The Stepfather (1987)

geen berichten nog? Dit is een van de engste films uit de jaren 80! Man krijgt wat met mooie weduwe (en moeder van een lieve dochter). hij blijkt een echte vaderfiguur te zijn. Of je het wilt of NIET!! aaah

vond em heerlijk om te zien . goede rol van Terry o'Quinn

The Stepfather ziet er soms uit als een TV-film, maar wordt dankzij een degelijk scenario en vooral door de formidabele vertolking van Terry O'Quinn als Jerry Blake (die samen met oa Raymond Lemorne uit Spoorloos - vertolkt door Bernard-Pierre Donnadieu - geldt als één van de meest realistische en daardoor ook engste socio/psychopaten uit de filmgeschiedenis) naar een hoger niveau getilt.
4/5

Dat ik deze nog niet op dvd ben tegengekomen, is toch wel jammer.

Ik wel. Bij Fame in amsterdam.

Herzien--> toch wel de beste en meest originele slasher sinds halloween. wat een enge vent is die o'Quinn toch. Constante spanning kan ondraaglijk worden en vooral de 'genante' etentjes zijn bijzonder onprettig. Omdat het allemaal zo scary en freaky is weet je nooit wat er gaat gebeuren, hetgeen de film zeer onaangenaam maakt. De film is ook sterk in cameravoering en de locatie is prima uitgezocht. jammer van het lullige muziekje tijdens de finale. Ruben is een topregisseur. 4.5 (briljantje).

is deze ook in België ergens te koop?

Leuk idee bedroevend uitgewerkt!

Ik ben weliswaar halverwege de jaren 80tig geboren, maar buiten dat is er maar weinig goeds gedaan in dat decennium. En deze film geeft dat weer eens mooi weer. De vreselijke muziek en een werkelijk horrible look! maken van deze film een doorn in het oog.

Heel jammer want het idee van een man die gestoord is en de perfecte family wil, is best creepy en mits goed uitgewerkt ook best leuk. Maar helaas, tegen het einde lijkt het nog even een beetje leuk te worden maar een cool einde is zelfs teveel gevraagd.

1 miezerige ster!

Een film zoals ik ze graag heb, maar op dit niveau worden er jammer genoeg niet veel gemaakt. Het opmerkelijke aan deze film is toch wel het hoge tempo. De 89 minuten vliegen voorbij en zijn overigens constant gevuld met suspense en spanningsopbouw.

Alhoewel het verhaal vlotjes gaat en met een korreltje zout moet opgevat worden, acteert de cast verbazingwekkend goed. Het ziet er naaruit dat Terry 0'Quinn voor deze rol is geboren. Zulke sterke prestaties onderscheiden The stepfather van soortgelijke tvfilms.

In de film wordt heerlijk de spot gedreven met de typische Amerikaanse drift naar perfecte families en relaties en een te fanatieke gedrevenheid door God. Heel goed uitgewerkt door de vele monologen.

Ik ben benieuwd naar de sequels, dit smaakt naar meer. De film had een grote impact in de jaren 80 en het verhaal zou losjes gebaseerd zijn op het werk van een echte massamoordenaar.

Ook deze klassieker kan niet ontsnappen aan de huidige tijden van remakes. Hij staat gepland voor 2009.

Verder wil ik iedereen aanraden om deze film te bekijken. Het is een beetje cliché en ja soms ook een beetje voorspelbaar, maar ooh zo leuk om naar te kijken. Pure topklasse deze klassieker.

P.S: Voor wie de film moeilijk kan terugvinden. Momenteen (maar volgens mij niet lang meer) volledig te bekijken op youtube. Eerste alle 9 venster genoeg laten uploaden en dan heerlijk genieten. Aanrader !!

5

Er komt een remake; The Stepfather (2009) - imdb.com

het enige wat ik mij nog kan herinneren is dat hij zich aan het scheren is en later de woonkamer uit loopt waar ook mensen op de grond liggen die hij omgebracht heeft

Geweldige film!

Terry O'Quinn is meer dan overtuigend als psychopaat.
Hoop hem ooit eens op dvd te vinden.

Jammer dat ze hier ook weer een remake van gaan maken.

Heel orgineel, en zalig bedacht., en vooral een zeer sterke Terry O'Quinn.

Spannend tot op het bot is het niet, maar je bent vreselijk benieuwd wat er elke minuut gat gebeuren, en alles zit goed in elkaar.

Ben benieuwd naar de remake !

Dikke 3,5
Zeer zeer sterke thriller.

Creepy kerel die O'Quinn, die een psychopaat speelt die geobsedeerd is door het perfecte gezinnetje. Heel doorsnee en eigenlijk niet echt goed te noemen, met uitzondering van O quinns acteerprestatie en een speciaal soort suspense die Stepfather een cultstatus bezorgen. Wel een erg absurde wending op het einde, wanneer die Ogilvie de foto van de psychopaat enkel toont aan de tweede Jerry Blake. Hoe ongelooflijk dom dat hij die foto niet de eerste keer bovenhaalde toen hij wél aan het goede adres was .

Geweldige creepy film waarbij ik echt de volle speelduur in spanning zat te kijken. Deel 2 heb ik ook nog liggen, dus ik ben benieuwd!

Zoals wel meerdere films uit de jaren '80 en '90 is ook deze weer een heerlijke film om naar te kijken met de juiste sfeer en spanning. Wat heb ik genoten van deze spannende thriller die op momenten niet voorspelbaar is en waarin de scene's erg hard kunnen zijn. Een film die je bijblijft en waarvan je beseft dat dergelijke dingen te allen tijde kunnen gebeuren.

3,5*

net de remake zitte kijken maar mijn voorkeur gaat uit naar deze versie.
de hele sfeer van deze film is lekker creepy, plus vind ik terry 'o quin een betere stephfather....
ach dit is gewoon een klassieker...

Bijna alleen maar positieve berichten hier, die moet ik gaan zien dacht ik. Voel me daarom bijna opgelaten om te moeten toegeven dat ik het helemaal niet zo bijzonder vond allemaal. Oke het verhaaltje is leuk gevonden, O'Quin doet het prima, Schoelen is prettig om naar te kijken, aardig sfeertje ook. Maar de spanning ontbrak een beetje, wat heb ik gemist vraag ik me dan af, gezien de meeste hier zo te lezen op het puntje van hun stoel hebben gezeten? Finale is ook verre van geslaagd. neem die ene gast bijvoorbeeld, die de hele film opzoek is naar Jerry maar als hij hem dan eindelijk had gevonden hij direct een mes tussen zijn ribben kreeg. Had niet direct een bloedstollende confrontatie verwacht maar dit was wel erg makkelijk. Ook het moment waarop dochterlief vader eindelijk heeft verslagen en ze vervolgens op haar gemak op de trap gaat zitten terwijl haar moeder onderaan lag te creperen. Nouja opzich punten waar ik normaal niet zo'n big deal over zou maken, maar gezien dit allemaal heel serieus bedoeld is kan ik het niet helpen. Desondanks wel benieuwd naar de vervolgen, maar dat komt later wel...

2,5 sterren

Ook ik ben wat teleurgesteld in deze film.
Cliché's omtrend dit onderwerp zijn natuurlijk moeilijk te mijden en bij een film van toch al meer dan twintig jaar oud mag ik ook cliché's verwachten.
Toch vind ik sfeer en spanning vaak goed gedaan in jaren '80 films, maar hier vond ik weinig sfeer en al helemaal geen spanning.

Terry O'Quin (nu vooral bekend als Locke uit Lost) is het licht puntje uit deze film. Hij doet het fantastisch, jammer dat niets of niemand hem mee helpt om wat moois of spannends van deze film te maken.

De film eindigt dan ook nog eens in een anticlimax waarvan de laatste minuut eigenlijk totaal niets toevoegt en nee, die laatste minuut is geen klassieke laatste 80's horror minuut.

Af en toe gebeurt het eens dat je op een klassieker stoot die je al jaren wilde zien, maar hetgeen er gek genoeg nooit van gekomen is. Het zien van de remake enkele weken geleden was een goede aanleiding om deze maar eens aan te schaffen. En ik heb er nog geen seconde spijt van.

Waar de stiefvader uit de moderne versie nogal lauwtjes overkomt in bepaalde scènes, levert Terry O'Quinn hier een voortreffelijke vertolking af als Jerry, een gestoorde vent die geobsedeerd is door "het ideale gezin". Zijn maniertjes, mimiek en beredeneerde praatjes waarmee hij iedereen rond zijn vinger windt, maken van hem het type stiefvader dat iedereen geweldig vindt, maar waar je als kind een pesthekel aan hebt. Niemand gelooft Stephanie dan ook als zij ervan overtuigd is dat er iets grondig mis is met Jerry.

Omdat je je al snel identificeert met Stephanie, worden het gevoel van paranoia en de onderhuidse spanning doeltreffend op de kijker geprojecteerd. Nochtans zouden deze aspecten nog beter uit de verf gekomen zijn als sommige scènes wat meer waren uitgediept. De speeltijd had dus gerust een halfuurtje langer gekund, in functie van de zenuwslopende dynamiek tussen vader en dochter. Gelukkig is het script zodanig zorgvuldig uitgewerkt, dat zelfs zonder die extra diepgang de situaties nergens hun geloofwaardigheid verliezen en de dreiging constant voelbaar is. Zo neemt de film telkens wanneer Jerry ontmaskerd dreigt te worden een gruwelijke wending, iets waar je steeds ongemakkelijker van wordt. Als het uiteindelijk tot een confrontatie komt, zit je op het puntje van je stoel om te weten hoe het afloopt.

Het begint alvast goed en luguber, een stuk verderop vervolgt het weer met de moord op de psycholoog en ook de finale verdient het labeltje 'classic'. Maar tussendoor... Aan Terry O'Quinn ligt het alvast niet, heerlijk hoe hij de uitersten van een gestoorde persoonlijkheid neerzet. Maar zoals de regisseur al zegt in een interview; hij haat slashers. En dat had dit natuurlijk moeten worden, óf de spanning had sterker opgebouwd moeten worden. Nu komen alle scenes met een nieuwe twist: hij is het wel/hij is het niet, hij is een aardige vent/hij is het niet, etc., terwijl de kijker vanaf de opening weet hoe het zit. Men had volgens mij veel meer moeten uitwerken hoe Jerry in elkaar steekt, hoe hij een band opbouwt met zijn nieuwe familie, maar het komt nu te geforceerd en fragmentarisch over.

Verder ben ik het eens met niethie dat de broer, die toch regelmatig in de spanningsopbouw betrokken wordt wel erg makkelijk aan het mes geregen wordt, al kan ik daar ook nog wel de humor van in zien, net als Jerry's opmerking 'Who am I here?' en dergelijke gedragingen op het einde. Dat de stiefdochter getraumatiseerd boven aan de trap blijft zitten vind ik ook wel weer aannemelijk.

Blijven over zeer gemengde gevoelens, die vooral door het spel van O'Quinn en een aantal zeer sterke scenes toch een dikke drie sterren opleveren, die ik voor deze keer (want het is er toch wel eentje om een nieuwe kijkbeurt te gunnen) afrond naar boven:

3,5*.

Leuk filmpje. Aardig geregisseerd en een goede rol van Terry O'Quinn, die mij met terugwerkende kracht bewijst meer te kunnen dan zijn geniale John Locke rol. Het verhaal is alleen wel heel standaard en voorspelbaar.

Hele goede Thriller en een creepy vent die Jerry.
Spanningsopbouw is goed en er wordt heel goed geacteerd.

4 sterren

Erg sterke thriller die volledig wordt gedragen door het sterke acteerwerk van Terry O'Quinn. We nemen een kijkje in het leven van opper-psychopaat Jerry Blake die van gezin naar gezin hopt, van het familiegevoel geniet, maar wanneer hij er genoeg van heeft genadeloos afmaakt. Het verhaaltje gaat niet veel dieper, maar dat is naar mijn mening niet nodig omdat de spanningsopbouw alles goed maakt.

O'Quinn heeft precies de juiste kop voor een dergelijke rol als dit, geweldige mimiek. Een indringende en gestoorde smoel als hij kwaad is en een overdreven brede glimlach als hij happy is. Bizar om te zien hoe hij zonder enig schuldgevoel opereert. Zijn woede-uitbarstingen waren zo overtuigend dat het bijna eng werd. Zoals vele stiefvaders ( in films) liggen niet meteen goed bij hun nieuwe zoon of dochter. Vooral niet als Stefanie in dit geval haar nieuwe pa meteen niet vertrouwd. Dit zorgt dan ook voor continue onderhuidse spanning wanneer de twee samen in beeld zijn. Stefanie is vertolkt door de mooie Schoelen. Jammer dat ze nooit echt is doorgebroken, acteert erg natuurlijk. De muziek is regelmatig erg aanwezig maar altijd een schot in de roos. Op de juiste momenten helpt het mee de spanning op te bouwen terwijl het op andere keren weer erg vrolijk is wat zorgt voor een sterk contrast.

Voor de gore of bodycount hoef je deze niet te gaan kijken, maar als je een spannende thriller zoekt met een overtuigende psychopaat aan het werk is dit je ding. Op naar het vervolg, en dan de remake (zucht..?).

Een stuk spannender en vermakelijker dan die remake... 6.5/10*

Heb net de versie uit 2009 gezien maar deze versie is natuurlijk de beste. Terry O'Quinn speelt een formidabele rol en kwam daarna steeds vaker in series te zien. Blijft toch één van man favorite genrefilms.