The War to End All Wars - The Movie (2023)

Prutswerk

Met Slayer - The Repentless Killogy en Ghost: Rite Here Rite Now had ik reeds gewaarschuwd moeten zijn: bands die een film uitbrengen lijden aan een schromelijke overschatting van hun kunne. Toffe muziek maken gaat ze goed af; een (speel)film kunnen ze beter aan anderen overlaten. Om daar geen enkele twijfel meer over te laten bestaan zou je kunnen overwegen om na bovengenoemde films ook The War to End All Wars toe te voegen aan het lijstje van '70 minuten die je nooit meer terugkrijgt'.

Bij Sabaton draait het om de veldslagen uit de Eerste Wereldoorlog en daar hebben ze een gelijknamig album omheen bedacht. Verdieping hoe je daarbij niet te verwachten, dat leidt alleen maar af. De politieke achergrond, de onderlinge verhoudingen, de vroeg 20-eeuwse mentaliteit; je ziet er niets van terug. Je zou denken: 'dan zitten de getoonde moordpartijen vast goed in elkaar'. Think again. de veldslagen die de playmobielpoppetjes van de 8-jarige Marcus in een ver verleden ooit uitbeeldden zagen er waarschijnlijk een stuk geloofwaardiger uit. Voor de Zweedse muziekmakers zijn soldaten blijkbaar ééndimensionale NPC's die zich als lemmingen gedragen en slechts zeer basale emoties kennen. De (vaak adelijke) hogere echelons zijn daarentegen onkwetsbare neven van het alter-ego van Clark Kent. Er is zelfs een heuse koning die qua vechtlust zijn simpele onderdanen volkomen doet verbleken! Geen verdieping van de personages, want daar is geen tijd voor. Het vliegt van het ene front naar het andere, waarbij de enige duiding is dat die heeft plaatsgevonden. De achterliggende reden waarom men überhaupt de wapens op die specifieke plek tegen elkaar opneemt blijft achterwege.

Wat overblijft is één grote excuusclip voor de liederen van Sabaton, waarvan de leden overigens zelf ook rolletjes spelen in de film. Als het een game zou zijn geweest dan had je ze kunnen afknallen.