Welcome to the Dollhouse (1995)

Ik hou niet zo van komedies, maar die van Solondz weet ik altijd wel te waarderen. Zo ook deze. Een heerlijke uitvergroting van de realiteit. Je valt dan wel niet van je stoel af van het lachen, maar je zit wel de volle speelduur met een glimlach op je gezicht. Ik vind het een soort Happiness voor kinderen. Vier sterren voor deze film.

ik vindt het niet echt een lach film

ik vindt het echt zielig voor dat meisje hoe ze haar behandelen

maar ook zoals matthijs al zei why do you hate me? beucase you're ugly dat vondt ik echt zielig

3.5

Het zijn misschien niet dezelfde films, maar ze zijn toch wel vergelijkbaar.

Het mooie aan beide filmsis dat ze niet de klassieke high-schoolfilmclichés gebruiken (lelijk eendje wordt mooie zwaan of underdogs kraaien victorie aan het eind). Het lijkt over hetzelfde te gaan en dan plots: BANG.

Ik vond beide films leuk, maar Dollhouse toch wel wat sterker. Gewoon al hoe het meisje gepest wordt op school en dan thuis zelf het kreng gaat uithangen tevtegenover haar kleine zusje. dat is het schokkende. Je beseft dat je zelf in realiteit even weinig sympathie voor haar zou opvatten dan de karakters in de film. En dat is het verfrissende aan deze film, dat het mijlenver afstaat van een soort filmrealiteit, en een eigen, natuurlijke logica volgt.

En tussendoor mag er ook nog eens gegrinnikt worden. Wat niet over Happiness kan gezegd worden. Dollhouse vind ik dan ook stukken beter. Topfilm.

Was altijd wel benieuwt naar de films van regisseur solendz en aangezien ik happiness een tijdje geleden getaped had besloot ik eerst deze te kopen en daarna zijn grote meesterwerk te zien.

Hij viel een beetje tegen, op het eerste opzicht gewoon een hele eigenaardig en afstandelijk filmpje met een heel bizar sfeertje, ik had als ik eerlijk moet zijn een typische highschool film verwacht met was leuke grappen maar kwam er bedrogen uit.

Ik vond de film op een aantal scenes na helemaal niet grappig, ik heus zoiezo niet van het onderwerp pesten en kan er dan ook absoluut niet om lachen, dit neemt echter niet weg dat ik een paar keer een klein lachje op mijn gezicht verscheen vooral om hoe dom sommige personages wel niet over kwamen en nog wat leuke situatie grappen maar voor de rest is de humor me totaal ontgaan.

Maar als je het als een gewone dramafilm bekijkt is het redelijk indrukwekkend, die pesterijen ogen heel realistisch en ik vond dat het meisje dat de hoofdrol speelde (matarazzo) haar rol heel goed speelde.

Kortom niet zo goed als dat ik gedacht heb maar toch nog een geslaagde film en acht meestal moet je dit soort filmpjes wat vaker bekijken voordat het kwartje valt neem nou ghost world (die hier trouwens erg op leek, moest ik ook drie keer zien voordat ik tot topper kon rekenen), ben in ieder geval erg benieuw naar happiness. 3 sterren

De films van Solondz in het vak "humor" zetten is mijns inziens een misvatting. Solondz geeft in zijn films een (soms) pijnlijk realistische blik van de leegte in de Amerikaanse middle class society. Dit is soms grappig om naar te kijken, maar vaak des te pijnlijker. Ik kan het mis hebben, maar dit is wat ik er uit haal.

Van de films van Solondz was dit de eerste die ik zag, dat zal een jaartje of tien geleden zijn geweest. Ik was meteen erg onder de indruk van de bizarre sfeer die de film uitstraalde. Dawn Wiener wordt door Heather Matarazzo geweldig neergezet. Je weet niet of je nu moet lachen om haar bij vlagen kinderlijke naïeviteit of dat je gewoon medelijden met haar moet hebben. Het accent ligt binnen de film vooral op de familieverhoudingen binnen huize Wiener. Dawn is caught in the middle between het favoriete jongste dochtertje (vreselijk kind) en de nerdie oudere broer die de waardering van zijn ouders uit de schoolprestaties moet halen en enkel in een band speelt omdat dat goed op zijn cv staat. Voor de invulling van deze karakters worden stereotypen niet geschuwd, ze zijn allen heerlijk over de top en goed gecast. Het einde is ook zeer bevredigend.

Ik vind dit stiekem zijn beste film, hoewel Happiness heel dichtbij zit.

****1/2

Het is een vrij triest verhaal. Ik vind het zeker geen komedie. Maar wel ontzettend goed weergegeven verhaal. Ik bleef de hele film erg geboeid door de gebeurtenissen die Dawn overkwam. De film bleef ook boeien door de goede acteerprestaties de sfeer en de typische stijl die Solondz erin brengt.

Why do you hate me ? Because you're ugly !

Sja ik heb hem zonet herkeken en blijf het en heel ongemakkelijke film vinden om naar te kijken, dit keer kon ik de humor wat beter waarderen maar het grote minpunt is dat het gewoon heel moeilijks samengaat met sommige scenes, het hoofdpersonage is toch wel een natuurtalentje en weet haar rol erg leuk te spelen, zoals kappeuter al wist te vermelden ze is onnozel, grappig en meelijwekkend tegelijk, ik denk dat ik mijn cijfer (een 3) laat staan, aan de ene kant valt het me allemaal ontzettend zwaar (vooral die pesterijen) maar aan de andere kant heeft het ook wel iets wat het zo ontzettend grappig maakt, maar goed ik heb Happiness een 4 gegeven en daar werd ook af en toe flink de spot gedreven met serieuze onderwerpen, ik laat het nog even tot me bezinken allemaal, en dan zie ik vanmiddag wel of ik er een hafje opgooi of dat mijn cijfer blijft staan...

Die drie sterren blijven staan, misschien de volgende keer misschien beter.

Een film om je heerlijk te ergeren aan bepaalde situaties en personages. En dit bedoel ik in de goede zin. Nog nooit heb ik zo vaak uit plaatsvervangende schaamte de neiging gehad om de fastforward-button van mijn dvd-speler te activeren als tijdens het kijken van deze film! Brrrrrrr!

En dat irritante ballet-tutje van een zusje!! Grrrr! Ik hoopte de hele tijd dat Dawn dat kreng eindelijk eens zou knevelen en onder rembours op zou sturen naar Gary Glitter!

En hoera?? Solondz had nog een soortgelijk scenario in gedachten ook? Ik keek mijn ogen uit!

En die moeder! Wat een gigakutwijf zeg! Sorry voor de vleeswaren!

Al met al een aardige film van Solondz, maar nog niet van het niveau van Happiness. Minpuntje vond ik toch wel Dawn zelf. Zeg nu toch eerlijk? Als ze dat brilletje aan iemand in één of ander Oostblokland zou weggegeven of op een wc had gemonteerd, dan is ze nou toch óók weer niet zó óérlelijk?? Hebben alle personages in deze film last van een collectief Clark Kent-syndroom?????

Sorry hoor, maar als ik straks –pakweg: Charlize Theron- met Dawn’s brilletje op in mijn bed zou aantreffen, dan schop ik haar er echt niet uit omdat ze nu ineens ‘lelijk’ is!

De Bully van de klas vond ik daarentegen weer wel goed gecast!

Dawn is net het hoogtepunt van de film. Heather speelt die rol nagenoeg perfect (Die stem! Die bewegingen!) en in tegenstelling tot jou heb ik niet echt last gehad van het Clark Kent-syndroom. Net die onhandige slungelige bewegingen, die vervelende stem, die zelfs in de '70's kon het niet-kleren maken haar geloofwaardig.

Tja, mischien vind ik niet zo gauw mensen lelijk of dom. In de (ietwat soortgelijke) film Lloyd vond ik de hoofdpersoon beter gecast. Dat is nou ècht een lelijk gnoompje!

Grappige film, iets minder indrukwekkend dan ik hem had verwacht (gezien de regisseur). Matarazzo is erg goed als Dawn en aan de rest van de karakters ga je gaandeweg de film een heerlijke hekel krijgen (vooral die vreselijke moeder). Einde is ook precies goed.

3* (ruim).

Heerlijke gitzwarte komedie over de pijnlijke turbulenties van de onpopulaire puber Dawn Wiener tijdens de brugklasjaren. 'Wienerdog' rules!!!

Voor mij net iets te wrang om echt grappig te kunnen zijn, toch vond ik het een erg goeie film.

Decors, rekwisieten, kapsels en kleding zijn geweldig kitscherig.. Het lijkt wel echt een poppenhuis. Ook subliem geacteerd door Heather Matarazzo.

Ik heb met groot ontzag naar deze film gekeken. Matarazzo speelt fantastisch. Je krijgt als kijker sympathie voor haar. Hoewel sommige van haar acties ondoordacht over komen, kun je ze wel plaatsen. Solondz lijkt als schrijver en regisseur weinig hoop te bieden. Zoals Dawn's oudere broer zegt: High school's better than junior high. They'll call you names, but not as much. Confronterend, zielig, maar o zo overtuigend.

Ik heb de hele film echt een ontzettend medelijden-gevoel gehad, dus overtuigend was het zeker!

Dat zusje was écht vreselijk...

3,5

Wat een schattig zusje! Verder een weinig boeiende film helaas.

Een zwarte comedy, duidelijk van de (vroege) hand van Todd Solondz. Prachtige visuele vondsten ook, dawn met haar lullige brilletje stapt uit bed en blijkt dan een hamer in haar hand te hebben. In en in triest, geen ontsnapping mogelijk. Naar beneden trappen biedt zelfs geen soelaas.

Welcome to the Dollhouse is een originele zwarte comedy van Todd Solondz, de film doet een beetje lowbudget aan maar heeft een goede sfeer en degelijke acteurs.

Het verhaal is met tijden vrij bizar en past perfect thuis in de stijl van Todd Solondz.

Ook het titelnummer vond ik passend en een nummer wat lekker in het gehoor ligt.

Het einde was een beetje te snel, had deze film graag wat langer in zijn speelduur gezien maar niet te min heb ik hier zeker van kunnen genieten

Kortom: Bizarre en leuke zwarte comedy, met vrij zware onderwerpen, goed gekozen muziek en een zeer degelijke cast.

3,5*

Welcome to the dollhouse.

Wrang, zwartgallig, bizar en toch grappig. Woorden die goed passen bij Welcome to the dollhouse en bij Solondz.

Matarazzo speelt op indrukwekkende wijze het meisje Dawn, in wiens leven het allemaal niet echt meezit. Gaandeweg de film kreeg ik steeds meer sympathie voor de hoofdpersoon (alhoewel ze niet altijd vrijuit gaat) en meer walging richting de andere personages. De onderwerpen die voorbij komen zijn soms vrij zwaar, maar passen goed binnen de algehele sfeer die de film met zich meebrengt.

Wat verder opviel was de goed gekozen soundtrack.
Wel gaat het verhaal op een gegeven moment een beetje van de hak op de tak en voelt het wat gehaast aan hier en daar (met name het gedeelte rondom de ontvoering van Missy). Dit is zo'n film die van mij iets langer had mogen duren en nog meer de diepte in had kunnen gaan.
Het einde is dan wel weer oke.

Ik geef 4*.

whaaa

Aardig maar niet overweldigend, daar is het allemaal te vluchtig voor. Het gezins- en schoolleventje van Dawn is wel lekker cru neergezet. Bloedirritant klein zusje dat altijd voorgetrokken wordt en geluk heeft - zelfs tijdens en direct na een kidnapping - de haat/liefde-verhouding met een pestkop, verliefd zijn op een onbereikbare gozer en dat soort coming-of-age dingen.

Dawn is een aandoenlijk personage en de soundtrack mag er ook zijn, vooral bij de overgangen van scenes. Denk alleen niet dat de film me lang bij zal blijven.

Uitstekende fillm over een brugklasmeisje die flink gepest wordt en altijd aan het korste eind lijkt te trekken. Het onmogelijke bestaan van een puber met alle onzekerheden die daarbij komen, komt hier goed naar voren. De humor is zwart, sarcastisch en bijtend. Heather Matarazzo is erg goed en ook erg goed gecast.

Ik was nogal huiverig voor deze film omdat ik nog altijd een vieze nasmaak heb na Solondz' Palindromes, maar degene van wie ik deze film leende was daar ook geen fan van en verzekerde me dat dit anders zou zijn. En ze had gelijk. Aangenaam, lekker filmpje waar ik anderhalf uur met volle aandacht naar heb zitten kijken. Dat ik geen 4,0* geef heeft echt alleen te maken met dat de film voor mij net dat spectaculaire, mooie of uitzonderlijke miste wat alle films in mijn stemmenlijst boven de 3,5* wel hebben.

Maar dus evengoed een mooie 3,5*. Prettige wegkijker.

'k had deze al een tijdje liggen en me er eens aan gewaagd. 'k vond het een prima tragikomedie met een goeie verhouding tussen de twee genres.

Het acteerwerk was ook van een hoog niveau en het kwam overtuigend over.

De muziek was opmerkelijk, maar wel goed.

Het verhaal kon me ook boeien en viel zeker niet tegen.

'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar 'k heb het me niet beklaagd.

Schitterende film die niet in een hokje te passen is.

Todd Solondz en de zwarte komedie. Dit keer over een buitenbeentje dat door iedereen als vuil wordt behandeld. Wat mij dan wel aanspreekt is dat hij haar ook niet uitsluitend in een slachtoffer-rol duwt. Ze gaat, zeker in eerste instantie, zelf ook niet helemaal vrijuit, de kleine klikspaan. Niet lief. Matarazzo heeft in alles het uiterlijk en de maniertjes voor een rolletje als dit.

Ander pluspunt is dat Solondz zijn film als het ware boven de realiteit tilt, zonder het contact daarmee te verliezen. Het zusje is een engeltje (de muziek wanneer ze weer een dansje inzet!), de broer is een nerd van een andere orde, moeder is onuitstaanbaar en dat zijn dan typetjes, maar het wordt nergens een klucht en je krijgt hoe langer, hoe meer met het meisje te doen.

Als ze uithaalt naar Ralphy, ook niet lief, kan je dat haar nauwelijks nog kwalijk nemen. Het is een zelfde soort reactie als het gedrag van Brandon, zij het wat minder extreem. Daarmee heeft Solondz zijn punt, of één van, gemaakt. Met zijn volgende film kwam hij nog wat scherper voor de dag, maar Welcome to the Dollhouse is een behoorlijke vingeroefening. Pijnlijk, bitter, enz.