To Kill a Mockingbird (1962)

Dat van die buurjongen blijkt uiteindelijk toch juist wel cruciaal. Verder had je, wanneer je het plot goed had bekeken, kunnen weten dat het rechtbankdeel niet al te lang zou duren. Het ging vooral om de aanloop er naartoe.

Ja gewoon even kort je mening uiten, of een paar steek woorden..

het hangt ook van het soort films af en of ik daar behoefte aan heb..

Bedoel je alleen het plot zoals beschreven op deze site of ook elders op internet? Ik probeer namelijk altijd het minimale van het plot te lezen (meestal dus het verhaal op MM), zo word ik meer verrast door de film zelf...

Ik snap trouwens ook wel dat de buurjongen wel een belangrijke rol speelt tijdens de film, maar ik vond dat het deel aan het begin van de film wat aan de buurjongen is gewijd wel wat korter had mogen zijn.

Ik kan me wel voorstellen dat het plot van de film hierboven een beetje misleidend is. Daarin wordt het accent op de rechtzaak gelegd, zonder erbij te vermelden dat de gebeurtenissen rond dit proces vooral bekeken worden door kinderogen.

"To Kill a Mockingbird" is gebaseerd op een boek met jeugdherinneringen van de schrijfster Harper Lee, oftewel Scout in de film. Het buurjongetje is de later bekend geworden Truman Capote. In 2005 zijn twee biografische films verschenen over deze bekende Amerikaanse schrijver met de titels: "Infamous" en "Capote". In beide films speelt Lee ook weer een rol als vertrouwelinge tijdens de research van Capote voor het boek "In Cold Blood", dat later ook is verfilmd.

De onrechtvaardige wereld bezien door de ogen van een kind

Als je de wereld bekijkt door de ogen van een kind, zie je geen paradijs. De rauwe werkelijkheid krijgt geen roze randje en de misstanden zijn niet plots verdwenen. Wel zijn de verhoudingen anders en borrelen er andere vragen op, terwijl volwassen twijfels kinderlijke zekerheden kunnen zijn.

Met deze insteek is in To kill a mockingbird een rechtbankdrama te zien, waarin een zwarte man zich moet verdedigen voor de verkrachting van een blanke vrouw. Omdat we kijken door de ogen van het zesjarige meisje Scout staan de verhoudingen verteltechnisch op zijn kop. Lang blijft de rechtzaak, waarin vader Atticus Finch (een prachtrol van Gregory Peck) de zwarte man verdedigt, op de achtergrond.

Scout, haar broertje Jem en hun vriendje Dill vinden de mysterieuze buren veel spannender. Daar woont een geestelijk gehandicapte jongen met de bijnaam Boo die zich zelden laat zien. Terwijl vader Atticus zich opmaakt voor een zeer gevoelige rechtsgang (het verhaal speelt in de jaren dertig, en de zwarte man is bij voorbaat al schuldig verklaard door het dorp) hebben de kinderen oog voor heel andere zaken. Veel gaat buiten hen om, maar gaandeweg pikken ze wel degelijk op dat er iets aan de hand is in het dorp en dat Atticus daar een centrale rol in speelt.

Maar voor de kinderen is kleur geen issue. Vanzelffsprekend zitten ze tijdens de rechtzaak dan ook op het blacks only-balkon. Vanuit die positie dringt pas goed tot hen door wie hun vader nog meer is dan een wijze, lieve ouder, die sinds de dood van zijn vrouw het gezin alleen moet bestieren.

To kill a mockingbird is allang een filmklassieker geworden. Maar eerlijk gezegd is die dat niet vanwege de vernieuwende regie. De kern is toch echt het verhaal, gebaseerd op Harper Lee's beroemde roman. Wellicht was het gewaagd op om deze manier het thema racisme in een film aan te snijden, maar zonder dit ijzersterke verhaal als fundament was regisseur Robert Mulligan vermoedelijk nergens geweest.

En dan zijn er nog de acteurs, waarbij ik Peck al genoemd heb. Robert Duvall maakt hier zijn filmdebuut in een kleine, maar zeer relevante rol. En zeer opvallend zijn de kinderen. Vooral Scout (Mary Badham) is aanstekelijk als jongensachtige wijsneus. Zij leert in dit verhaal van haar wijze vader over recht en onrecht en over de onrechtbaardigheid van het leven. En zij leert de belangrijke les je altijd eerst in een ander te verplaatsen. Maar zij is ook de beschouwer en degene via wie de kijker het verhaal geserveerd krijgt. Daardoor kantelt het beeld en krijgt het verhaal een verrassend perspectief.

De omschrijving moet echt aangepast worden. Door de omschrijving lijkt het alsof het verhaal volledig draait om de rechtbank met Atticus in de hoofdrol, terwijl het juist ook een film is over opgroeien vanuit het perspectief van ´Scout´. Verbeteren dus.

Deze film heeft mij lang tegengestaan vanwege zijn lelijke titel. Gelukkig blijkt het lage niveau van de titel geen afspiegeling te zijn voor het niveau van de film. Ik vond het een prima film over het verlies van onschuld, die vroeg of laat bij iedereen gepaard gaat.

Het eerste uur is het meest interessant om te volgen, omdat wij alles gadeslaan vanuit de belevingswereld van 2 kinderen. Ik weet nog wel dat ik en mijn vriendjes en vriendinnetjes zich altijd ophielden bij een geheimzinnig bosje, waar volgens geruchten een zwerver danwel kinderlokker zou leven. Onder hoogspanning probeerden we steeds verder tot in het bosje door te dringen, als je de sloot was overgestoken en over het prikkeldraad bij de bramenstruiken was gestapt, was dat al heel wat. Eenzelfde gevoel kreeg bij deze film, waar de kinderen no - go - area `s in hun buurt aftasten, omdat ze nog geen gevaar zien.

Het tweede uur kon mij ook wel boeien. Ik vond dat de rechtzaak redelijk subtiel in het verhaal verweven werd. Voor de jaren `60 is deze film eigenlijk behoorlijk controversieel, aangezien de regisseur het Amerika van die tijd een spiegel voor weet te houden.

Tot slot wil ik ook nog even opmerken dat ik af en toe aan The Night of the Hunter moest denken bij het aanschouwen van deze film. Niet qua camerawerk, maar qua dreiging die het naar onschuldige kinderen uit weet te stralen. Een dikke 3,5*

Martin Visser beschrijft het perfect:

Want dat is wat deze film is. Het heeft ook precies de impact die het zou moeten bereiken. Twijfel. Hoe komt het toch dat dit soort dingen mogelijk zijn?

Het eerste deel, tot aan de hoorzitting, vond ik vrij matig. Het begon nog wel leuk, maar het duurde veel te lang. Enige pluspunt vond ik het accent en dan vooral die van Shout. Op de een of andere manier klonk ze heel warm.
De hoorzitting is by far het beste deel van de film. Geen overbodige trucjes, geen ingewikkelde subplots. Een recht toe recht aan verhaal dat zijn doel recht in de roos treft. Het moment waarop het vonnis werd uitgesproken... verbazing. Met hoeveel gemak het woord guilty werd uitgesproken. Alsof het een makkelijke beslissing was. Mijn gevoel was een beetje te beschrijven als het gevoel wat je hebt als je hoort/ziet dat je een onvoldoende gehaald hebt, maar je geen flauw idee hebt hoe dat komt. Met als enige verschil dat jij waarschijnlijk wel echt een onvoldoende hebt gehaald, terwijl Tom toch echt onschuldig is.
Het laatste deel had van mij ook niet echt gehoeven. Ik denk dat stoppen na de hoorzitting de film zelfs beter gemaakt zou hebben. Een beetje in het ongewisse laten wat er nou precies gaat gebeuren. Aan de andere kant zou het daardoor de achterliggende gedachte wel voorbij schieten, dus wat dat betreft heb ik een beetje gemixte gevoelens. Er is ook niks mis met het einde hoor. Het is alleen geen einde waar ik echt dagenlang nog mee in mijn hoofd zal lopen.

Een goede film met een te lang durende introductie, een steengoede hoorzitting en een goed (niet veel meer) einde.
Zijn klassiekerstatus zeker waard!

Zeer goede film. Erg mooi en realistisch alles vanuit het standpunt van de kinderen, en dan vooral Shout, weer gegeven. Inderdaad een erg trage opbouw, maar dat had wel iets. Soms was het me écht iets te langzaam, maar vaak vond ik het juist leuk om te zien. Deed me denken aan mijn eigen jeugd en bepaalde generatieverschillen tussen de mijne en de hunne. Het acteerwerk was veelal goed, soms subliem. De stem van Gregory Peck is haast hypnotiserend. De muziek/soundtrack was niet veel, maar ik neem aan dat dat in die tijd een nog niet zo belangrijk punt was.

Al met al een zeer geslaagde film, ondanks mijn lage verwachtingen.

Wisselvallige film.

Deze film is als zwart-wit-film veel kleurrijker dan ingekleurde films. De film is verder ook mooi gefilmd. Dit is natuurlijk te danken aan de goede locaties.
Ook de vrouwelijke verteller draagt veel mee tot de sfeer van de film. Spijtig dat deze later in de film weinig te horen is.

Maar dan kakt het rap ineen. Dat de film gaat over kinderlijke onschuld, en over het rechtsysteem gezien uit de ogen van een kind kan ik inkomen. Het is eens wat anders, en in het boek zou dit wellicht nog beter gestaan hebben. Maar zoveel nadruk op de kinderen is wat van het goede te veel.
Het toppunt hier van is waar de kinderen de menigte voor het politiebureau wegjagen :')

Daarnaast zijn de rednecks wel zeer karikaturaal neer gezet. Ik had er eigenlijk voor gevreest.

De rechtzaak zelf is ook niet veel soeps. Het blijkt wel dat de man onschuldig is, maar Atticus gaat niet diep genoeg. Zelf ik zou het beter aangekunnen hebben.
Die speech op het einde was ook nogal overmoraliserend (film is uit 1962) en totaal oninteressant.

Overgens vind ik het verdict van de jury niet echt geloofwaardig. Zelf de domste redneck ziet toch dat hij onschuldig is?

Er klopt trouwens iets niet aan de tijdlijn. (Een schooljaar gaat voorbij. Terwijl men bij de rechtzitting niet spreekt over 'vorig jaar').

Groot pluspunt wat er voor zorgt dat ik de film op het einde meer ging waarderen was de aanval op de kinderen, en de kennismaking met Boo. Je moet niet bang zijn voor wat je niet kent. Dat maakt de film net iets mystieker en intrigerender. Krijgt hiervoor een vol punt meer.


3,5*

Deze film stond al lang op mijn lijstje en heb hem gisteren eindelijk voor de eerste keer gezien. Ik had op voorhand een beetje de vrees dat het een clichématig verhaal ging zijn.

Dit was gelukkig niet het geval, vooral dankzij het originele standpunt waaruit het verhaal verteld wordt (uit de ogen van Scout). Verder was het acteren van Gregory Peck zeer indrukwekkend, hij speelt zijn rol van moraliserende, alleenstaande vader gewoon perfect. Verder zijn de acteerprestaties van de kinderen ver boven gemiddeld, wat ook naar mijn mening niet veel voorkomt. Het verhaal is driedelig opgebouwd, waarvan het procesgedeelte veruit het meest interessante.

Ondanks dat deze film zijn klassiekerstatus zeker verdient, geef ik hem "maar" 4. Ten eerste omdat het verhaal redelijk voorspelbaar is en de controverse een beetje verloren is, ten tweede omdat er toch een paar clichébeelden inzitten (de kinderen die in het zwarte gedeelte gaan zitten enz) en ten derde omdat er een paar scènes niet geloofwaardig overkomen (vooral de scène waar Scout de menigte voor de gevangenis toespreekt vond ik niet geslaagd).

Dit zijn maar details natuurlijk in deze zeer genietbare film.

Mooie moraal die nog steeds redelijk overeind blijft, maar het verhaal sprong wel een beetje van de hak op de tak.

Deze zwart-wit film eens bekeken en 'k vond hem goed, maar meer ook niet (de hoge notering in de IMDB lijst vind 'k toch te hoog). We volgen rassenhaat en vooroordelen doorheen de ogen van een jong meisje en deze aanpak werkt wel. Het verhaal was redelijk boeiend, al mocht het misschien allemaal iets sneller verlopen. De rechtbankscène was interessant gebracht en verveelde niet. Het einde vond 'k wel verrassend, dus dit is wel leuk meegenomen. De cast deed het goed en de muziek paste bij de film.

'k ben blij dat 'k deze nu ook eens heb bekeken, maar 'k zou de film niet direct opnieuw bekijken.

Aardige film, waarin de rassenhaat in Alabama in de jaren '30 wordt bekeken door de ogen van een kind. Absoluut een toegevoegde waarde hier, het is interessanter om Scout als hoofdpersonage te nemen dan Atticus Finch zelf. De opbouw naar de rechtbankscène is best aardig, al had er hier en daar wel wat weggelaten kunnen worden. De zitting zelf vond ik een van de mindere scènes, er werd door bepaalde acteurs nogal overtreden geacteerd. Het lag er allemaal wel erg dik op. Het eind was daarentegen wel weer de moeite waard. Aardige klassieker, al valt het rechtbankgedeelte zelf tegen.

Ik kende het verhaal niet, enkel dat de film bestond. Wat een rechtbankdrama moest zijn werd een bredere kijk dan dat door de ogen van een kind. En dat wordt vrij goed volgehouden. Daardoor oogt alles soms wel als een kinderverhaal. In elk geval een origineel uitgangspunt en met de kinderen krijg je soms wel beklemmende scènes als je merkt dat er een situatie voordoet waarop kinderen zeggen wat volwassenen zouden moeten denken.

De film kijkt als een boek en ik denk dat het boek beter is dan de film. Ik heb het boek niet gelezen, dus het volgende is louter een gissing. In mijn ogen voegt de film niet veel meer toe aan het boek. Visueel had ik in het begin wel wat verwachtingen, al werd het stelselmatig gewoon een goed onderhouden weergave van een geprezen boek. Op zich ook al een verdienste en met het sterke acteerwerk (als je van dit theatermatige type houdt toch) krijg je een zeer aangename film. Geen topper, maar anderzijds wil ik gerust meer van dit zien.

Als ik de recensies lees, dan lijkt er ergens iets niet te kloppen. De film speelt zich voornamelijk af (voor een zeer groot deel) in de kinderkopjes van Atticus Finch kinderen. De film wordt volwassen neergezet en is zodoende (gelukkig) geen kinderfilm geworden. Vanuit het tijdsbeeld (jaren 30) bijzonder goed neergezet. Vond het wel vreemd dat kinderen zo laat nog buiten spelen. Okay zijn vrouw was overleden, dus de kids hadden vrij spel, maar ondanks de oppas zaten ze toch nog veel buiten. De rechtzaak vond ik zeker ook interessant. Zeker vanuit het perspectief van de kinderogen die meekeken. De neger deed me een beetje denken aan the Green Mile. Ik vond de titel wel een beetje vreemd. To kill a mocking bird (spotvogel) Ik had het niet zo ver gezocht. De film is vooral gericht op het kind en zijn beleving op spannende dingen in de jaren 30. En dat pa een neger verdedigde is eigenlijk helemaal niet zo'n thema in deze film. Okay de kids speelde sterk het verhaal is aardig, maar is geen topper.

Misschien is het wel aardig om te lezen hoe groot de status van het personage Atticus Finch in de USA is .

In 2003 werd Atticus door het American Film Institute verkozen tot de grootste held ooit in Amerikaanse films. (werkelijke en fictieve personages)

Op die lijst stonden verder o.a. Superman, Tarzan, Rocky Balboa, Ghandi, James Bond, Robin Hood en Indiana Jones.

Atticus Finch - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

De complete lijst >

AFI's 100 Years...100 Heroes and Villains - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Mooie transfer op Blu-ray voor deze 'To Kill a Mockingbird'. Qua sfeer en op visueel vlak een pareltje. ''Leer jezelf eerst in een ander verplaatsen''.. prachtig hoe de kleine Scout centraal staat in dit verhaal, zowel de levensles die ze van haar vader leert als de manier waarop ze tussen haar vader en de grote groep mannen in staat voor de gevangenis zijn érg mooi. Ik had echter verwacht meer van de rechtzaak te zien; dit bleek niet het geval. Geen probleem, mooie en (op ''avontuurlijk'' vlak) herkenbare 'jeugd'-film. Sterke rolbezetting (kinderen, Peck) in een film over onrechtvaardigheid en opgroeien.

Helemaal eens met HarmJan Stegenga hierboven me: wat een prachtige transfer van deze film op Blu Ray, die ik vanmiddag samen met mijn moeder heb gekeken. Het is een oude film, dus het verhaal wordt heel traag vertelt en het koste mij moeite om mijn aandacht erbij te houden, totdat het rechtbank gedeelte begint. Dan zie je een staaltje acteerkunst om je vingers bij af te likken. Daar zouden vele acteurs van vandaag de dag nog veel van kunnen leren! De film krijgt daarna een beetje thriller-achtig einde. Heel erg de moeite waard om te kijken en als je een echte film liefhebber bent koop je deze release op Blu Ray, want dat is hij echt waard. 4 *

Zeker in het zuiden van de VS is het al vroeg donker in de zomer, zo laat zou het niet geweest zijn

Goede opmerking Rmie

Een lichte teleurstelling na het lezen van het boek. Alle elementen uit het boek lijken hier op een hoopje gegooid te zijn, alsof de makers snel een lijstje met belangrijke gebeurtenissen in het verhaal wilden afvinken. De zwart-wit-fotografie is adembenemend (om van de begingeneriek nog maar te zwijgen!), maar het verhaal van de film kon me nergens echt meeslepen, terwijl het boek dat wel deed.

"Miss Jean Louise. Miss Jean Louise, stand up. Your father's passing."

Dit was natuurlijk een must-see. Die je gelooft het nooit me getipt is door een leeftijdsgenoot. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het vond tegen vallen, ik had meer verwacht van een film die zo'n grote naam heeft onder de filmkenners. Het speeld misschien ook mee dat ik deze zonder ondertiteling heb gezien en daardoor de helft van de tijd het niet verstond (die lui praten allemaal zo raar, op Peck na dan).

Gregory Peck acteert geweldig en doet het erg goed in deze rol. Die kinderen zijn in het begin tenenkrommend maar hoe langer de film vordert hoe meer het wend; Ik vind het ook erg knap van Robert Mulligan dat hij zulke prestages uit die kinderen gekregen heeft. Verder zijn alle acteurs ook wel goed.

De muziek van Elmer Bernstein is het beste van de hele film. Een erg dramatische en soms Cowboy-achtige score.

De film is een beetje langdradig en het fijt dat het zwart-wit is werk dan niet echt mee. Bij The Elephant Man had ik er niet zo'n last van maar hier zou ik toch liever kleur hebben.

Het verhaal en de climax zijn wel onovertroven. Dat gedeelte met die kinderen en dat huis (dt spookverhaal) dat lijkt heel cliché maar dat komt omdat ze dat hier van hebben nagedaan. Ik heb wel een paar vraagtekens? Wat in hemelsnaam gebeurde er op die Halloween-nacht? Leeft dat jochie nog?

Ruime voldoende, een keer herzien met subs indien mogelijk.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor rechtbankdrama’s. Dit is in weerwil van zijn leeftijd een van de betere films in dit genre.

De vrijwel altijd keurige Gregory Peck is natuurlijk geknipt voor de rol van standvastige advocaat, die zich door niets en niemand van de wijs laat brengen. Maar naast de mooie rol van Peck (volgens mij z’n beste ooit), ligt de kracht van deze film voor een groot deel in de oprechtheid van het verhaal, in de schitterende rol van de kleine Mary Badham en niet te vergeten natuurlijk in de regie van Robert Mulligan. Deze film betekent ook het debuut van de imponerende en glorierijke carrière van Robert Duvall.

Onlangs weer eens bekeken en ja, toch genoten.

De constructie van de film bevalt mij erg goed. Eerste deel het perspectief van de kinderen, tweede deel de rechtszaak en de belangrijke afronding. Het deel met de kinderen, die sommigen hier op het forum saai en te lang vinden, vind ik juist erg mooi. Hiermee wordt de nostalgie van de tijd en de jeugd treffend weergegeven. Bovendien geeft het enkele belangrijke hints naar de thema's van de film: vooroordelen en acceptatie. Scout, de dochter en de verteller van het verhaal, raakt steeds in gevecht op school om zulke vooroordelen. Aan de andere kant hebben de kinderen zelf hun voordelen betreffende Boo, een buurjongen, die bekend staat als the boogeyman.

De rechtzaak zelf vind ik persoonlijk het minst interessant in de film. Het is belangrijk voor het uitdiepen van de thema's, maar het komt cliche- en plichtmatig over. Hierbij wil ik wel benadrukken dat het acteren van Brock Peterson als de verdachte grote indruk op mij maakt.

Voor de kijker wordt het erg duidelijk gemaakt of de verdachte schuldig of onschuldig is en de uitkomst van de rechtzaak is dan ook verwonderlijk te noemen in juridische zin. Dit vind ik ongeloofwaardig. Wat mij ook erg stoort is de heldenverering die de hoofdpersoon, Gregory Peck, in deze film ondergaat. Wanneer hij de rechtzaal verlaat, staan alle Afro-Amerikanen op het balkon op. Ik moet bekennen dat de scene wel effectief is (ik moet toch vaak een traantje wegpinken hierbij), maar ik vind het goedkoop en onrealistisch. Feitelijk tenenkrommend.

Hiermee kom ik op de karakterisering van de personages. Deze vind ik erg cliche en zwart/wit. Gregory Peck als de advocaat is de goedheid zelve, hij doet alles goed, is correct in heel zijn handelen en opvattingen, een engel op aarde. De afro-Amerikanen worden erg onderdanig en passief neergezet. Dit speelt zich af in de jaren '30 in het conservatieve Alabama, dat begrijp ik wel, maar mij lijkt het heel onrealistisch hoe timide de zwarte bevolking dit onrecht ondergaat. Door hen zo passief te karakteriseren, wordt de sympathie van de kijker natuurlijk gemanipuleerd. Daarentegen zijn de "bad guys" ook echt bad. De vader van het slachtoffer is een racistische redneck in het kwadraat. De dochter vind ik best goed gekarakteriseerd tijdens de rechtszaak: zij zit gevangen in het milieu en wordt gedomineerd door haar vader. Dat is geloofwaardig.

De racisten in deze film zijn allemaal arme boerensloebers en de good guys (advocaat Peck en de lerares aan de overkant) zijn verlichte zielen, die door hun educatie natuurlijk beter weten. Dit doet mij erg elitair aan. Het lijkt wel alsof de film gemaakt is voor de linkse elite, zodat ze zichzelf kan becomplimenteren om hun verlichte idealen.

Het einde van de film vind ik echter weer bijna magistraal. Hiermee komt het thema het klokje rond: het doorbreken van een vooroordeel en acceptatie van het voorheen onbekende.

Een film met meerdere mankementen, met name op het gebied van karakterisering en gevoelsmanipulatie, maar de cinematografische benadering, de sfeer, de kindacteurs en de muziek, maken dit voor mij toch een goede film, nee, een heel goede film.

Martin Visser schreef in November 2010 een behoorlijk treffende recensie van deze film. Daar sluit ik me graag bij aan.

Prima film. Ik had er echter wel iets meer van verwacht. Het was wel heel erg "zwart wit" om een flauwe woordspeling te maken. Iets meer dynamiek had wel gemogen. Het acteerwerk was daarentegen van een bijzonder hoog niveau evenals het kijkje in het 'opgroeien in het zuiden'.

Het gelijknamige boek is ook mooi.

Een prima film maar wat jammer dat hij zo gedateerd is. Kleine kinderen in eerste instantie worden op de voet gevolgd en schijnen de hoofdrol te spelen. Later wordt dit anders maar toch vond ik het typisch iets voor die periode in Amerika. De tijd van Lassie en Flipper en de bijbehorende jongeren.

De film is goed te noemen en wordt na verloop van tijd ook nog aanstekelijk spannend.

Misschien dat er een regisseur is die deze film alsnog wil moderniseren?

Flauw.

"Door de ogen van een onschuldig kind" is ook zo'n cliché dat wel eens op stal gezet mag worden. Kinderen zijn ook vaak erg cru en pesten ook een hoop af.Vanaf ze naar school gaan zijn ze ook verpest, waar deze kindjes dus gewoon ondervallen.

Soit, erg zwart/wit (dubbele pun) allemaal. Peck die als redder van de ondrukten naar voor geschoven wordt, het achtergestelde dorpje dat zich lekker afsluit van al wat vreemd is. Negers zijn geen volwaardige mensen en kunnen dus als joker ingezet worden wanneer er misdaden gepleegd zijn. Geen onbekend thema, al zal dit wel één van de eerdere films geweest zijn vermoed ik.

Stukje vooraf, maar vooral achteraf met de kinderen vond ik er niet zo goed bijpassen. Ondanks dat stemmen hier andere dingen beweren vond ik het weinig toevoegen aan de thematiek van de film. Peck is een grijze muis, de kindjes zijn wat schlemielig maar niet écht vervelend. De zwart/wit fotografie voegt bitterweinig toe vond ik.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit Mulligan's enige echte bekende film is. Als film is het allemaal erg pover, het thema zal daarentegen wel genoeg mensen aanspreken. Mij deed het niet veel, zeker niet genoeg om 130 minuten aan weinigzeggende film te verantwoorden.

1.0*