Meningen

Prima horror met een leuke ontknoping. De claustrofobisch aandoende gangen en ruimtes werkten bij mij uitstekend. De mutanten deden mij wat minder, maar dat hoort een beetje bij dit genre.
Niet alleen de ontknoping, maar ook de manier waarop het gedraaid was, was in ieder geval verfrissend.

Perfect Days is een prachtige karakterstudie van een man die een teruggetrokken bestaan leidt en duidelijk een trauma met zich meedraagt dat verband houdt met zijn familie. Echte antwoorden krijgen we niet, maar juist daarin schuilt de kracht van deze film. Wim Wenders laat veel onuitgesproken en vertrouwt erop dat de kijker zelf de ontbrekende puzzelstukjes invult.

Bijzonder is hoe zelfs het schoonmaken van openbare toiletten iets poëtisch krijgt. Hirayama vindt rust en houvast in zijn zorgvuldig opgebouwde, monotone routine. Maar langzaam ontstaan er barstjes in die beschermende wereld. De komst van zijn nichtje, een anoniem spelletje boter-kaas-en-eieren en een onbeantwoorde verliefdheid brengen hem voorzichtig weer in contact met de buitenwereld en zijn eigen gevoelens.

Het zijn kleine gebeurtenissen, nauwelijks noemenswaardig in een conventioneel filmscenario, maar juist die maken het leven. Wenders laat zien dat geluk en verdriet moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan en dat schoonheid niet schuilt in grootse gebeurtenissen, maar in de kleinste momenten. Een ontroerende film die weinig vertelt, maar des te meer laat voelen.

De mooie plaatjes en de interessante cast kan de pretentieuze bagger niet verhullen.

Het begon redelijk met haar 3-mans-fantasie, maar daarna zakte het weg in eindeloos ingewikkelde dialogen. Haar doel en dat van alle anderen stonden op papier waarschijnlijk helder op de kaart. In beeld was de pijn niet voelbaar, de hunkering en de weggedrongen verlangens evenmin. Campion voelde zich waarschijnlijk (opnieuw) te veel feminist om dat ook mooi in beeld te brengen.