Il Messia (1976)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een Jesse Franco van Nazareth- biopic van Rossellini ? Hun cultfollowing is ook niet meer wat hij ooit was.

Zoals te verwachten een droge, understated film met zowaar Bressoniaanse trekjes waarin de verlosser wordt gespeeld door een charismaloze semi-amateur ( gedubd door Salerno ) en wordt voorgesteld als een soort autist die volstrekt niet in staat is om te vatten dat er figuren rondlopen die zijn uiterst simpele en effectieve zedenlesjes niet willen of kunnen begrijpen. Dat Bressoniaanse zit hem vooral in het feit dat Jesse- en dat is tamelijk uniek- wordt voorgesteld als dat wat hij maatschappelijk gesproken was : een timmerman die continu en met liefde bezig is met zijn handwerk, ook tijdens zijn preken.

Zoals gezegd is het allemaal understated op het anti-climactische af, de bergrede trekt anderhalve man en een paardenkop en op Golgotha was het ook niet gezellig druk. Wonderen krijgen we niet te zien, we horen alleen getuigenissen van derden -de apostelen en het ooit blinde knaapje dat wordt bevraagd door de pundits- en het befaamde feestelijke paasslot is tamelijk ambigu.

Opvallend is dat de dialogen weliswaar citaten uit de Italiaanse versie van de schrift zijn, maar soms dusdanig geparafraseerd dat uitdrukkelijke verwijzingen naar de goddelijkheid van de held zijn verdwenen, wat de a-gristelijke boodschap nog duidelijker maakt.

We dienen deze Jezus overigens niet te verwarren met de Maoist van Pasolini, hij is a-politiek en wijst de cognoscenti en elitaire gelovigen slechts op hun karakterfouten.

Romein Rossellini maakt weinig verrasend een good guy van Pilatus.

Cinematografisch is het allemaal trademark RR met bijna louter long shots en een camera die continu pent over de miniscule personages en landschappen.

De cast bestaat grotendeels uit onbekenden onder wie een MILFissima Maria van een jaar of....20 ( dochter van uw zoon, zoals de dichter zegt ) die de pieta van Michelangelo citeert en enkele bekenden zoals Caprioli als Herodes de Grote of Tina Aumont als de overspelige vrouw.

Wederom Itt Pasolini niet continu gekende klassieken op de achtergrond maar een spaarzame score.