Donkey Days (2025)

Intrigerend, sterk geacteerd, maar verwarrend psychologisch drama over een disfunctionele familie die bestaat uit de 84-jarige Ines [Hildegard Schmahl] en dochter Anna [Jil Krammer] en Charlotte [Susanne Wolff]. Hun neuroses en tekortkomingen komen op soms pijnlijke wijze bovendrijven in een serie ontmoetingen en incidenten. Charlottes worsteling met haar jeugd wordt verbeeld in interacties met een veel jongere Ines [Carla Juri], maar omdat Wolff daarin zichzelf speelt, is dat verwarrend. De vage, niet-chronologische structuur zorgt voor een gebrek aan samenhang, waardoor dit meer een losse verzameling sketches is over een ontwricht gezin, dan een verhaal. Er zijn bijrollen voor Thekla Reuten en Jeroen Spitzenberger en René van ’t Hof is te zien in een reclamespot voor een meubelwinkel.

Just when I thought I was out, they pull me back in. Want dat hele cringey A24-gedoe met een artistiek randje, daar heb ik het eigenlijk wel mee gehad. Maar dan is er ineens Donkey Days, een tragikomedie die de hoogtijdagen van Festen en Idioterne terugbrengt en één van mijn favoriete films van het jaar tot nog toe is.

Het speelt zich af rond Hamburg, want natuurlijk geografisch en cultureel vlakbij Denemarken is. En Nederland, waar regisseur en schrijver Rosanne Pel vandaan komt. Wellicht ook daardoor meer herkenbaar, met die stugheid en dat directe, botte dan van die Amerikaanse toestanden. In een interview met De Filmkrant zegt Pel trouwens ook gewoon door de Dogma-beweging geïnspireerd te zijn. Door de setting en de rol van een moeilijke moeder moest ik ook denken aan het sterke Sterben van een tijdje terug. Dat was ook tragikomisch, maar leunde meer naar de tragedie kant, terwijl Pel meer de nadruk legt op het komische.

De film draait om twee volwassen zussen, Anna (sterk debuut van Jil Krammer) en Charlotte (Susanne Wolff) en hun oude moeder, Ines (Hildegard Schmal). Anna is queer en lerares en beweegt zich in de alternatieve scene. Charlotte is succesvol literair agent. Ines woont alleen in een enorm landhuis en is manipulatief en bot, zoals oudere mensen dat kunnen worden. De hele relatie tussen de drie is eigenlijk een soort Noord-Duits kampioenschap elkaar afkatten, waarbij vooral het gewicht van Anna een geliefd doelwit is voor de andere twee. Charlotte hangt ook wel erg naar haar moeder. Maar waar Anna eerst vooral de kop van jut lijkt, blijkt later dat zij het spel ook kan spelen.

Dat klinkt misschien deprimerend, maar Pel heeft er talent voor dit gegeven om te zetten in zwarte humor en licht absurdistische, maar ook vaak wel herkenbare situaties. Nogmaals: denk Dogma.

En dan is Donkey Days ook nog eens filmisch interessant. De film is door Aafke Beernink geschoten op 16mm met natuurlijk licht, wat een vaak van gruizig beeld oplevert. Het is een simpel, lineair verhaal, maar wel één dat verteld wordt op een wat fragmentarische manier, met af en toe een uitstapje naar het surreële. Het deed soms denken aan de stijl van Lynne Ramsay, wat mij betreft een compliment.

(Gezien in Eye Filmmuseum)

Krachtig, maar toch ook luchtig, menselijk familiedrama. Intens gespeeld en op sublieme documentaire-achtige wijze gefilmd.