Camp Pleasant Lake (2024)

Slordige Micro-Budget Slasher. Die maar wat trots is op zijn slogan "Ze zeggen dat je tijdens je leven minstens twintig moordenaars tegenkomt en je weet het niet eens …" Het staat op de poster, en de film begint en eindigt er mee!

Het echtpaar Rick en Darlene Rutherford openen kamp Crystal Lake,...euh ik bedoel kamp Pleasant Lake om er een kamp van Terror van te maken. Zodat volwassen kampeerders een griezelig weekend vol geënsceneerde moorden kunnen beleven. Oh, en heel toevallig waren de begeleiders allemaal betrokken bij het voorval van twintig jaar geleden. Tja we weten allemaal dat dit soort dingen dus nooit goed eindigen..!

Hm echt waar....slachtoffers die in rij staan om te worden afgeslacht en menigte die het toejuicht...dat is niet best! Een groot deel van het problemen ontstaat door het acteerwerk. Er zijn een paar B-acteurs met wat ervaring, zoals bv. Bonnie Aarons (de Non uit de Conjuring-francise), Robert LaSardo (rolletjes in 210 films) en Andrew Divoff (de Djinn uit Wishmaster) Echter hebben ze, naast meerdere productiebedrijven, ook een crowdfunding opgestart. Tja en iedereen die zijn support gaf kreeg het voorrecht om op het scherm te sterven en bij een bepaald bedrag kreeg je ook minstens één regel wegwerpdialoog.

Oké de film is inconsistent (onnodige treinbeelden die niets met de plot te maken hebben) en door een te grote cast, niet echt interessant genoeg om de kijker betrokken te houden maar regisseur Thomas Walton weet er geen complete tijdverspilling van te maken, door soms een paar aardige scènes met bloed. Ook het vervormde ‘happy face’-masker van de moordenaar en deuntje op de achtergrond zijn leuk gevonden Maar ook zijn er gruwelijke slechte CGI-effecten en de identiteit van de moordenaar is zo overduidelijk! Soms vermakelijk maar verre van een goede film!