Shine (1996)

prachtige film, en geoffrey rush speelde ontzettend goed, ook noah taylor deed het prima. het begint wel wat traag, en de film komt pas echt op gang vanaf het moment dat david naar londen gaat.
trouwens, als ik het goed heb begrepen speelde geoffrey rush de stukken zelf. en met stukken als the flight of the bumblebee ertussen vind ik dat behoorlijk knap.

Een film met o.a. prachtige piano muziek en wat acteert die Geoffrey Rush ook geweldig. 4*

Die scene dat ie alleen in een truitje van de trap af wandelt op z'n post uit de brievenbus te halen. En z'n snikkel zo alle kanten op bungelt geweldig.

Dat vond ik inderdaad ook het mooist! :S


Maar even serieus, mooie film, goed opgebouwd. Komt niet voor niks langzaam op gang. De acteur die z'n vader speelt is erg goed, je krijgt een hekel aan dien man en dat is een acteerprestatie. Bovendien is het holocausttrauma geloofwaardig sober vertolkt.
Rush speelt prachtig, perfect voorgegaan door de jonge versie.
Ontroerend eind, 4*

Sinds ik de film zag ben ik een groot fan van de muziek van Rachmaninof. Zeer goede film, zeer goed acteerwerk. In dit soort films is er geen actie en moord om slecht prestaties te verbloemen. En dat hoeft ook niet, film heeft een grote indruk gemaakt op mij.

wat een uitermate prachtige film....geweldige acteerprestaties...een van de boeiendste biografische film die ik ooit heb gezien...

Ik zat net ook al te kijken. Vandaag komt 'Where the Heart is' en waarschijnlijk morgen Shine.

Mooie film en erg mooi muziek.
7/10

wauw wat een prachtige realistische film en gelukkig met een happy end. indrukwekkend !!!!!!!!!!!!

Goed drama met een nog beter spelende Geoffrey Rush, zowel qua karakter als ook op de piano. De werkelijkheid schijnt wel wat anders te zijn. David Helfgott is nog steeds compleet doorgedraaid en zo geweldig lijkt hij ook weer niet te spelen. Door deze film heeft de beste man toch nog behoorlijk wat exposure te weten genereren.

Wat piano muziek op zijn tijd kan ik wel waarderen, dus ach laten we Shine eens proberen.

Geoffrey Rush doet het wel aardig, maar zorgt er niet voor dat het boeiend blijft.. of beter gezegd wordt, want erg boeiend was het in ieder geval niet. De decors en aankleding zijn erg eentonig, het verhaal blijft saai.. 105 min.. uhm.

1.5*

Prachtige ontroerende momenten. Burn out achter de piano meesterlijk verfilmd. Maar niet boeiend van begin tot het eind. Het miste net dat stukje extra, maar wel goed voor 4 sterren.

Prachtige film waarin emotie levensecht wordt neergezet. Heel erg mooie verfilming van een triest verhaal.

Het acteerwerk is zo geloofwaardig dat ik helemaal meeleef met de hoofdpersoon.

Eerder teleurstellende film, vol met hollywoodclichés (maar het is toch echt gebeurd??) ...

Ik kan mij inbeelden dat voor veel mensen die (bijna) niets van klassieke muziek kennen deze film een openbaring is, maar wees wel kritisch met de pianist Helfgott. In de film lijkt het alsof het een van de beste pianisten van het moment is, een zwakzinnig genie met een ongelukkige jeugd en een uitzonderlijk talent, terwijl Helfgott in werkelijkheid lang niet zo virtuoos blijkt te zijn, evenmin zijn jeugd zo verschrikkelijk...

Hier wat meer uitleg over de controverse door Dennis Dutton:
http://www.denisdutton.com/helfgott.htm

Het is geenszins mijn bedoeling Helfgott of de regiseur zwart te maken, maar ik wil enkel verheldering brengen over de muzikale kwaliteiten van de film. Als je betere uitvoeringen van het derde concerto wil horen, zoek dan zeker eens naar Askenazy, Margerich, Horowitz, ... en Rachmaninov zelf natuurlijk.

Vooral aan het einde van de film, de scène waarin hij zijn eindstuk speelt op de piano en daarna bewusteloos er vanaf valt.
één lang kippenvel moment, geweldig!

Ietwat tegenvallende film, die vooral in het begin erg matig is.

In feite is het gewoon een vertelling van het levensverhaal van David Helfgott. De jonge David is niet zo bijster interessant en het eerste halfuur is gewoon ronduit saai te noemen. Zijn vader is de tiran en dat komt duidelijk naar voren. Ik vond zijn vader soms zelfs Hitlerachtige trekjes hebben en dat terwijl zijn afkomst Joods is. Hoe dubbelzinnig is dat! Vanaf het moment dat David breekt met zijn vader en naar Engeland verhuist, wordt de film gelukkig ook beter.

Dat is vooral ook te danken aan Geoffrey Rush die uitstekend speelt en een veel betere David neerzet, dan zijn jongere voorganger. Toch is dat gedeelte van de film plotsklaps ook weer afgelopen en voor je het weet bevinden we ons weer terug in Australië voor het laatste gedeelte van de film. Dat laatste gedeelte van de film is wel het best en daar begon ik zowaar ook wat waardering en sympathie voor David te krijgen.

Toch springt de film wat snel van de hak op de tak, en miste ik vooral een echte oorzaak voor de mentale instorting van David. Natuurlijk komt het mede voort uit de slechte relatie met zijn vader, maar je ziet niet echt hoe David nu autistisch is geworden. Ik denk tenminste dat het autisme is, want het wordt niet echt benoemd in de film. Iets meer aandacht daarvoor had op zich wel fijn geweest. Het is jammer dat het niveau van de film zo wisselend is. Het laatste half uur is echt goed, maar de eerste veertig minuten zijn gewoonweg matig tot slecht. Wat rest is een kleine onvoldoende.

2,5*

Erg genoten van Shine. Nu hou ik sowieso van levensverhalen, maar dan heb je ook nog een Geoffrey Rush die weergaloos acteert.

Het begin, met de jonge David Helfgott, moet misschien wat op gang komen, onvermakelijk is het allerminst. Daarbij neemt de film de tijd die het moet nemen om Helfgott te presenteren, al blijft het allemaal wel keurig binnen de lijntjes. Armin Mueller-Stahl vond ik hierin niet consistent.

Het eerste prachtmoment is wanneer de middelste Helfgott het stuk van Rach 3 ten gehore brengt en daarna op de grond valt, o.a. doordat alle emoties, die het met zich meebrengt, door zijn lijf gedenderd zijn.

Daarna komen er, met een zogezegd geweldige Rush, nog genoeg meeslepende scènes voorbij. Het moment op de poster is even schitterend als de poster zelf. Het stukje waar Rush/Helfgott het publiek bedankt, met een gezicht vol tranen, is echt hartverscheurend en meer dan goud waard.

Kleine kanttekening: de vader van David lijkt me in het begin te oud en wordt, naarmate de film vordert, niet ouder. Klein detail, maar storend.

Welverdiende 4*.

wat een verheerlijking van een film...

de muziek..het drama...

ik zal nooit weer hetzelfde slapen..

zonder piano kan ik geen vergelijking maken met woorden..

5*