#SeAcabó: Diario de las Campeonas (2024)

De docu gaat in op de giftige sfeer die er hing in het team voordat ze aan het WK meededen. Coach Jorge Vilda had hier het grootste aandeel in met zijn ‘de deur mag niet op slot en ik mag binnenkomen wanneer ik wil’ beleid. 15 vrouwen weigerden mee te doen omdat ze niet meer onder Vilda wilden voetballen. Na grote druk hebben 8 van de 15 alsnog besloten om mee te gaan. Na winst van de titel randde de voorzitter van de Spaanse voetbalbond Luis Rubiales Jennifer Hermoso aan door haar vol op de mond te kussen. Een goede complete docu over de gebeurtenissen en duidelijk zichtbaar wat dit met deze groep moedige vrouwen heeft gedaan. Klein minpuntje vond ik dat de film begon met de viering van de overwinning en vervolgens fragmenten van het WK wedstrijd voor wedstrijd liet zien, met een spanningsopbouw die uiteraard niet spannend was aangezien we al weten dat ze de titel hebben gewonnen. Een beetje wrang is nog wel dat je hun huidige coach, Montserrat Tomé nog ziet applaudisseren voor die eikel, en ze de speelsters op geen enkele manier heeft gesteund in hun strijd. Het Spaanse team verdient beter, ze hebben één van de beste teams (misschien wel de beste) ter wereld.

Als die kus nou het enige was, zou ik de rechtse brigade van 'je mag tegenwoordig ook niks meer' misschien gelijk kunnen geven, maar het sterke aan deze docu is dat het heel goed laat zien dat het naadloos past in het patriarchaat dat bij de Spaanse voetbalbond wel heel erg duidelijk aanwezig was. Dat die vrouwen totaal niet serieus werden genomen, sterker nog: gewoon werden geminacht door de bestuurders. Een bondscoach die opmerkingen maakt als 'wat jij nodig hebt, is een lul' en bij zijn tactische plannen voorbeelden gebruikt met 12 ipv 11 spelers, een opvolger met een cv van niks die dat baantje krijgt dankzij connecties met de grote baas en dan die baas... Luis Rubiales, allemachtig zeg. Als je het hebt over alfamannetjes die denken dat ze 'gods gift for women' zijn en dat de wereld aan hun voeten ligt. Dit is me er eentje. Het meest schrijnende is nog wel de verklaring op de ledenvergadering van de Spaanse voetbalbond, waar hij herhaardelijk aangeeft dat hij niet gaat opstappen. Hij durft daar te zeggen dat iets wat iedereen kan zien op beeld, compleet anders is gegaan. Dan heb je wel lef. Het zegt veel over de situatie (patriarchaat) dat deze man zo lang zijn gang kon gaan, dat de Spaanse bond zo lang achter hem bleef staan. Na een voorlopige schorsing door de FIFA (een organisatie die overigens helemaal de weg kwijt is en schaamteloos corrupt is), gaat de Spaanse bond zelfs nog vol in de tegenaanval en dreigt het uit de UEFA te stappen. Een film die heel goed laat zien wat dit alles met deze vrouwen gedaan heeft en wat voor een harde strijd zij hebben moeten voeren voor gerechtigheid. Misschien verdient ie zelfs wel 4 sterren ipv mijn 3,5.

5 stemmen nog maar, terwijl hij toch al ruim twee maanden op Netflix staat en behoorlijk in de publiciteit is geweest. Los van het feit dat 'de kus' en de gevolgen natuurlijk wereldnieuws waren destijds. Opvallend....