Pat Garrett & Billy the Kid (1973)

Prachtige trage western over de beroemde confrontatie tussen de twee oude vrienden. Het broeierige sfeertje vol onderhuidse spanning en de geweldige acteerprestaties van James Coburn (Pat Garrett) en Kris Kristofferson (Billy the Kid) zorgen ervoor dat deze film met recht in het rijtje klassieke westerns mag. Ook legendarisch is de fantastische soundtrack van Bob Dylan voor deze film die en passant ook nog laat zien heel aardig te kunnen acteren.

Woensdag 30/12 op de ARD: van 23.55 - 01.50 u.

Soms iets wat tragere, maar sterke western waarin Peckinpah's stijl wel weer duidelijk herkenbaar is.

Kwa cinematografie, acteerwerk en muziek valt hier natuurlijk niets slechts over te zeggen.

4 november 2010

00:50 - 02:45

ARD

Western die zichzelf onderscheid door het genuanceerde verhaal en de goed geschreven en geacteerde karakters. Het verhaal is vrij zwart wit (goed tegen slecht) maar de film is dat allerminst. Veel meer gaat het om mensen die keuzes maken en de consequenties die daarbij horen, waarbij het twijfelachtig is wie van de twee heren nou de juiste keuzes heeft gemaakt. De sfeerbeelden en de mooie muziek geven de film zeker nog wat extra's en de climax is prachtig doordat deze alles behalve groots is maar des te indrukwekkender

Ik vond het wat minder weg hebben van goed tegen slecht als vaak in westerns. Ook Pat Garrett heeft geen schoon verleden en de confrontaties tussen Billy en hem zijn dan ook het sterkste onderdeel van de film. Al met al een film die een nette voldoende scoort door de verder uitstekende muziek, maar zeker ook door de prachtige setting. Veelal stoorde ik me wat aan Billy's karakter, maar dat kan ook de opzet van de film zijn. Opnieuw rauwe film zoals dat van Peckinpah gewoon is, maar dit keer vond ik het toch net wat minder dan de films die ik tot zover van hem heb gezien.

Heerlijke western. Apart, maar wel erg sterk dus. Mijn tweede western van Peckinpah, een regisseur die bekend staat om zijn rouwheid in films. In de andere film die ik van hem zag (Ride the High Country) merkte ik daar nou niet zo heel veel van, maar hier was dat wel even anders. In deze film was de sfeer heerlijk rauw en prettig droevig. De mooie muziek van Bob Dylan (waar ik vantevoren een beetje huiverig over was) paste daar perfect bij. Verder schiet Peckinpah weer een paar erg mooie plaatjes uit de camera en is James Coburn hier op zijn best. Ook de voor mij onbekende Kris Kristofferson deed het erg sterk als Billy the Kid.

Deze erg sterke western moet het dus vooral hebben van de mooie, droevige sfeer, de goeie muziek en de uitstekende acteerprestaties. Vooral James Coburn was dus erg sterk in deze zeer goeie western. Kan het trouwens zijn dat ik misschien een andere versie heb gezien, aangezien de film volgens MM 122 minuten duurt, maar bij mij was de film al na 108 minuten afgelopen. Maar verder dus een geweldig filmpje. 3,5*

Ben het 100% eens met The One Ring. Magische scenes maar als geheel te ruw om een echt meesterwerk te worden.

Dylan aanwezigheid is weinig boeiend. Maar zijn muziek is geweldig. Ja, je moet ervan houden. Toen ik de scene zag waar Sherriff Baker naar de rivier toe strompelde met de muziek van Dylan, GEWELDIG.

Er veel bekende gezichten waaronder een favoriet van mij. Namelijk Richard Jaeckel, kom hem de laatste tijd erg veel tegen.

Lekkere Peckinpah elementen erin met de herkenbare montage.

* * * *

Met wat aanpassing aan het script en nog wat andere dingen had dit echt een parel kunnen worden. Nu zitten er wat ruwe plekjes op.

En ik ben het weer met jou eens, deze film moet ik misschien toch maar een verhoging gunnen.

Vanavond om 21.00 op TCM. (03.30 nog een keer). Ik ga hem vanavond maar eens bekijken. Is alweer een tijdje geleden dat ik een western heb gezien en heb er wel zin aan. En deze 2 figuren hebben mij altijd al wel gefascineerd. Of het nu waarheid is of niet. Daar kom je toch nooit achter. Vind het juist leuk om verschillende kanten of versies van het verhaal te bekijken.

Vage shit. In de Veronica Magazine en op tv als ik de teletekst knop aanklik, staat er dat deze film eropkomt. Maar ze zenden Training Day uit.

Zag voor het eerst de cut uit 2005. Wat een geweldige film is het toch. Peckinpah hoort bij mijn absolute favorieten.

Schijnt? Ik lees over het algemeen dat de nieuwste versie de beste is.

Heb deze nog ergens liggen, en ondanks het best een goede western is, nooit meer herzien.

Ik herinner me een mooie opbouw ,en wat acteurs die vroeger in iedere film te zien waren

Iets aan de rauwe kant met wat blote dames Sam Peckinpah handels merk.

Een nog jonge Kris Kristofferson, en James Coburn zeer geslaagd jn hun personages .

Bob Dylans sound komt wat modern over maar stoort niet.

Aan de historische waarden moet je ook niet veel aandacht aan schenken.

Denk als ik eens tijd heb hem weer eens herzie, goede western.

Wat een kanon! Coburn en Kristoffersen zijn lekker opdreef als übercoole rotzakken. Fantastisch hoe vies en geweldadig het wilde westen hier wordt uitvergroot. Die kleren ook, de rans druipt van het scherm. En die vuilbekkerij wat een plezier! Kan zich wat mij betreft meten met het beste van Leone.

Vermakelijke western, vooral dankzij de twee hoofdrolspelers, die het erg goed doen.

Vooral James Coburn maakt op mij erg veel indruk. Af en toe komt hij ontzettend doortrapt over en daarnaast heeft Coburn ook nog eens de perfecte kop voor zo’n rol. Kristofferson doet het ook prima als Billy the Kid, maar vind ik toch minder indrukwekkend dan Coburn. De uitstraling van Coburn is duidelijk sterker.

Verder valt op dat deze western op sommige momenten erg traag is. Normaal heb ik daar niet zoveel problemen mee, maar deze keer valt me op dat de film daar ook duidelijk wat inzakt. Hij lijkt voor mij gevoel soms haast een soort van opvulling naar de momenten, dat er weer echt wat gebeurt. Die momenten zijn trouwens erg goed. Als er actie in de film voorkomt zijn het vaak ook erg goede en gewelddadige scènes. Daar was Peckinpah in The Wild Bunch al erg goed in, maar ook in deze film beheerst hij dat kunstje goed.

De muziek is wel aardig, maar ook niet echt groots. Wel heeft deze film een prima westernsfeertje. De spanning is op sommige momenten duidelijk voelbaar. Al met al is het zeker geen slechte western, want vooral het begin en het einde van de film zijn erg sterk. Maar tussenin zakt de film af en toe dus wat weg, waardoor de film toch ietwat minder overkomt dan het had kunnen zijn.

3,5*

deze is echt goed , hulde voor Dylan met z,n vele liedjes tijdens deze mooie western.

Best wel een aardige film van regisseur Sam Peckinpah. Het verhaal zit best goed en mooi in elkaar en de beelden zien er ook fraai uit. Alleen het einde vond ik een beetje tegenvallen want daar had ik eigenlijk wat meer spektakel van verwacht. James Coburn (vooral hij) en Kris Kristofferson deden het prima als Pat Garrett en Billy the Kid en ook de bijrol van Bob Dylan was leuk. Hij zorgde tevens voor het muzikale gedeelte. Het liedje "Knockin On Heavens Door" werd mooi en toepasselijk toegepast. Dat was sowieso best een fraaie scene. Er zit best veel actie in deze film en ook veel (blote) vrouwen. De scene met de dames waarbij James Coburn in bad ligt en hij zit te spelen met de tepels van een donkere vrouw was best grappig (hij moest er zelf ook om lachen). Ook grappig dat James Coburn (Cross of Iron) en Emilio Fernández (The Wild Bunch) in andere films van regisseur Sam Peckinpah voorkomen.

Bij momenten erg fraaie, maar soms ook lome western.

Simpel doch doeltreffend verhaaltje over de wat oudere sheriff Pat Garrett die jacht maakt op z'n vroegere metgezel Billy aka The Kid.

Wat mij betreft had Peckinpah er wat meer kat-en muissituaties mogen insteken. Het blijft - ondanks een aantal uitstekende actiescènes - allemaal wat loom, wat afstandelijk.

De uiteindelijke shoot-out is wél redelijk bevredigend.

James Coburn teert hier iets te veel op z'n westernlook. Zijn acteren is beter in A Fistful of Dynamite. Kris Kristofferson leek mij aanvankelijk een risico, maar naarmate de film vordert, weet hij een zekere sympathie op te wekken.

Peckinpah steekt een aantal zeer fraaie plaatjes in deze film. Qua vormgeving ziet die er dan ook prachtig uit. De westernsfeer is duidelijk aanwezig.

De actiescènes zijn goed in beeld gebracht. Het is net de muziek die me wat tegensteekt. Iedereen schijnt de versie van 'Knockin On Heaven's Door' geslaagd te vinden. Ik vind die vooral verkeerd gebruikt. De scène waarin dat nummer speelt, maakt dat dit nummer zwartkomisch wordt en zelfs onbedoeld grappig. Da's wat spijtig.

3,5

Zàààlige western met twee meesterlijke acteurs, nl. James Coburn en Kris Kristofferson, geflankeerd door een timide Bob Dylan. Heerlijke dialogen, prima muziek. Eén van de beste westerns ooit. 4*.

Je zegt het zelf: bij een sterfscène 'Knockin on heaven's door'. Cynischer kan bijna niet.

Je kan ook zeggen "toepasselijker" kan het bijna niet.

Sfeervolle en strak geregisseerde western. Mooi uitgewerkte actie scènes en heerlijk acteerwerk. Fijne ondersteunende soundtrack van Bob Dylan. Emotioneel en indrukwekkend gefilmd einde. Billy the Kid ten onder door een enkel schot. Heftig! Nu een paar films van Sam Peckinpah gezien. Bevalt tot nu toe erg goed!

Eigenlijk was ik bang dat dit een film zou zijn die ik me als beter herinnerde dan hij in werkelijkheid is, alsof de sfeer die hij oproept indrukwekkend is, maar de scènes die die sfeer moeten bewerkstelligen op zichzelf eigenlijk nogal saai en taai zijn (zoals ik wel eens heb bij de films van Fassbinder). Maar bij de activiteit van het herzien zelf heb ik eigenlijk net zo genoten als ik hoopte. Gelukkig maar, want dat was dan alleen nog maar de versie van 2005, dus aan de 1988-edit moet ik nog gaan beginnen (om nog maar te zwijgen van de commentaartracks...).

James Coburn is eigenlijk al een halve held van mij sinds ik hem als kind in de bioscoop (aan de hand van mijn vader) zag als de man met het mes in het onsterfelijke, onsterfelijke The magnificent seven. En hij mag dan wel eens in wat mindere films hebben gespeeld, maar als het er op aankomt, he delivers.

Goede western met een curieus rolletje voor Bob Dylan (hij kan beter blijven zingen).

Wat een geweldige film en wat een briljante filmmaker is die Peckingpah. Nu alles gezien op twee wat minder bekende werken na en dit is een van zijn beste. De film behandelt de vervaagde lijn van goed en kwaad. Outlaws, worden sheriffs, maar zijn nog steeds geen haar beter dan de outlaws die ze opjagen. Het is ook niet zozeer het geweten dat aan Pat Garrett (en een aantal andere voormalig outlaws) gaat knagen, nee het is vooral een strategische keuze. Door deze keuze ziet hij zijn leven met een jaar of 20/30 verlengd worden.

Heel de film had ik het idee dat Garrett vast wel ergens een goedzak moest zijn, om erachter te komen dat dit geenszin het geval was. We zien de vervaging van goed en kwaad (Billy the Kid kwam eigenlijk het dichtste bij een goodguy, aangezien hij zijn vrienden te hulp schoot als dat nodig was), aan de hand van zeer fraaie scenes. Ik kan echt geen genoeg krijgen van de geweldadige balletachtige shootouts. En die zitten er veelvuldig in. Kristofferson en met name Coburn spelen de rol van hun leven. Bijrollen waren weinig opvallend (hoewel er een hele reeks aan bekende koppen voorbij komt) en Dylan (waarom staat die niet hierboven genoemd en Jaeckel wel, rol van Dylan was veel groter en belangrijker) is niet echt een fantastische acteur. Zijn muziek is dat wel en hielp me erg op weg in de stemming te komen, de mooie (bij vlagen indrukwekkende) beelden van Peckinpah deden de rest.

Zag de originele bioscoopversie, maar ben benieuwd naar de versie uit 1988, die ik ook op dvd heb. 4,5 sterren.

Was Coburn trouwens niet een beetje oud om een 31 jarige te spelen?

Eigenlijk wel, ja: Coburn was 45 ten tijde van de opnames, dus 14 jaar ouder dan de man die hij moest spelen. Maar ja, Kristofferson (toen 37) was zelfs 15 jaar ouder dan Billy toen die stierf. Voor mij persoonlijk dondert dat gelukkig niet, alles liever dan zo'n Young guns-cast... (In The man who shot Liberty Valance zijn John Wayne en James Stewart allebei misschien wel 20 jaar te oud voor hun respectieve personages. Toch een prachtfilm.)

Ja zoiets zie je wel vaker in films, maar ik vind het hier ook niet storend.

In Smultronstället speelt Naima Wifstrand de moeder van het hoofdpersonage, gespeeld door Victor Sjöström. Sjöström was in het echt echter 11 jaar ouder dan Wifstrand. Dat vind ik bijvoorbeeld een veel opvallender verschil.

Kristofferson vond ik nog wel enigzins overtuigend als jonkie (hoewel die ook duidelijk te oud is), maar Coburn heeft helemaal zo'n oude kop al hier (dacht eerlijk gezegd dat ie dik in de 50 was). Bovendien is het 'ouder worden' wel een onderdeel van de beweegredenen van de personages, dus vind het wel opvallend. Maar het dondert niet al te veel inderdaad.