La Maternelle (1933)

Knappe film die het leven weergeeft in een doodgewone kleuterschool begin jaren dertig ergens in Frankrijk. Naar mijn aanvoelen heel natuurlijke acteerprestaties van Madeleine Renaud als hoofdrol Rose, Alice Tissot, Mady Berry en Henri Debain. Madeleine Renaud is meid/opvangmoeder in een schooltje waarin tientallen kinderen - kleuters - figureren. De belangrijkste kinderrol is daarbij weggelegd voor Paulette Elambert. Ze steekt letterlijk en figuurlijk met kop en schouders boven de andere kleuters uit en uit haar bio blijkt dan ook dat ze tijdens de opnames - zoals vermoed - een heel stuk ouder was, reeds elf (!) zelfs. Maar gezien de diepte van haar rol is de keuze voor haar nog wel te begrijpen. Op het moment van dit schrijven, vertoeft ze trouwens nog steeds onder ons als bijna honderdjarige.

La Maternelle, gebaseerd op een roman van Leon Frapie die ook meewerkte aan het scenario, heeft een anekdotische verhaallijn waarbij de fragiliteit van het kinderleven naar boven komt. Het wordt duidelijk gemaakt hoe belangrijk een goed thuis en veilig nest is voor de psychologische ontwikkeling van het kind. Vooral het wedervaren van Paulette Elambert vormt daarin de rode draad. La Maternelle mag dan een stokoude film zijn, men slaagt er op excellente wijze in om weer te geven hoe trauma op jonge leeftijd ontstaat en welk een impact het heeft op de verdere beleving en ontwikkeling van het kind. De film behandelt dus niet enkel het thema opvoeding, maar is intussen ook educatief voor de kijker op een dieper niveau. Dit alles wordt echter zonder pretentie of melodrama gebracht, maar als zijnde deel uitmakend van het leven zoals het is. En waarbij ook de humor nooit ver weg is.

Voor deze prestatie uiteraard een pluim voor regisseurs Jean Benoi-Lévy en kompaan Marie Epstein die in het voorgaande decennium hun verdiensten in de educatieve (docu)film reeds bewezen hadden. Visueel vind ik het evenzeer een prima film, met o.a. gebruik van suggestieve beelden en close-ups die nog sterk gerelateerd lijken aan het net achter de rug zijnde tijdperk van de silent. Deze film zou ik graag eens willen herbekijken in gerestaureerde versie.