Hakunamatafaka

Based on a true story


Wordt aangegeven bij de introductie, dat je dat soort begintitels niet altijd serieus moet nemen is wel duidelijk .
Had eerlijk gezegd nog nooit gehoort van de gebeurtenis in london en de bankkraak, dus was ook compleet verrast en had van te voren ook geen echte verwachtingen.

Er ontbreekt een boel aan de film, en dan heb ik het niet eens over de lekkere wijfen.

De film begint rumoerig snel en hitsig, heb ik meestal een hekel aan. Wat nu ook deels het geval was, 'neem godverdomme is de tijd om wat uit te werken'!
Dan nog al die nevenplotten die geen enkele toegevoegde waarde hebben, op deze manier heb je geen karakter uitdieping en blijft alles vrij oppervlakkig. Nergens ook uitzinnige dialogen of camera shots en blijft alles netjes binnen het boekje. Geen enkele scene die je bijblijft.

Jason Statham speelt eigenlijk altijd hetzelfde type, doet nooit uitzinnige dingen waardoor het een vrij standaard acteur is. Alleen in Snatch vond ik hem goed, maar dat kwam mede door de andere acteurs en de regisseur. Ook is hij de enige acteur die uitgediept wordt. De andere zijn gewoon muppets die er bij zijn omdat het moet , soort figuranten.
Ook de muziek is niet om na huis te schrijven.

Al met al geen memorable film maar hij kijkt wel aardig weg voor één keertje.

3*

You're not the boss of me, Jack. You're not the king of Dirk. I'm the boss of me. I'm the king of me. I'm Dirk Diggler. I'm the star. It's my big dick and I say when we roll

Boogie Nights vertelt het intrigerende, meeslepende verhaal van verscheidene mensen uit een hechte (porno) familie. De gelukzalige- en erbarmelijke momenten van protegé Eddie Adams, en andere personages lopen als rode draad door de film.

Het speelt zich af in de jaren 70’. Eddie Adams (Mark Wahlberg), is een 17-jarige jongen die tot dan toe nog niet veel heeft bereikt in zijn leven. Om duiten te verdienen heeft hij twee onnozele baantjes: Hij werkt in een autowasserette en in een nachtclub. Bij laatst genoemde verricht Eddie arbeid als afwasser. Verder gaat hij niet naar school ‘Thats because you are too stupid,’ zegt zijn moeder op een dag, tijdens een heftige schermutseling. Daar heeft ze gelijk in. Dat Eddie niet over een bijzonder hoog intelligentiequotiënt beschikt komen we na verloop van tijd wel achter. Een goede band met zijn ouders heeft hij niet. Zijn moeder zeurt alleen maar over futiele zaken, en met zijn vader praat Eddie nauwelijks. De enige plaats waar hij echt tot leven komt is zijn slaapkamer. Daar hangen posters van lekkere wijven, filmsterren en Kungfu helden. Veel tijd spendeert hij aan het kijken naar zichzelf in een grote spiegel - die ook op zijn kamer hangt. Veinzend dat hij ook een filmster is.

Eddie zijn toekomst biedt op het eerste gezicht echter weinig perspectief, doch hij heeft één geluk. De jongen is namelijk gezegend met een 11,3 inch cock! Wanneer die wordt opgemerkt door de notoire sigaar rokende pornoregisseur ‘Jack Horner’ (Burt Reynolds), komt hij in een entourage terecht waar je U tegen zegt. Hij hernoemt zichzelf en wordt ‘Dirk Diggler’. Met die naam groeit hij uit tot één van de meest succesvolle acteurs in de porno-industrie.
Maar elk succes heeft zijn keerzijde…

Wie nu het waanbeeld heeft gecreëerd dat het hier een ordinaire, vulgaire pornofilm betreft slaat de plank volledig mis. Pure nonsens. Die illusie werd aanvankelijk bij de release wel gewekt. Vooral door kortzichtige, tendentieuze mensen met tere zieltjes die niet naar het gehele plaatje keken, maar enkel bij het woord ‘porno’ al flauw vielen.

Boogie Nights bevat verschillende componenten waaronder: Passie, faam, hebberigheid, vriendschap, geld en een complexe uitdieping van de menselijke interacties. We zien op het eerste gezicht een hechte pornofamilie die continu blijmoedig door het leven gaat. Maar wanneer je een stukje verder kijkt dan het geschetste droombeeld, ontdekken we de miserie die er achter schuilt. Halverwege de film, zien we een scene die werkelijk als een sloopkogel je brein binnenknalt. Tegelijkertijd is dat een scene waar een heftige decadentie uit voorvloeit. Namelijk, de negatieve kanten van de porno-industrie.

In mijn opzicht wil de film ons ook bewustmaken, over de gevaren van te snel verworven faam bij jonge mensen. Na een tijdje wordt de roem ‘Dirk Diggler’ teveel en doopt het zich om naar een ijzingwekkende teloorgang. Hij raakt onder andere verslaafd aan de Cocaine en Crystal Meth . Ook zien we in Jack’s vrouw (Julianne Moore) een drugsnuivend hoopje wrak, doorspekt met intense droevigheid omdat ze dankzij de porno en alles wat daarbij komt kijken, het bezoekrecht op haar zoon is kwijtgeraakt. Scottie (Hoffman), is een latente homo die met zichzelf worstelt. Buck, (Don Cheadle) ziet de nadelen van het zijn van pornoacteur in, wanneer hij weer wil participeren in de maatschappij, en een lening probeert te verkrijgen. Ga zo maar door. Het is een film beladen met menselijke emoties, rancunes en hartenleed.

Anderson liet met deze film al zien -meer zouden volgen- dat hij veel potentie in huis heeft om een groot regisseur te worden. Hij laat zich niet misleiden door Hollywood conventies, maar gebruikt daarentegen vernuftige technieken, daar waar hij later bekend om zou staan. Namelijk het hanteren van een eigenzinnige ensemble stijl. Doordat alle personages perfect worden uitgediept, kan de kijker zich met hun identificeren en meeleven.

Je kunt wel concluderen dat Anderson zich heeft laten inspireren door ‘Scorsese’ en andere topregisseurs. Dat zie je met name af aan het routineuze gebruik van muziek en de montage. Let ook op de prachtige steadicamshots, en de briljante eindscene. Qua technische aspecten scheelt er weinig aan Boogie Nights. De discomuziek, ingenieuze camera bewegingen en felle kleuren spatten letterlijk van het beeld. Een perfecte sfeer, en op die manier komen de 70’s zeer realistisch over.

‘Zijn er dan helemaal geen negatieve segmenten?’, vraagt u zich nu waarschijnlijk af. Jawel! De acteerprestaties van de cast zijn niet altijd piekfijn. Daarbij zitten er enkele overbodige scènes in die afdoen aan het geheel. Toch zijn dit zijn minieme punten, die zich gemakkelijk laten compenseren door een ongenadige kijkervaring. Het is een verademing om tussen alle Hollywood meuk door, een topregisseur aan het werk te zien. De onvermijdelijke vraag: Is Boogie Nights een klassieker? Twee woorden: Hell Yeah!

9/10

Broken Flower

Na 'Boardwalk Empire' afgelopen zondag was ik in de mood voor een film derbij, dus schakelde maar even over naar onze zuiderburen, waar hij tenslotte te zien was zonder reclame (L).
Laatste film met ome bill in de hoofdrol die ik recentelijk heb gezien is lost in translation, die mij enigzins tegenviel omdat die film me iets te artistiek was.

Aanvankelijk was het wel aardig, zat met veelbelovend vooruitzicht uit te kijken, naar de 'welke ex-is de moeder van mijn zoon- reis?' .
Toch viel die enigzins tegen, had meer spektakel verwacht en niet die stille momenten. Snap ook niet dat die cynische gek de don juan kan zijn. Wat voor magie heeft hij... dat de exen die nietallemaal lelijk zijn hem zo leuk vonden/vinden? Charisma, Geld?

Acteurs waren wel te doen, Bill Murray was de cynische gek, Winston grappig personage. Opvallend waren :
Alexis Dziena : een lekker psycho wijf, die volgende x der flamoes wel even mag trimmen bij zo'n onverwachte naakt scene.. we zijn hier niet in Japan!.
Sharon Stone : vind ik er altijd met vercrackte ogen gaar uit zien,ook in deze film, nochtans is ze wel een lekker wijf.

Er zitten veel symbolische dingen in de film , ook zag je wel dat de poep/scheld/pis humor van kijk mij is grappig zijn niet aan Jarmusch besteed is. De personages zijn grappig om hoe ze zijn en doen , nergens in de film knipogen ze zo van "HA Hier moeten jullie lachen".

Een Conventioneel einde van "hij ontmoet zijn zoon en alles komt goed ", ontbreekt ook volledig. Iets wat de film siert, want dit had ik van te voren eigenlijk wel verwacht dat zou gebeuren, Was het Conventioneel geweest had ik hem 2,5* gegeven. nu 3,5*

Al met al iets meer van verwacht maar ben zeker niet teleurgesteld.



JA 3,5 dus!

Ik had verwacht dat hij .. wanneer hij reese genaait had -Wat overigens een slechte vrij scene was.- Preutse amerikanen! . Hij haar ging dumpen en Kathryn. even flink zou uitwonen., maar niets is minder waar. Ruk film waarvan het eerst half uur erg leuk is ,daarna niet meer...

Deze film toont op een goede manier de ellende/trauma's waarmee de vietnam soldaten na de oorlog mee krijgen te kampen, en hoe elk karakter dat anders verwerkt. Het eerste uur introduceren ze de desbetreffende personen, en hen karakterstieke eigenschappen. Toch vond ik de trouwerij een beetje langdraderig, vandaar niet de volle score, maar het idee achter de film is goed, tevens het goede acteerwerk.
+1 voor Christopher Walken( Die compleet gek wordt), en Robert de Niro(Erg ingetogen/depressief).
-1 voor de langdraderige delen, had van mij niet gehoeven. Film kon makkelijk in 120 minuten worden verteld.

De film is geheel anders dan ik had verwacht, oorlog komt er nauwelijks in voor, dat genre kunnen ze wel wegschrappen, Tis naar mijn mening een drama film.
Zit te wachten op de eerste controversiele film, over de hedendaagse oorlogen( of is die er al?).


4*

Gisteren herzien en opnieuw heb ik genoten, waarvan ik tevoren dacht dat hij deze keer lichtelijk tegen zou vallen.

Het eerste script van de jonge acteurs Matt Damon en Ben Affleck, die na deze film beide een weg opgingen wat voor de één niet goed uitpakte maar voor de ander wel . Maar daar ga ik het niet over hebben.

De dialogen waren uitmuntend en Matt Damon en Ben Affleck zetten formidabele acteerprestaties neer,ook grappig om te zien dat Casey Affleck mee speelt. Vooral de scenes waarin de vriendengroep voorkwam waren amusant, dan met name hen grappen en grollen(wat een boeven ook).
Zelfs Robin Williams is cool, daar ik hem normaal niet kan uitstaan zelfs om te kotsen vindt, doet hij het hier toch erg goed als gefrustreerde psychiater die onze slimme straatrat het licht moet laten zien.
Minnie Driver is ook redelijk in vorm, doch aan haar paardenlach ergerde ik me stierlijk.

Het einde is vrij sentimenteel, toch werd ik erg geraakt en was zeer emotioneel aangeslagen.
De film Liet opnieuw een diepe indruk achter, dus zelfs na de 6e herziening valt hij niet tegen. Over een jaar pak ik hem weer op.

4.5

Slechste film ooit

mijn eerste 0,5