La Soupe à la Grimace (1954)

Ze bestaan helaas voor onze Belgische vrienden hier ook : films waarin hun fiere Dominique Wilms genoegen moet nemen met een bijrol...dit is er eentje vrees ik. Deze schoon madam behoeft ook bij Hollandse ( of Limburgse...) kenners geen introductie vanwege haar bijdrages aan de Lemmy Caution saga, waar ze wat beter werd gebruikt. Althans in de films die ik daarvan heb gezien. Hier echter moet de verleidelijke, een tikkeltje overopgemaakte blondine genoegen nemen met een bijrolletje als eye candy, zielloos sexspeeltje van de held en- erger nog- good girl. God weet waarom, maar ze schijnt hier een Noorse te moeten voorstellen.

Hoe dan ook, ze blijft hier wel in haar natuurlijke habitat : de B film, want dit is er eentje, duidelijk. Geregisseerd door Sacha, die eerder met Wilms een Lemmy Caution had gemaakt en ook anderszins bij kenners geen introductie behoeft: vervaardigde immers de eerste OSS 117 film alsmede een totaal mislukte Fantomas bewerking. De man kon er geen hol van, da's duidelijk. Zo ook hier.

Het begint al slecht : we moeten zgn. in Mexico zitten maar zijn overduidelijk in een verlaten mijnschacht in zuid Frankrijk, couleur locale is 0 verder al poogt deze prent te voldoen aan alle cliché 's van het exotische avonturenfilmtype. Wat betekent dat er in die uraniummijn...goud wordt gevonden. En dat betekent bovendien in een B film dat er later ook bloed wordt gevonden, toch ? Inderdaad.

Wat volgt is een film waar het eerste half uur volstrekt niets gebeurt en daarna van alles, meest zaken die nergens op slaan en Sacha - van origine een editor n.b. - heeft lak aan coherentie. Maar het komt er op neer dat de mijn een slagveld wordt waarin blanke avonturiers en uitbuiters de tropenkolder- of in dit geval cholera- krijgen en mekaar beginnen uit te roeien.

De rolverdeling : Marchal, gekende Robert Stack look a like, is hier wederom de pure actieheld en stoere...ingenieur die zijn minder nobele mede kolonialen mores leert. Meest abjecte voorbeeld daarvan is Aslan, een uitbuiter die in echtscheiding is verwikkeld met Mauban en met haar ruziet over de eigendom van de mijnen. Mauban lijkt een femme fatale te zijn- met als senhal het optrekken van de kousen- die sexueel gefrustreerd is en wanhopig met de held naar bed wil. Die heeft echter Wilms al...tot razernij ook van Marchals lelijke secretaresse Lenier, die een uiteindelijk niet onbelangrijke rol speelt. Tenslotte hebben we nog veteraan Roquevert als rechterhand van Marchal, hij krijgt echter een ernstige aanval van goudkoorts...en uiteraard is een dergelijk product niet compleet zonder de verplichte zatte, cynische, verlopen tropenarts !

Goed, veel om het lijf heeft het niet met als dieptepunt het geforceerde slot, duidelijk phoney. Ik geloof er geen reet van dat het uit het romannetje van Stewart is overgenomen en alles was oorspronkelijk duidelijk de opmaat naar een noir slot , dat echter is omgezet naar een belachelijk Hollywood ending.

Opvallendste visueel waren de eerbetonen- zo leek het- aan metropolis in de chiaroscuro verlichte mijnschacht, spooky, met de arbeiders als een soort robots of zombies voorgesteld. Maar dat zijn slechts flarden, het geheel is zowel inhoudelijk als visueel goedkoop en ongeinspireerd.

Deze prent werd in onze contreien uitgebracht als "waar liefde grijnslacht " en deed met Wilms de kassa's ongetwijfeld flink rinkelen. Velen hier hebben dit gezien, en die velen gaan NU stemmen, potdomme.