Colpo di Stato (1969)

Er bestaan er niet veel van : auteursfilms van Salce...bovendien bestaan er ook niet veel post 68 politieke films uit Italië - of daarbuiten- die niet uitgesproken ideologisch extreem-links zijn. Geen wonder dat de film in de ban werd gedaan door zowel het establishment, het anti- establishment als het grote publiek . Salce- die overmoedig was geworden door wat kassuccessen wellicht- kon Cristaldi overhalen om de film te produceren, maar leek al rekening te houden met een flop. Dit blijkt immers uit het meta- begin waarin hij zichzelf ironisch van deze "qualunquitische " film distantieert en hem al prijs geeft aan de vergetelheid incl. alle medewerkers eraan.

Dat was al profetisch, wat ook geldt voor de inhoud van deze vergeten film. Je zou zeggen dat dit werk nu absurd gedateerd zou moeten zijn als product van de koude oorlog politieke constellatie in IT, en de patstelling tussen PCI en DC. Als je echter Washington en Moskou vervangt door Brussel en Wall Street, snap je de nijpende actualiteit ervan.

Visueel wel geheel een kind van zijn tijd, wat reminiscentie oproepend aan de futuristische films van Ferreri en geset grotendeels in het befaamde palazzo dello sport in Rome. De stemcomputer blijkt een gigantisch onding te zijn dat Lily heet en nog in het proefstadium verkeert . In Amerika hebben ze al "computers die de uitslag voorspellen voor er gestemd is " naar het schijnt, maar Lily begrijpt deze nuances nog niet en geeft de verkeerde uitslag...

Wat dan leidt tot paniek bij de powers that be die wel weten hoe je zo'n akkefietje moet oplossen.

De film is een merkwaardige en chaotische potpourri van allerlei genres en stijlen, na het meta- begin volgt een mockumentary episode met mock interviews, deze mockumentary stijl zal de rest van de film overheersend blijven. Als commentator echter geen voice- over, maar een semi- Grieks koor als stem des volks. Tussendoor volgen we de wederwaardigheden van enkele betrokkenen, van een LBJ * imitator tot een koppeltje dat de hele nacht door ligt te neuken. Wie zien wij daar ? Orchidea de Santis . Nu bijna de gekendste naam in de cast, kun je nagaan hoe obscuur de rest is. Absoluut profetisch ook de rol van de teevee bij dit alles incl. een soort talentenjacht voor het klootjesvolk.

Interessante en curieuze film dus, meesterwerk misschien net niet maar toch zonde dat Salce zich na dit fiasco genoopt zag zich te beperken tot komedies, al zitten daar enkele klassiekers tussen. Ook vooral geschikt voor het Italiaanse publiek.

*: nogal vreemd eigenlijk aangezien LBJ in 68 al president af was, en dit geacht wordt zich af te spelen in 72.