Innocence (2004) (I)

Avalon bevat een aantal sequenties waar er wat (droge) dialoog inzit, maar het is in z'n geheel veel minder verbaal. Ook niet zo "direct" filosofisch.

Al legt Oshii bij Innocence ook duidelijk uit dat de quotes naast inhoudelijk ook als audiovisueel stijlmiddel fungeren. Ik vond ze nergens afleiden, al komt dat misschien ook omdat ik niet meteen de neiging heb om elke quote volledig te willen bevatten tijdens het kijken van de film.

Mooi vervolg die iets rechtlijniger begint, maar al vrij snel behoorlijk ingewikkeld wordt en bijna niet te volgen. En dat is een beetje jammer, want het gehele idee spreekt me zeker aan. Visueel nog sterker dan zijn voorganger. De animatie is wonderschoon. Mooie kleuren en prachtige belichting. Ook de muziek (die veel lijkt op die van deel 1) is prachtig. Behoorlijk wat actie en een sterke, donkere sfeer.

Beide delen zijn het zeker waard om eens herkeken te worden. Wellicht dat ik er dan meer van snap, en het punt omhoog geschroefd kan worden.

Dit had ik ook, precies! Helaas wist het me verder maar half te bekoren, evenals deel 1. Wat een pretentieus gelul...

Later misschien nog meer, voor nu laat ik 't hier even bij

Net als bij het eerste deel is Innocence een film dat als verwerking een heel proces heeft. Niet dat ik ineens iets tegen Hollywood krijg, maar langzamerhand dringt toch wel door dat daar de hap-slik-weg situatie duidelijk van toepassing is. Na het kijken, ben je weer uit de film en klaar voor iets anders. Bij beide Ghost In The Shell delen blijf je je toch makkelijk afvragen wat je exact gezien hebt, hoe het verhaal precies loopt en wat de betekenis van heel veel zaken zijn. Ik kijk nu al weer uit naar de volgende kijksessies, maar voorlopig is het nog een kwestie van nagenieten. Lekker wat zaken door je hoofd laten spelen. Innocence doet dat makkelijk al enkele dagen, terwijl het trauma dat Mr. Magoriums Wonder Emporium heet, van gisteravond alweer vergeten ben.

Het is erg moeilijk om na de eerste keer iets zinnigs te zeggen over Innocence. Het verhaal is haast onmogelijk te begrijpen. Er is wel sprake van een hoofdlijn die redelijk duidelijk is, maar er speelt zoveel omheen. Een belangrijke focus is die toch weer op de filosofische vraagstukken. Fascinerend, maar op basis van honderd minuten film erg moeilijk om er al inhoudelijk op in te gaan. In principe is dit gewoon kunst. Veel zaken vallen op meerdere manieren te interpreteren, maar behalve dat blijft het een boeiend werkstuk dat ongetwijfeld iedere keer weer wat geheimen prijsgeeft.

Visueel is Innocence in elk geval een pareltje. Zelf heb ik toch iets minder met de computereffecten, maar zelden heb ik er last van. Sommige scenes zijn verbluffend mooi, zoals sommige stadsgezichten, de parade en de scenes in en buiten de villa. Batou is een cool personage. Interessant in zijn denken en doen, plus dat zijn actiescenes erg goed zijn.

Ik kan onmogelijk kiezen welke van de twee beter is. Ik houd het dan ook maar op een gelijkspel. Beide films hebben de potentie op een 5/5 beoordeling, maar hebben daar nog zeker enkele kijksessies voor nodig. Voorlopig een fantastische film met een lange houdbaarheidsdatum.

Genoeg om toch best het eerste deel als eerste te kijken.

Na 8 jaar, nog steeds even indrukwekkend.

Een sequel zoals een sequel hoort te zijn. Refereert eigenlijk op alle vlakken naar het origineel, weet als film in dezelfde lijn te blijven als het origineel, maar doet ook steeds overal wat nieuws. De sfeer is anders, visuele stijl is anders en ook de soundtrack heeft een andere klankkleur. Maar toch blijft het érg herkenbaar GitS.

Oshii overtreft zichzelf en maakt een sequel met een gelijkaardige impact als de eerste film, alleen heeft hij hier een veel groter budget ter bescikking, en dat laat zich merken. Melancholie-freaks zullen het origineel altijd prefereren, maar mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar deze film.



En deze quote ook nog maar eens herhalen, volgens mij één van m'n favoriete regisseursquotes ooit.

5.0*, dikke top 10 notering en een nogal uitgebreide review.

@OH: wil ie daarmee ook zeggen dat de desbetreffende quotes en dus de desbetreffende filosofen destijds onbelangrijk waren? Hoe moet ik dat zien?

Denk dat bedoeld wordt dat, in het kader van deze film, dialoog een (aankledende) functie vervult, die van gelijke waarde is als overige aspecten als design, animatie, kleur etc. Dit in tegenstelling tot vele andere, meer plot-driven films.

Vind ik een beetje een rare conclusie?

Ik denk dat Oshii vooral wil zeggen dat je je tijd niet hoeft te verdoen met de film volledig kapot te redeneren tijdens het kijken. De quotes zijn niet zoveel meer dan wat literairdere en sferischere versies van gezegdes en spreekwoorden. Ze hebben hun betekenis en binnen de film is die ook wel waardevol, maar elke letter omkeren om eigenverzonnen contexten te ontwaren staat het genieten van de rest in de weg.

Bij muziek vindt met dan doorgaans iets normaler. Tuurlijk wordt er ook veel over lyrics geëmmerd, maar een nummer mooi vinden puur op basis van iemand's stemgeluid is daar normaler. In essentie zijn de quotes hier niet zo verschillend van. Het is geen geblabber of nonsens en er schuilt ook wel een betekenis achter, maar een redelijk directe, en eentje die niet hoeft af te leiden van de rest van de film.

dat is al een stuk aannemelijker ja haha.

Deze computer animatiefilm gisterenavond voor de derde keer bekeken maar nu wel op mijn nieuwe 32 inch flatscreen TV en dat scheelt toch wel even. De animaties komen nu nog veel mooier over. Het was dus echt genieten gisteravond. Ik zie GITS: Innocence eigenlijk gewoon als een kunstwerk waarbij het verhaal imo ondergeschikt is aan de visuele pracht die Oshii hier te voorschijn tovert, waarbij uiteraard niet te vergeten de prachtige sfeervolle muziek van Kenji Kenwai die dit kunstwerk nog van extra glans voorziet. Op het volgen van het verhaal heb ik mij trouwens niet altijd kunnen concentreren hoewel enkele zeer mooie filosofische teksten van Confucius mij wel opvielen. Erg leuk trouwens de animatie van die basset. Minder leuk vond ik het popliedje "Follow Me" tijdens de aftiteling. Past totaal niet in dit meesterwerk. Flikken ze wel eens meer die Japanners, een film eindigen onder het geluid van een nietszeggend popliedje. Dat gebeurde dacht ik ook tijdens de aftiteling van "5 Centimeters per Second". Het is wel het enigste minpuntje in deze film, die voor mij wat animatiefilm betreft met "Tenshi no Tomago" tot de absolute top behoort.

5,0* na herziening

Follow Me is eigenlijk gebaseerd op een melodie van het gitaarconcert van Rodrigo.

Dat klopt ja. Ik heb het net nog even beluisterd maar het past totaal niet in deze film, ook omdat het bovendien nog eens in het engels gezongen is.

Is het niet gezongen door dezelfde zangeres als die van het liedje dat eerder is te horen in de film vlak voordat Batou thuiskomt?

Ooit bij de release in sceener vorm bekeken, kon er toen niet veel mee.

En nu een herziening in vol 1080p Bluray formaat op een 55" LED TV: precies wat deze film nodig heeft.

Eigenlijk is alles al gezegd, simpelweg indrukwekkend staaltje cinema: prachtige visuals en de sfeer is compleet met de muziek en de filosofische insteek. Vond het verhaal trouwens niet eens zo ingewikkeld, Oshii houdt de basis behoorlijk simpel. De dialogen zijn inderdaad de versiering van de film, ondergeschikt aan het audiovisuele.

Best of the best: 5*