Rosetta (1999)

Dat is de essentie van het prachtige einde. Door een praktische, alledaagse reden breekt alle opgekropte wanhoop door en weet je dat ze er uiteindelijk wel bovenop gaat komen. Het zal niet makkelijk zijn, maar ze gaat het wel redden.

Laatste shot was inderdaad veelzeggend. Maar ook zonder dat einde wist ik wel dat Rosetta het zal gaan redden, vooral door haar enorme doorzettingsvermogen dat ze heel de film door toont. Ik wil niet ontkennen dat haar situatie penibel is, maar ik heb toch het vermoeden dat als Rosetta zo doorzet ze echt in een paar maanden ergens wel een baan heeft gevonden.

Vandaar dat ik het nog wel extra ongeloofwaardig vind, dat ze de baan die ze in haar schoot geworpen heeft gekregen toch maar naast zich neerlegt. Zeker zij, hoe impulsief en wanhopig ze ook mag zijn, moet toch in die tijd geleerd hebben dat dat deze baan de enige manier is om haar en haar moeder te onderhouden. Ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat deze film de levenssituatie net wat zwarter afbeeldt, dan dat deze in werkelijkheid is.

Heel geloofwaardig juist: Alles op alles zetten om een baan te vinden. Niet alleen een manier om ma en zichzelf te onderhouden, maar ook een soort pilaster van burgerlijkheid, een uitweg, een manier om een 'normaal' bestaan op te bouwen. En dan ben je aan het werk, kom je thuis, en ligt je moeder ladderzat naast de trailer: patsboem! Weer teruggeworpen in de realiteit! Als ze gaat werken kan ze haar alcoholistische niet in de gaten houden! Weg die baan! Film heeft heel veel raakvlakken met mijn leven en uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit supergeloofwaardig is. Been there, done that

Bejubeld en bekroond. Maar ik kreeg toch een beetje een nieuwe-kleren-van-de-keizer gevoel. Botten aan, botten uit, botten aan, botten uit, botten aan… pft. Ik durf het bijna niet lujidop zeggen maar deze film is gewoon strontvervelend.
Ik was nochtans heel ondersteboven van La Promesse (voilà, mijn alibi)

Rosetta kon me niet zo grijpen als Le Fils dat eerder deed. De hoofdrolspeler was daar intrigerender en ondoorgrondelijker. Wel is ook dit weer een film uit eenzelfde sociale kring, waar armoede en misère hand in hand lijken te gaan. Rosetta vecht voor haar 'normale' bestaan: een acceptabel onderkomen en een echte baan. Dit wordt op een zeer effectieve, minimale wijze verbeeld, camera dicht op haar huid, veel repetatieve scènes die de eentonigheid in haar leven aanduiden. Haar gevecht is soms onvatbaar, egocentrisch, maar altijd inleefbaar. De ontknoping (de zelfmoordpoging) kwam wat simpel op me over - niet uit Rosetta's perspectief, maar die van de makers -, wat daar opvolgt (het vervangen van de gasfles, de ontmoeting en het 'open' einde, waar een mogelijk nieuw begin wordt gesuggereerd) bied wat meer hoop.

Rosetta is de tweede van de Dardenne's die ik zie en doet me iets minder smachten naar hun andere films. Het heeft iets met dat einde te maken, iets met het misère wat me niet altijd goed viel. Ik weet het nog niet precies.

(Vond het overigens erg vreemd om Olivier Gourmet terug te zien, zelfs hier zag ik hem nog als de werkplaatsleraar uit Le Fils.)

Rosetta (1999)
Van de gebroeders Dardenne had ik al eerder Le Fils en L’Enfant gezien. Beiden films vallen op door het camerawerk dat vooral vanaf de schouders gedaan wordt en meestal achter ‘iets’ gefilmd wordt. De films hebben allemaal een naargeestige toon waarbij de karakters naar veel zwoegen en zweten uit de armoede komen. Rosetta is van datzelfde kaliber alleen had ik soms wat moeite om in het hoofd van Rosetta te komen. Ene moment wil ze dolgraag een baan en bij een kleine tegenslag zelfmoord. Ene moment heeft ze iemand dat alles voor haar doet en weer een ander moment laat ze hem bijna verdrinken. Voor de rest kon er ook wel wat meer karakters uitverdiept worden zoals haar moeder. Die leek wel een heel vaag leven te ‘lijden’. Desalniettemin geen onaardige film van de gebroeders Darenne die maar weer eens bewijzen dat ze bij de crème de la crème horen van de Europese Cinema.

Toen ik deze film in 1999 was dat in schoolcontext en was ik 15 jaar oud. Het schokkerige camerawerk en het toen 'plotse/abrupte' einde waren voor mij toen zeer apart om te zien; helaas toen niet echt in positieve zin, ik was niet onverdeeld tevreden over de film. Enkele jaren later zag ik hem opnieuw en vond ik het gewoon een goede film, zonder meer.
Na mijn derde visie ben ik toch wel behoorlijk onder de indruk van Rosetta. Het is niet mijn lievelingscinema, maar ik vind het wel een ontzettend sterke en intense film. Ik weet niet of er veel aan acteursregie gedaan werd, maar ze kwijten zich hoe dan ook fantastisch van hun taak: hoe scènes zonder dialoog zo enorm veel kunnen zeggen, je maakt het niet zo erg vaak mee. O.a. dit 'ingehouden' acteren zorgt er mee voor dat geen enkele scène overbodig aanvoelt: de Dardennes filmen de problematiek van een marginale jongevrouw op een erg rauwe manier, een filmische stijl die perfect bij het onderwerp aansluit. Ik was sowieso al te spreken over de films van de Dardennes, maar na deze recente visie van Rosetta wil ik erg graag nog eens 'Le Fils' zien (vond ik de eerste keer niet helemaal geweldig; 'L'enfant' daarintegne wel) en ben ik erg benieuwd naar 'La silence de Lorna'. 'Rosetta' behoort absoluut tot de topregionen van de Belgische cinema.

4*

Erg zwart en deprimerend allemaal, wat natuurlijk ook precies bij het thema past. Het schokkerige camerawerk paste daar ook erg goed bij, hoewel ik daar in het begin erg aan moest wennen. Voelde me er een beetje dizzy door, vandaar. Acteerprestaties goed, maar het verhaal vond ik ronduit saai en té gemaakt. Jammer, want het had iets goeds kunnen worden.
De vergelijking met Lilya 4-ever snap ik, maar die maakte veel meer indruk. Dát was pas een film.

3* omdat dat mooi gemiddeld is met een klein beetje verhoging.

Leuk realistisch filmpje.. met een goed acteer niveau!
Jammer dat het verhaaltje een beetje *simpel* is uitgewerkt.. is opzich niet erg.. maar het kwam niet altijd goed uit de verf op sommige momenten..
Vond de manier van filmen wel erg apart! en realistisch gedaan.. daarvoor zeker mijn complimenten
Deze film is niet bijzonder.. maar is goed kijkbaar..
Goede Acteurs/ Simpel verhaal/Leuk gefilmt!
3 sterren.

Ik moest eerst wel even wennen aan het stalken van het hoofdpersonage door de cameraman, maar na een tijdje gaat het wennen en dan merk je ook de meerwaarde hiervan. Door de documentaireachtige aanpak ga je wel meer meeleven met het hoofdpersonage. Het acteerwerk is overigens erg sterk, de jonge actrice in de hoofdrol weet ook met haar lichaamsuitdrukkingen te acteren, dat moet ook wel in een film die maar weinig dialogen bevat. Geen film om vrolijk van te worden, maar helaas wel een realistische weergave, zeker in deze tijd van financiële crisis.

mooie film die je deed denken dat je er zelf bij lief. realistisch verhaal dat mooi is neergezet. camerawerk was soms iets te druk.
maargoed, 3.5 toch wel

Een film die mede door het realistische handhold camerawerk een erg rauw en leeg sfeertje uitstraalt. Vond dit (ondanks dat ik het al eens eerder had gezien) wel een fascinerend gegeven, hoewel het op een gegeven moment allemaal wel iets te veel in herhaling viel om volledig te kunnen blijven boeien. Ik weet dat de film een bepaalde sleur wou weergeven, maar het lukte me niet om mijn aandacht er volledig bij te houden. Een echt verhaal was verder ook niet echt aanwezig, de hele film was eigenlijk meer een aaneenschakelijk van herhalingen, en van wat ik zag kon ik niet veel volgen omdat er soms wat te grote/onduidelijke sprongen werden gemaakt. Ook vond ik Rosetta heel erg wispulturig in haar gedrag, dus kon ik niet veel sympathie voor haar opbrengen, helaas. Wel een hele overtuigende rol van Duquenne, dat wel.
Een mooi en hoopvol einde ook, na al deze ellende. Over het algemeen vond ik het dus wel een tegenvaller, maar goed. Misschien lagen de verwachtingen ook gewoon te hoog.
In dit genre is een Lilya 4-ever toch echt vele malen beter. Ben trouwens wel benieuwd naar het andere werk van de Dardenne broertjes.

2,5 sterren

Deze film van de gebroeders Dardenne haalt het niet bij hun meer recente werk (L'Enfant, La Silence de Lorna). Het opvallende, soms al te opdringende camerawerk zorgt ervoor dat niet altijd duidelijk is waar Émilie Dequenne mee bezig is.