Ichikawa Kon Monogatari (2006)

Mooie poster! (beetje zwart dat wel)

Een docu van Iwai over Ichikawa vind ik verrassend, hoewel beide wel een bepaald soort dromerigheid gemeen hebben. De gevolgde film is bovendien al uit 1976. Ik denk dat Iwai daar nog weinig mee van doen had.

Toch wel, betreft de remake van die film (2006) door Ichikawa zelf.

Allemachtig, de gehele film werd zowat gevult met zwarte tekstslides met korte zinnen of steekwoorden. Enorm vermoeiend, al helemaal omdat het beeldmateriaal dat wel wordt gebruikt bestaat uit wat foto's en een paar scènes uit Ichikawa's films (maar die worden meestal ook weer kort geknipt met tekstslides). Hierdoor ontstaat er een maar slepend verhaaltje over Ichikawa's leven, z'n films en Iwai's bewondering voor de man. Wanneer dit nu nog interessant verteld wordt, a la, maar dit was echt van een vrij laag niveau.

Geluidtechnisch gezien verder ook weinig interessant (muziekje hier, filmrolgeluidje daar)..

Wil best meer van Ichikawa zien (zit nu pas op drie films) en wellicht is dit voor een doorgewinterde fan wel boeiend, of voor iemand die de poëzie van dit vormexperiment wel voelt (waar is je visuele flair, Iwai?), maar ik heb me er vooral doorheen moeten slepen.

Oké.

Aangezien Vampire maar op zich laat wachten, mijn gebrek aan Iwai films maar opgevuld met deze docu. Ichikawa kende ik totdusver niet, maar z'n zoon kan best een filmpje schieten en het is toch één van Japans grootste regisseurs, dus benieuwd was ik wel.

Iwai kiest inderdaad voor een wat minder typische aanpak. Hulde daarvoor, het is in ieder geval geen doordeweeks saai docu geworden. Wel wat vermoeiender, door de vele korte cuts en het constante gebruik van tussentitels, maar dat heeft een rechtstreekse links met het werk van Ichikawa

Ondanks dat Iwai zich vaak lijkt te beperken tot steekwoordjes is de liefde van Iwai voor Ichikawa's werk proefbaar. Later wordt de link tussen beiden nog wat aangedikt. Op zich is het niet zoveel meer dan een chronologisch verloop van Ichikawa's leven en werk, opgeleukt met aparte scenes, toch vond ik het veel beter werken dan uitgesponnen herinneringen aan vroeger ten berde gebracht door talking heads. Iwai houdt Ichikawa mysterieus en bouwt er een legende rond zonder meligheid en wantrouwen.

Mijn voorkeur gaat nog steeds niet uit naar oude cinema dus ik mis een link met het bronmateriaal, maar de aanpak van Iwai is lovenswaardig. Mag hij nog een keertje doen met een onderwerp waar ik iets meer voeling mee heb.

2.0*