Viva l'Italia! (1961)

Behoorlijk goed epos van RR,waarvan ik de lage waardering niet geheel begrijp.Geschoten in technicolor waar de warme mediterrane kleuren goed in uitkomen en duidelijk preludierend op de tv-docu's c.q. biografieen die RR later maakte,want de alternatieve titel "Garibaldi" is behoorlijk adequaat.

Itt de eerdere neo-realistische werken amper aandacht voor de gewone man maar juist een objectief-zakelijke aanpak met slechts oog voor de grote lijnen,al zag de regisseur en zelf een voortzetting in van zijn vroegere werk:hij wilde de film doodleuk "Paisà" noemen.

Het meest vernieuwend toont RR zich in de battlefield scenes die volstrekt niet lijken op de keurig overzichtelijke massascènes met heroische uitschieters zoals die daarvoor gebruikelijk waren,en met een camera die continu heen en weer pent waardoor je een gevoel van verwarring krijgt.Een idioot kan overigens zien dat il gattopardo van Visconti extreem schatplichtig is aan deze film,je kunt je hem zonder deze eigenlijk nauwelijks voorstellen.

Een co-productie met Frankrijk,dus af en toe moet er ook een Fransoos opdraven,onder wie zelfs Alexandre Dumas.

Opvallend: assistent-regisseur van dienst hier was ene Ruggero Deodato...

De muziek werd zoals gebruikelijk verzorgd door de andere RR,met aan het slot echter het onvermijdelijke volkslied.

Tenslotte een WAARSCHUWING voor luiaards die liever de versie van 106 minuten zien:die ziet er ook duidelijk uit als een ingekorte versie,dus dat loont niet de moeite.

Opvallend dat deze titel door zo weinigen is gezien. Nauwelijks goed beschikbaar vóór de Arrow B-R?

Voor die tijd tamelijk obscuur en sowieso waren er tijden dat Rossellini sowieso erg slecht verkrijgbaar was en als een van de weinige grote Italiaanse regisseurs nooit massaal door Homescreen/Cinemien uitgebracht is in Nederland. Komt wel redelijk snel een nieuwe stem aan van naastgetekende. In mijn herinnering stond een jaar of 15 geleden heel Rossellini op erg weinig stemmen. Het is daarmee wel een beetje opmerkelijk dat deze achterbljft bij de rest.

100 jaar na de gebeurtenissen nam Rossellini de opdracht aan om de Italiaanse unificatie in filmvorm te gieten.

Grootste issue dat de film heeft zit hem in binnenscenes waarin er bijvoorbeeld politiek bedreven wordt. Die voelen licht geforceerd en leven nergens echt en maken een wat schoolse indruk. De buitenscenes waarvan er meer zijn, zijn veel beter. De guerilla-achtige strijd en ook en het slagveld worden als de chaos weergeven die ze waren. Voor heroïek was er geen tijd. Het was op de slagvelden vaak op een man aflopen en met je bajonet voor je en hopen dat die van jou eerder in de tegenstander zat dan andersom. Ook de dorpsscens bruisen/ De film heeft een mooi kleurenpalet, met veel rood en veel aardse kleuren. De film vermijdt ook een hoop cliche's die bij dit soort films horen en is niet pompeus heroisch.

Rossellini kreeg de smaak te pakken en zou zich vanaf deze film specialiseren in zakelijke verfilmingen van de historie. Maar die latere films van hem die zag ik nog niet.