Enjo-kôsai Bokumetsu Undô (2001)

Dit is te mooi om waar te zijn.

Gebaseerd op een manga van Hideo Yamamoto (Ichi the Killer). Nooit gedacht dat ik na Visitor Q weer eens zo hard kon lachen om totale onzin. Eigenlijk is de titel al prachtig genoeg, en een film vol perverse, hilarische, "lecherous old farts", vreselijke schoolmeisjes die er alles voor over hebben om geld te verdienen voor hun horloges en "Gucci bags" en vooral een paar geweldige personages. Maar boven dit alles staat Kenichi Endou die opnieuw een prachtig zieke rol weet neer te zetten. Zijn acteren in Visitor Q en andere Miike films, zijn rol in Jam Films - hij lijkt vaak toch best een ondergewaardeerde acteur te zijn - ik kan echter altijd om hem lachen.

Het eerste moment dat wij zijn gezicht zien kon ik ook niet anders dan hardop juichen. Zijn lelijke kop, en nog doorheen de film compleet opgemaakt met paarse make-up ook . Met de energieke opening credits waar namen van crew en cast geschreven zijn op lichaamsdelen terwijl zij lol in bed hebben doet je al vermoeden wat waarschijnlijk komen gaat...

Kuni (Endou) en zijn collega Ogisu hebben een aardig lopend zaakje waar zij een telefoonservice aanbieden; Nietsvermoedende zakenlui kunnen hier wachten op telefoontjes van tienermeisjes die op hun beurt diensten aanbieden tegen geld. Wat het meisje en de vriendelijke, op seksbeluste mannetjes echter niet weten is dat Kuni en aanhang meeluisteren en een plan smeedden. Kuni vind het namelijk walgelijk dat meisjes dit doen en is van plan hen te vernederen in zijn "Stop the Bitch Campaign"; ze ontmoetten hen in naam van hun afspraakje om daarna seks te hebben en weg te rennen voordat ze betalen. Alles in de hoop dat deze meisjes stoppen met wat zij doen. Die laatste gedachte is opzich niet eens zo heel raar, toch!

Aan Ogisu de taak om dit concept te testen, en aan Kuni de taak om hem tips te geven. De meest hilarische quotes vliegen je om de oren - "Remember kids, never go to a whore without money, becuase she needs to eat to", "You always need to make sure you get paid in advance because when you're fucked...you're FUCKED!". En zoals Ogisu zelf lachend schreeuwt "I fuck for the bright future of Japan!".

Deze Stop The Bitch Campaign van Kuni is waarschijnlijk niet voor iedereen. Wanneer het zijn beurt is krijgen wij enkel Visitor Q's "tuinhuisje flashbacks". Met een koffer vol martelwerktuigen arriveert hij bij nietsvermoedende meisjes die het enkel kunnen uitschreeuwen terwijl hij met zijn geschminkte kop de grootste lol lijkt te hebben. Japanse exploitatiecinema lijkt nooit te zijn weggeweest, en Kosuke Suzuki bewijst met geen enkele vorm van budget en alleen een digitale camera de grootste lol te beleven. Dit is puurzwarte komedie op Visitor Q niveau en lijkt dat op momenten zelfs te ontstijgen.

Voor fans van Miike's ietwat vreemde familiedrama ongetwijfeld pure pret. Mensen die daar echter op geen enkele manier om wisten te lachen moeten dit waarschijnlijk ook maar laten voor wat het is. Dit is amateuristisch en vreselijk lelijk gefilmd, maar wees voorbereid om geshockeerd te worden, te walgen van alles wat je ziet, maar vooral keihard te lachen.

3.5/5.0

Helaas vond ik dit een stuk minder vermakelijk dan het eerder genoemde Visitor Q.

Kenichi Endou zet inderdaad wel weer een heerlijk bizarre rol neer. Maar ondanks dat het concept zeker levensvatbaar is, vond ik de uitwerking van de film wat zwak. Dat er geen fatsoenlijk budget was hoeft niet als excuus te dienen voor het lelijke camerawerk. Gelukkig zit er wel redelijk wat vaart in en ben ik wel benieuwd naar de vervolgdelen, in de hoop dat het allemaal wat strakker geregisseerd zal zijn.

De minste van de drie.

Laten we even eerlijk zijn en zeggen dat enkel het personage Kuni de film draagt. De rest is gewoon prut.