Rhapsody (1954)

Een feest voor de (ogen en) oren

Toen Elizabeth Taylor juist gestorven was (ondertussen ook alweer anderhalf jaar geleden) heb ik in De Slegte een biografie op de kop kunnen tikken. Ze smeten er toen mee naar je kop voor de spotprijs van 3 euro en toen ik begon te lezen werd het duidelijk dat ik iets miste. Hoewel ik wel wat van het privéleven van La Taylor wist, had ik maar bitter weinig films van haar gezien en zeker het eerste deel van het boek concentreert zich daar nogal hard op. Ik besloot dan maar om eens wat meer op zoek te gaan naar haar films en TCM was daar wederom de oplossing voor doordat ze regelmatig een film met haar in de hoofdrol uitzenden. Ondertussen zit ik alweer aan mijn 13e film maar ik heb dus nog een lange weg te gaan.

En daar zit ik helemaal niets mee in want hoe meer ik van Taylor kijk, hoe meer ik inzie dat ze echt wel een grote actrice is want op erg jonge leeftijd (ze was hier nog maar 22) weet ze haar rol toch praktisch perfect in te vullen. Het zoeken naar haar eigen identiteit, het 'verraad' van degene die ze lief heeft, ... Ja, ik ben een fan van Taylor. Hier ziet ze er trouwens ook weer ontzettend betoverend uit, voor mij blijft het één van de weinige vrouwen die met een korte coupe er toch nog ontzettend sexy en vrouwelijk weet uit te zien. Rhapsody gaat vooral over de driehoeksverhouding (ze zijn zelfs met 5 als je de liefde voor de viool en de piano meerekent) tussen Elizabeth Taylor, Vittorio Gassman (Paul) en John Ericson (James) en de chemie spat er werkelijk vanaf maar hetgeen de film juist net dat beetje extra geeft is de vele muziek. Nu ben ik niet zo'n enorme fan van klassieke muziek (geef mij maar Bob Dylan en Johnny Cash) maar voor een viool ben ik altijd wel te vinden en wat er hier op sommige momenten wordt gespeeld is werkelijk verbluffend. Alleen zonde dat Gassman en Ericson zelf hun instrument niet bespelen want op het einde van de aftiteling zie je dat het Claudio Arrau (piano) en Michael Rabin (viool) waren die de instrumenten bespeelde. Blijft jammer want anders had er sowieso een extra halfje ingezeten als het effectief Gassman en Ericson waren.

Ik ben hier dus redelijk lyrisch over maar toch had ik nog net iets meer verwacht. Ik zit dan ook zowat tussen de scores op Imdb, die nu op 5.8 staat, en die van MovieMeter, die voor mijn stem op 3.62 stond, in. Waarom? Omdat ik het naar het einde toe allemaal wat afgeraffeld vond. Wat mij vooral stoorde was dat Louise nog altijd van de ene naar de andere vent lijkt te fladderen. Je zou verwachten dat ze ondertussen wel doorheeft dat ze met Paul niets kan beginnen maar toch zet ze wederom alles op alles voor hem. Ik had het beter gevonden als alleen Paul degene was die terug een relatie met Louise wou en dat zij hem afwijst doordat ze doorheeft dat ze bij James hoort. Nu lijkt het alsof Louise niets van haar fouten heeft geleerd.. Gelukkig eindigt ze uiteindelijk dan toch nog bij James (dankzij Paul) want anders had het voor mij wel helemaal verpest geweest.

Al bij al is Rhapsody sowieso een film die wel wat meer gezien mag worden (met mijn stem erbij komen we nog maar aan 8!) vanwege de erg sterke muziek en dito acteerprestaties. De ontknoping, althans toch de aanloop ernaar, had echter wat beter uitgewerkt kunnen worden waardoor ik toch net geen 4* kan geven. Het komt wel vrij dicht in de buurt, dat moet ik er wel bij zeggen.

3.5*