Scusi, Lei È Normale (1979)

Werkelijk prachtige poster heerlijk gewoon vrouwen met nylons.

Die linkse is een trannie man ! ...maar over Rizzoli geef ik u natuurlijk gelijk .

Goed, na het gigantische kassucces van la cage aux folles besloten Lenzi en zijn buddy Sacchetti dat het tijd werd om cops and robbers te vervangen door trannies en zeiknichten, die dankzij LCAF een integraal en onmisbaar onderdeel zouden gaan vormen van de Italiaanse low brow cinema in die tijd. Een teken van emancipatie : de nicht transformeerde van de enge, gestoorde griezel uit de genrecinema tot een knuffeltje voor de dames en een ideale zeikpaal voor de heren.

In deze film zijn bijna alle "mannelijke "- excusez le mot- personages nichten/trannies, of ze het zelf al doorhebben of niet. Uitzondering is natuurlijk Montagnani, maar deze gekendste sexjunk uit de Italiaanse cinema is hier een devoot katholieke censor, die met satanisch genoegen pikante films en blaadjes censureert.

Blaadjes en films waarin Rizzoli te bewonderen valt, de dochter van een gristelijke parlementariër en patroon van Montagnani en tevens disco danspartner van Lovelock, deze loverboy is op zijn beurt hier getransformeerd tot een lieve, zorgzame nicht die wanhopig is over het verlies van zijn vriendje/dinnetje Nicole-Cerusico, die zelfmoord zou hebben gepleegd uit jaloezie over deze disco avondjes, die trouwens absurd uitgebreid in beeld worden gebracht, bijna een soort LCAF meets saturday night fever. Voor kastnicht inspecteur Maccione alle reden om een klopjacht op trannies te beginnen...

Het begin is erg leuk, wanneer je zoals ik al niet meer bijkomt als een over the top zeiknicht gek begint te praten en gebaren, voor meer gecultiveerde kijkers zal de lol er na 5 minuten wel af zijn. Voor mij kwam dat moment toen de film alleen nog maar draaide om de quid pro quo van Montagnani en Nicole. Echt : het laatste halfuur gaat alleen nog maar daar over. Gelukkig is het slot katholiek geinspireerd en conform de Heilige gezinsmoraal.

Het mocht niet baten : de film kreeg een 18+ rating, werd niet fatsoenlijk gedistribueerd en na dit fiasco besloot Umberto de zeiknichten en trannies om te ruilen voor zombies en kannibalen, met meer succes. Hij maakte nog wel 2 komedies, die beiden ook flopten.

Score Micalizzi met natuurlijk zang Cerusico.

Is bij mijn weten niet uitgebracht met anderstalige onderschriften.