Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002)

Dat amateurisme heeft echter wel een reden. Waar in de nieuwe triologie men met de lichtzwaarden lekker op elkaar kan inhakken staat, vooral in deel 4, de techniek nog dermate in de kinderschoenen dat dit nog niet mogelijk was. Men gebruikte een dunne stok met lichtreflecterend materiaal erop geplakt dat de lichtzwaard gloed moest voorstellen. Deze stokken waren erg zwak en braken bij het minste en geringste. Dit zie je terug aan de manier van vechten, het is allemaal heel voorzichtig. Tevens was David Prowse een niet al te beste zwaardvechter en Alec Guinness al een oudere man. In deel 5 en 6 wordt David Prowse in de duels vervangen door de pas overleden zwaardmeester Bob Anderson. In deel 5 is Luke nog een heel erg onervaren Jedi en dat zie je af in de duels. In deel 6 vind ik het duel helemaal niet zo slecht. Je kunt zien dat de techniek hier al een sprong heeft gemaakt, want het voorzichtige uit deel 4 is niet meer aanwezig.

Bedankt voor de info (en je geduld om steeds opnieuw dingen te willen uitleggen ), het maakt de films er natuurlijk niet per se beter op, maar het is wel allemaal erg aandoenlijk!

Het probleem is gewoon dat je nergens in episode 4-6 echt merkt dat Jedi echt geweldige strijders zijn of Darth Vader echt een allesoverheersende machtige schurk. In dit deel wordt dat deels goedgemaakt, Count Dooku, Kenobi, Yoda en Anakin zijn duidelijk niet zo maar de eerste de beste zwaardvechters. Van mij moet al dat telekinetisch gedoe zelfs niet per se, maar het draagt er natuurlijk nog toe bij. We zijn als filmkijkers natuurlijk ook nogal verwend, met al die samourai en andere vliegende aziaten overal - dan is een astmatische kerel in zwart pakje en een net volgroeide kleuter die elkaar met stokken bevechten gewoon niet zo enorm spectaculair meer

Zo'n tien jaar later.

beste van de 3

Waar het eerste deel in mijn ogen nog erg charmant was, is dit gewoon heel, heel slecht. Dat zou ik kunnen wijten aan het oninteressante verhaal, de slechte dialogen, de afzichtelijke locaties, de overkill aan eigenlijk best lelijke CGI of de saaie actiescènes, maar in plaats van redelijk te zijn, wijs ik liever een beschuldigende vinger naar de grootste irritatie die ooit over het witte doek heeft mogen wandelen: Hayden Christensen. Wie weet waar George Lucas zielig hoopje van een acteur vandaan heeft getoverd, mag het zeggen: ik heb nog nooit zo'n grote miscast gezien. En dat wil wat zeggen, want Lucas bewees al eerder met Jake Lloyd dat hij niet in staat is een goede Anakin voor zijn film uit te zoeken. Elke seconde die meneer Christensen in deze film doorbrengt, is niet om aan te zien. Met name zijn ellenlang uitgerekte liefdesscènes zijn een kwelling voor oog en oor, net als die belachelijke scène waarin hij zijn moeder opnieuw ziet: je weet niet of je moet lachen of huilen, maar voor je het weet zit je rillend op de bank en heb je om onduidelijke redenen je geslachtsdelen toegetakeld. Natuurlijk, het is spijtig dat je voorlopig geen seks meer kunt hebben, maar ik heb liever een half jaar geen seks dan dat ik nog langer naar die wandelende banaan van een Christensen kijk. Bah.

Iets vermakelijker dan The Phantom Menace. Verhaal is prima uitgevoerd, en deze film bevat wat meer sfeer. Verder zijn de effecten prima, en wordt er aardig geacteerd door de cast. 3,5 Ster.

Prachtige film waarin Anakin de opdracht krijgt de prinses te beschermen, na een aanslag op haar leven. Soms spannend maar bovenal avontuurlijk. Dit deel vertelt eigenlijk twee verhalen (dat van Anakin en Amidala en dat van Obi-Wan). De langzame weg van Anakin naar de dark-side is niet alleen boeiend, maar ook goed onderbouwd en begrijpelijk. Verder ook weer een aantal grootse en spectaculaire actie-scenes.