Jolienepien

Terwijl je weet dat het niet goed afloopt met hun 'relatie', is het toch een leuke film. Gelukkig loopt de film uiteindelijk toch verassend goed af. Dat grapje met die namen (Summer, Autumn) vind ik erg leuk. Erg goede muziek ook trouwens. Deze film heeft me echt met een feelgood-gevoel achtergelaten.

Nu ik me wat meer verdiept heb in The Beatles, begrijp ik de film veel beter. Net als The Beatles-muziek krijgt de film ook steeds meer een psychedelisch karakter. De film houd min of meer de chronologie van The Beatles-muziek aan, qua muziek en qua beelden. En de slotscène op het dak is natuurlijk een verwijzing naar het optreden van The Beatles op het dak van het Apple-kantoor. Ik ben een liefhebber van The Beatles, maar ik heb meer met de rock 'n roll-stijl-nummers dan met de psychedelische nummers. Die psychedelische scènes uit de film vond ik dan ook wat minder, maar ik kan wel begrijpen dat het erin zit, om die Beatles-chronologie aan te houden. De muziek is in een moderner jasje gestopt, maar ik kan deze uitvoeringen zeker wel waarderen. Al met al vond ik het een heerlijke film.

Viel me eigenlijk nogal tegen. De serie was vaak wel grappig, maar ik werd hier alleen maar neerslachtig van, wat een negatieve sfeer gaat er van die film uit zeg.

Grappig filmpje met erg leuke muziek. Aaron Johnson mag er trouwens ook wel wezen...

Een bijzonder 'close' kijkje in het leven van The Beatles. The Beatles waren ver voor mijn tijd, dus ik weet niet hoe goed hoe televisie in die tijd was, maar ik had verwacht dat de media veel afstandelijker was toen. Deze documentaire verraste mij daarom, omdat hij een beetje het karakter heeft van een real-life soap. Ik vind het erg leuk hoe je zo de 'echte' Beatles te zien krijgt.
Als Beatles-fan (ondanks mijn leeftijd) heb ik natuurlijk genoten van de optredens, maar de scènes daar buiten waren minstens zo leuk. Die jongens hebben namelijk echt een geweldig gevoel voor humor, wat hilarische momenten oplevert. Ik heb regelmatig erg moeten lachen. Waar ze ook zijn (in de trein, op een persconferentie etc.), ze hebben overal lol. Dat is denk ik ook een van de redenen waardoor ze het vol konden houden tijdens de 'Beattlemania'.
Een aanrader dus voor de liefhebbers van The Beatles, maar ik denk dat je je als niet-fan ook zeker kunt vermaken bij deze documentaire. Hier ben ik het dus niet mee eens.

Hilarisch! De acteurs zijn heel goed gecast. Analeigh Tipton (Jessica) heeft mij verrast en Emma Stone heeft haar acteertalent weer bevestigd.

Ik heb deze film gezien bij een eenmalige vertoning op de universiteit (de film sluit goed aan bij mijn studie). De film liet goed zien waar het project op is misgelopen, maar probeerd daarnaast ook de emotionele kant van het verhaal te laten zien, door ex-bewoners aan het woord te laten. Hoewel het project natuurlijk mislukt is de beelden van ineenstortende flats het negatieve beeld Pruitt-Igoe domineren, vertellen zij juist ook hun oprechte góede herinneringen aan de hoogbouwwijk met sociale huurwoningen. Ik vond dat er soms iets te snel door het verhaal werd gejaagd. Daarnaast vond ik dat de situatie van de bewoners vóórdat zij naar Pruitt-Igoe verhuisden en de oorzaken van het verval wat meer aandacht had kunnen krijgen. Desondanks is m'n aandacht geen moment verslapt, ik vond het een erg boeiend verhaal.

Viel me erg mee. Ik moest regelmatig hardop lachen zoals wanneer Ally een uitstruikje krijgt van haar ex en hij haar aan haar vagina herkent . Het is natuurlijk wel te voorspellen hoe het afloopt, maar dat kon de pret niet drukken.