Khane-ye Doust Kodjast? (1987)

Stuur me maar even een pm.

Sorry Gotti maar reageer je op mijn verzoek wat de film "Waar staat het huis van mijn vader" betreft en zo ja: wat bedoel je met een 'pm'. Heb jij de film op dvd staan of zo en moet ik je nu iets toesturen wat een 'pm' is. Of staat het voor persoonlijke mail of zo. Maar ik heb bij jouw profiel geen emailadres zien staan. Graag uitleg.

Iemand die dit heeft opgenomen destijds en het voor me op dvd-r zou willen zetten? Zou de film graag zien en er is verder geen dvd beschikbaar voor zover ik weet.

De film waarmee Kiarostami bekendheid verwierp in het westen, en zoeen beetje het Iraanse cinema introduceerde.

NarcissusBladsp. verwoordt het allemaal prachtig in zijn eerste bericht......daar hoef ik maar weinig aan toe te voegen.

Toch wil ik even de film bekritiseren op 'iets' wat ik niet zo zeer prijs......namelijk de acteerprestatie van de jonge 'held'. Kiarostami staat in het algemeen bekend om zijn fysieke vermogen om zo realistisch mogelijke beeld en acteerprestaties van een kind te schetsen. Als ik me niet vergis las ik ergens dat Kurosawa een grote fan was van dat aspect, en ook zozeer het 'geheim' daar van wilde weten. Maar hier komt het in mijn ogen ietwat ongeloofwaardig over........vergelijken met zijn latere films, zoals Ten, die wellicht de beste acteerprestatie van een kind ooit bevat. Maar anyway.....voor de rest was het weer een heerlijke film, met typische-Kiarostami elementen......long shots, stiltes, herhalingen, realisme....etcetera.

Met als hoogtepunt 'n hartverwarmende einde.

4* sterren.

Mwah, toch maar half puntje eraf. Ik heb me bij herziening erg geirriteerd aan dat jongetje. Bovendien klinkt de taal hier vreselijk temerig. Duidelijk minste kiarostami die ik zag. Het viel me trouwens op dat dit de eerste kiarostami is die ik zag, zonder enige rijtuig erin.

Fraaie slice of life. Slaagt er in de laatste 20-25 minuten in nog wat boven zichzelf uit te stijgen en zo'n beetje de poezie van het alledaagse te worden. De scenes met de jongen en de oude deurenmaker zijn wondermooi. Zit duidelijk een trapje boven de twee Panahi's die ik de afgelopen dagen zag en doet me ook meer dan Kiarostami's Taste of Cherry.

4.0*

Het is dat de film wat te lang is, maar anders zou het een ideale commercial voor Tom Tom zijn.

M'n eerste Kiarostami, die ik zie en hij valt zeker niet tegen. De kleine hoofdpersoon is zeer aandoenlijk en weet behoorlijk naturel te acteren. Helaas zakt het geheel op de helft even in, als het jongetje voor de zoveelste keer door straten en achter een ezel aanrent. Het einde is daarentegen - hoewel het wel erg in het verwachtingspatroon lag - wonderschoon. Je hoopt zo dat Ahmed binnenkomt en als er dan op de deur geklopt wordt is de ontlading groot. De poëzie van het alledaagse, zoals SB hierboven zo mooi wist te formuleren.

3,5*

Dat jongetje uit Ten was ook een echte stadsjongen, en nog wel een heel brutale. Deze jongen komt uit het platteland, waar de cultuur toch wat anders is. Hij was wel wat statisch inderdaad, maar ik vond het goed acteerwerk.

Werkt beter na herzien. Nog steeds net wat te lang, maar wel heel erg goed.

Helaas zag ik And Life Goes On... voor deze film. In And Life Goes On... gaat Kiarostami op zoek naar de acteurs die hierin meespeelde. Los daarvan is Where Is the Friend's Home? erg genietbaar. Kiarostami levert op subtiele wijze kritiek op de Iraanse samenleving, zoals hier ook door enkele anderen al wordt gezegd.

Ik houd echt van de eenvoudige manier waarop sommige zaken worden aangepakt. Het verhaaltje is kinderlijk eenvoudig en tijdens het kijken ervan zien we een hoop kinderlogica, wat ook logisch is met een kind in de hoofdrol, maar het boeit zeker.

Het jongetje is enorm vastberaden om zijn opdracht hier uit te voeren. Dat levert een paar erg mooie momenten op en ik betrapte mijzelf op het einde erop dat ik echt blij was dat de jongetjes op het einde een compliment van hun meester kregen. Een mooie film dus en alweer eentje van deze regisseur, die ik kan belonen met vier sterren.

4,0*

Tot mijn schande is dit pas mijn eerste film van Abbas Kiarostami en ik heb er best van genoten. Wat een lief joch, die Ahmed, die een hoop riskeert om zijn vriend te helpen. Opvallend vond ik de volwassenen die werkelijk geen enkele keer naar de jongen luisteren en hem alleen maar koeioneren (vooral de moeder!).

Het is niet moeilijk te duiden wat Kiarostami hiermee wil en dat staat hieronder inderdaad al meerdere malen beschreven. De film deed me denken aan andere Iraanse films met kinderen als Bacheha-ye Aseman (1997), Badkonake Sefid (1995), Asbe Du-pa (2008) en Roozi Khe Zan Shodam (2000). Degenen die deze film leuk vonden zullen die ook kunnen waarderen en degenen die éém uit het rijtje leuk vonden zullen ook deze film kunnen waarderen.

Vandaag te zien op TV Arte > 22:05 uur

Bij vlagen grandioos, dit eenvoudig filmpje met zijn eenvoudig verhaaltje. Maar dan gaat het wat lang duren en lijkt de film nood te hebben aan wat frisse vernieuwing maar toch is het weer het jongetje met zijn ernstige, verwonderde, onzekere en soms ietwat paniekerige blik in zijn ogen die je overmeestert en je doet opgaan in zijn belevenissen.

Een voorbeeld van westerse jeugd met zijn vele previleges is deze Ahmed alvast niet. Tegen volwassenen kan en durft hij niet tegen op en vindt er trouwens amper gehoor, behalve dan bij die oude man die nog even de kans krijgt een opsomming van zijn vroeger werk te geven. Typerend in de beginfaze van de film is de onderwijzer die als het ware zijn leerlingen gaat brainstormen over hoe hij het wil. Geen spoor van tegenspraak.

Visueel best interessant en geslaagd, zeker de kijk op de behuizing, de onmogelijke straatjes en steegjes en ook op de werkzaamheden van de inwoners van deze uiterst kleine dorpjes en gehuchten.

Evenwel, bovenal, een film over vriendschap.

Is wel een 4 waard.

Erg fijne film van Kiarostami waarbij kinderen centraal staan. Specifiek hier de kleine Ahmed die het nobele doel heeft om het notitieboek van zijn vriend en buur in de klas terug te brengen, nog diezelfde dag. Ahmed moet hierdoor naar een naburig dorp. De synopsis hier klopt niet 100% denk ik. De verwijdering van de school is voor hém niet aan de orde. Hij onderneemt de trip om te vermijden dat zijn vriend gesanctioneerd zou worden, getuige de reprimande die hem al te beurt viel. Bizar gedrag trouwens van die leerkracht: te laat komen is blijkbaar geen probleem. Het niet gebruiken van een notitieboekje is blijkbaar de grootste fout die je kan maken ...

Een film die veel in herhaling valt in zijn dialogen. Talloze keren worden vragen herhaald. Het komt soms wat zeurderig over. Het toont ook de onmacht aan van de kinderen ten aanzien van ouderlijke en volwassen autoriteit(en) die niét in vraag gesteld mogen worden.

Fijn is ook de speelse soundtrack die aanwezig is wanneer Ahmed al lopend naar het andere dorp gaat. Leuk zijn de straatjes, de huizen, het dorp, het platteland. Het geeft je een mooie inkijk hoe het leven in die plattelandsdorpen er uit ziet. Er is zelfs een koe die op een bepaald moment de weg verspert.

Vroeger toen ik klein was keek ik uit naar de zaterdagmiddagen op de Belgische Televisie. Op de Belg kreeg je toffe zelfgeproduceerde jeugdseries (Johan & de Alverman, Kapitein Zeppos, Axel Nort, Midas etc.) voorgeschoteld alsmede in het buitenland aangekochte spannende jeugdfilms.

Midden jaren tachtig verscheen een rolprenten die een ode bracht aan die cultuur van films die superspannend waren als je de juiste leeftijd had. ‘Khane-ye Doust Kodjast?’ van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami uit 1987 is te omschrijven als roadmovie, waarbij niet in auto’s wordt gescheurd, maar de hele weg (want kinderen in de hoofdrol) met de benenwagen wordt afgelegd.

In ’Khane-ye Doust Kodjast?’ (Waar is het huis van mijn vriend) probeert schooljongetje Ahmed het schrift van zijn vriendje terug te geven om hem daarmee straf van de meester te laten ontlopen, maar dan moet je wel weten waar dat vriendje woont.

De film ontroert doordat deze de nostalgie-vezels weet te raken en tegelijkertijd een vette glimlach van humoristische herkenning op je gezicht tovert.

Soms denk ik dat ik me meer moet verdiepen in niet-Westerse films, want er zitten meer dan genoeg mooie films tussen zoals deze Where Is the Friend's Home?

Het is een klein en charmant filmpje waarbij een jongetje er alles aan doet om het schriftje aan zijn klasgenoot terug te geven. Zo niet, dreigt zijn klasgenootje van school gestuurd te worden. Het jongetje dat Ahmed speelt, doet het ontzettend goed. Zijn volharding tegenover zijn moeder om toch maar het schriftje te mogen brengen en tegenover de mensen die hij tegenkomt om het juiste adres te krijgen, is erg mooi om te zien. Die ernstige blik in zijn ogen om toch maar het schriftje bij zijn vriend te krijgen, was zelfs ontroerend.

Daarnaast krijgen we ook een mooi beeld te zien van het eenvoudige Iraanse platteland. Die oudere mannen die zitten te palaveren over de opvoeding van de kinderen, etc. geeft toch iets authentieks mee aan de film.

Het is einde mag dan misschien weinig verrassend zijn met Ahmed die het schriftje inclusief het gemaakte huiswerk voor zijn vriendje net op tijd inlevert, maar het past gewoon erg goed bij de rest van de film.

Mooi, klein filmpje die ik voorlopig op een 3.5* houd, maar zeker eentje die ik ooit ga terugzien.

3.5*