nu toch weer nieuwsgierig geworden naar het overige werk van deze toch wel zeer veelzijdige Japanse regisseur.

4,0* met kans op verhoging

Herziening.

Deze film blijft even uniek als de eerste keer. De verwijzing naar Dogville is er dan wel, buiten die ene stylistische invloed valt er maar weinig terug te vinden van Von Trier's werk.

Miike op z'n eigenzinnigst, samen met Izo de twee films die hem even in het arthouse hoekje deed verzeilen. Vind het jammer dat hij daar weer zo snel vertrokken is want samen met Izo behoort deze film zeker tot Miike's beste werk.

Visueel knap, geweldig geacteerd en constant uitdagend. Miike blijft een held.

5.0* en een uitgebreide review

Alleen op de kermis.

De lampjes branden nog vrolijk, de muziek blijft ongestoord spelen, en de attracties zijn nog volop in beweging; het grijphandje van de grijpkraam grijpt nog steeds naast de knuffel's, de botsauto's botsen nog steeds tegen elkaar op, en de draaimolen draait nog steeds in het rond.

Slenterend door het lege spektakel besef ik dat ik alleen ben, ik kan doen wat ik wil! En precies 15 minuten lang, heb ik genoten als nooit te voren, maar al snel bleek dat het eigenlijk gewoon verrekte ongezellig en eentonig was. Ik voelde een sterke drang om naar huis te gaan, maar 85 minuten alleen op de kermis kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan?

Nog een behoorlijk dubbel gevoel bij een film waar ik eigenlijk gewoon geen goed woord over kwijt wil. 4.6 Billion years of love is behoorlijk onsympathiek in elkaar geknutseld door een verschrikkelijk hoofd thema (wat voor persoon wil je later worden) in een tamelijk oninteressant verhaal te gieten. (crime scene met schizofrenie)

Het begon allemaal nog veelbelovend; mooie decors met hier en daar wat mysterieus dialoog, maar toen het verhaaltje beogn wat symbool staat voor het vraagstuk van de film stortte mijn interesse als een kaartenhuis in elkaar. Gegeven, visueel bleef het grotendeels interessant, echter helaas niet interessant genoeg om niet om de 4 -5 minuten op de klok te moeten kijken. Ik zit al een uur in de draaimolen, en ik wilde er eigenlijk wel uit.

Ondanks de visueel interessante scènes en wat absurditeiten, was het bij elkaar veel te droog en onsubtiel om hier een voldoende aan goed te kunnen praten.

1.5*

Goede review