Innocence (2004) (I)

Avalon bevat een aantal sequenties waar er wat (droge) dialoog inzit, maar het is in z'n geheel veel minder verbaal. Ook niet zo "direct" filosofisch.

Al legt Oshii bij Innocence ook duidelijk uit dat de quotes naast inhoudelijk ook als audiovisueel stijlmiddel fungeren. Ik vond ze nergens afleiden, al komt dat misschien ook omdat ik niet meteen de neiging heb om elke quote volledig te willen bevatten tijdens het kijken van de film.

Mooi vervolg die iets rechtlijniger begint, maar al vrij snel behoorlijk ingewikkeld wordt en bijna niet te volgen. En dat is een beetje jammer, want het gehele idee spreekt me zeker aan. Visueel nog sterker dan zijn voorganger. De animatie is wonderschoon. Mooie kleuren en prachtige belichting. Ook de muziek (die veel lijkt op die van deel 1) is prachtig. Behoorlijk wat actie en een sterke, donkere sfeer.

Beide delen zijn het zeker waard om eens herkeken te worden. Wellicht dat ik er dan meer van snap, en het punt omhoog geschroefd kan worden.

Dit had ik ook, precies! Helaas wist het me verder maar half te bekoren, evenals deel 1. Wat een pretentieus gelul...

Later misschien nog meer, voor nu laat ik 't hier even bij

Net als bij het eerste deel is Innocence een film dat als verwerking een heel proces heeft. Niet dat ik ineens iets tegen Hollywood krijg, maar langzamerhand dringt toch wel door dat daar de hap-slik-weg situatie duidelijk van toepassing is. Na het kijken, ben je weer uit de film en klaar voor iets anders. Bij beide Ghost In The Shell delen blijf je je toch makkelijk afvragen wat je exact gezien hebt, hoe het verhaal precies loopt en wat de betekenis van heel veel zaken zijn. Ik kijk nu al weer uit naar de volgende kijksessies, maar voorlopig is het nog een kwestie van nagenieten. Lekker wat zaken door je hoofd laten spelen. Innocence doet dat makkelijk al enkele dagen, terwijl het trauma dat Mr. Magoriums Wonder Emporium heet, van gisteravond alweer vergeten ben.

Het is erg moeilijk om na de eerste keer iets zinnigs te zeggen over Innocence. Het verhaal is haast onmogelijk te begrijpen. Er is wel sprake van een hoofdlijn die redelijk duidelijk is, maar er speelt zoveel omheen. Een belangrijke focus is die toch weer op de filosofische vraagstukken. Fascinerend, maar op basis van honderd minuten film erg moeilijk om er al inhoudelijk op in te gaan. In principe is dit gewoon kunst. Veel zaken vallen op meerdere manieren te interpreteren, maar behalve dat blijft het een boeiend werkstuk dat ongetwijfeld iedere keer weer wat geheimen prijsgeeft.

Visueel is Innocence in elk geval een pareltje. Zelf heb ik toch iets minder met de computereffecten, maar zelden heb ik er last van. Sommige scenes zijn verbluffend mooi, zoals sommige stadsgezichten, de parade en de scenes in en buiten de villa. Batou is een cool personage. Interessant in zijn denken en doen, plus dat zijn actiescenes erg goed zijn.

Ik kan onmogelijk kiezen welke van de twee beter is. Ik houd het dan ook maar op een gelijkspel. Beide films hebben de potentie op een 5/5 beoordeling, maar hebben daar nog zeker enkele kijksessies voor nodig. Voorlopig een fantastische film met een lange houdbaarheidsdatum.

Volgt deel 2 fel op deel 1?

Genoeg om toch best het eerste deel als eerste te kijken.