italian

Wat 20 Million Miles to Earth zo vermakelijk en kijkbaar maakt zijn de hilarisch slechte pogingen tot oplossingen voor geldproblemen of gewoon fantasieloze ideeën. Enkele voorbeelden : het gemeentehuis van dat dorp is één of andere kruidenierswinkeltje met een bord waarop " Comune " staat geschreven of de aankomst van de soldaten uit de helikopter dat wel uit uit een WOII-documentaire blijkt geknipt te zijn... maar het zijn juist deze lachwekkende en, het woord is hier al vaak gevallen, knullige momenten die ervoor zorgen dat het amusant kijkvertier blijft zonder nooit saai te worden.
De manier waarop de cast zich, en vooral het verhaal serieus nemen dat intelligent wilt overkomen maar dat totaal niet is en daar ook niet in slaagt ( het beest heeft geen hart maar wel buisjes waardoor hij ook praktisch onverslaanbaar is... maar dan zien we toch dat hij ademt zoals een mens, en een mens heef toch een hart ! ) is ook weer een leuk staaltje onbedoelde camp !

In sterk contrast met dit alles staat het wezen van Harryhausen dat werkelijk de helft van alle digitalen monster en verwanten van de kaart veegt. Prachtige stop-motion technieken, ( het monster beweegt zich zo vloeiend ! ) en de andere special effects krijgen ook niet minder lof. Ook de scenes met de boer en de olifanten waren schi-tte-rend, ik denk dat ik zelf de haren op de armen van de boer zag in dat gevecht Het leek zo echt ! Niets oubolligs aan ! Wat een vakmanschap ! Had Ray nu maar met een goede regisseur gewerkt...

Oorspronkelijk was de film in kleur bedoeld, op aanvraag van Harryhausen zelf, maar de producers vonden het nodig dit genie te dwarsbomen. Er is wel een dvd-uitgave verschenen met een kleurenversie.

3.5* en ik wil meer van hem, Harryhause uiteraard, zien !

Dit soort films hoeven ze van mij niet meer te maken... Past perfect in het rijtje gelikte epische films en ook deze schuwt de clichés van het genre ook niet, maar borduurt verder op deze vreselijke trend die de laatste jaren is ontstaan.

De tamelijk onbekende b-cast levert lachwekkend werk af,
de dialogen zijn übercheesy en hebben uiteindelijk niets zinnigs te melden behalve heel wat gezeur over eer, roem en vrijheid die op een platte en clichématige symbolische wijze uitgesproken mogen worden.
Het gebruik van bluescreens is hier gewoon slecht en je merkt dat er geen afwisseling is in de achtergronden. En een film die voor 80% computerbewerkt is kan je ook moeilijk 'mooi' noemen.
Dit alles verpakt in een fellichtblauw doosje met snoeproos strikje. Want mensen, dit is pure kitsch. Vorm die op de slechtste en meest smakeloze manieren een inhoudloos plotje verbergen.

Het enige wat deze film nog kon redden konden de gevechten zijn. Op momenten erg mooi gechoreografeerd, maar wanneer er slow-motion wordt bijgehaald wordt het ritme verstoord en de scene verpest. En allemaal op liter striploed -ja, het leek of het bloed op het scherm was getekend !- uit ieders strot te laten vloeien.
Dat het cartoonesk geweld in SinCity paste kan ik best geloven, maar doe dat alstublieft niet wanneer je een historische gebeurtenis wil verfilmen !

Want de ongeloofwaardigheden en onrealistische zaken stapelen zich op en er blijft maar bitter weinig over van de ECHTE slag bij Thermopylae. Historiciteit is helemaal verdwenen en heeft plaats gemaakt voor fantasie, een soort "Lord of the Rings in de Oudheid".
Wie gelooft er nu dat de Perzen zwart en volgepiercete waren en glanzende properen pakjes droegen... of dat alle Spartaanse mannen perfecte buikspieren hadden

Verder wordt alles en nog wat door Snyder uitvergroot : de Spartanen waren inderdaad een mannenvolk, maar hier worden ze afgeschilderd als karikaturale macho's met een patriotistische overtuiging die een ongemakkelijk groot fascistisch toontje aan de film geeft.
De film staat bol van de heroïek en vals sentiment ondersteund door de meest verschrikkelijke combinatie van rock, rituele bombastisch gezang en sentimenteel slijmliedjes...

2*