Vortice (1953)

Ze bestaan zowaar : films van campauteur Matarazzo zonder het befaamde koppeltje Nazzari/ Sanson... die 2 had Matarazzo gekneed als bijna Bressoniaanse modellen, maar blijkbaar was hij op hen uitgekeken en vond hij het tijd voor iets nieuws. Of misschien vielen de vorige box offices tegen. Hoe dan ook : Sanson is hier verwisseld voor Pampanini, bijna even rondborstig als haar voorganster, en Nazzari ingeruild voor de even viriele, rukbehaarde ( sic ) Girotti, die jullie natuurlijk kennen uit Ossessione. Als baddies hebben we Santuccio als hubby van Pampanini, en het koppeltje Papas- piepjong nog en best lekker- / Fabrizi, als altijd een gladjakker.

Wat volgt is archetypisch melodrama Matarazzo style, met als kanttekening echter dat na het archaisch aandoende begin met een gedwongen uithuwelijking, we later meer en meer terecht lijken te komen op wat moderner soap terrein, en binnen het absurde melodrama universum dreigt de intrige even geloofwaardig te worden. Helaas gieren we eerst letterlijk maar later vooral figuurlijk uit de bocht en belanden we in de over the top finale weer op fantastisch terrein met negentiende eeuws aandoende pathetiek.

Dat die intrige weer neerkomt op de bij deze regisseur gebruikelijke hoeft niet te verbazen, aangezien hij hier werkte met zijn vaste scenaristenteam, met als belangrijkste de Benedetti. De opeenstapeling aan catastrofes en onwaarschijnlijkheden werd echter goed gedoseerd, tot de finale dan toch, en het tempo zit er goed in. Is niet de mindere van de 4 internationaal gereleasede Matarazzi wat dat betreft.

Grootste stoorzender is Pampanini die echt absoluut niet kon acteren zoals gekend, en al evenmin in haar hoedanigheid van sex symbool kon optreden : voorbeeldige mama, lijdende echtgenote en martelares van villain Santuccio immers. Die Santuccio is trouwens hilarisch als bad guy ( welke "genezing "bedoelt u trouwens ? ) , en ook Papas en Fabrizi zij op dreef, genietend van hun slechtheid.

Het betrof hier oorspronkelijk een kleurenfilm, maar dat Belgische gevacolor procédé heeft schijnbaar de tand des tijds niet doorstaan. Hierdoor worden we op het eind getracteerd op iets voor Matarazzo uitzonderlijks : wat expressionistisch aandoende belichting in de finale.

Goed, het lijkt me duidelijk waar u aan toe bent, een ouwerwets campspektakel dat vooral geschikt is voor ouwe zeiknichten die Sirk nog te understated vinden. Een release met subs is er niet, kan natuurlijk worden bekeken via de gekende wegen als tv- opname. Trouwens : deze prent werd in onze contreien uitgebracht als "angst van een moeder "en moet door velen gezien zijn, later ook op het nachtfernsehen onder de titel "Silvana " . Mag ik weten waarom jullie niet stemmen ? Is dat om religieuze redenen of zo ? Ik wil die stemmen alsnog zien.