My Left Foot: The Story of Christy Brown (1989)

Hoe lang heeft Daniel Day Lewis over gedaan om met zijn linkervoet te kunnen schilderen, schrijven

Heb deze film 'per ongeluk' gezien in de bus.
Op het eerste zicht leek het een tamelijk zielige film, maar het begon de grappige, leuke kant op te draaien.

Als hij schrijver, dichter en schilder kan worden, kan ik dat ook!

(kGa alvast m'n tenen trainen.)

Waarom doe je het dan niet? Niet met je tenen, maar met je handen. Het zal al moeilijk genoeg zijn.

Het verhaal van Christy Brown, die van zijn geboorte af hersenverlamming heeft en daardoor 90% verlamd is, alleen zijn linkervoet doet het nog goed. Christy leert daar mee leven en wordt schrijver, kunstenaar, poëet, etc. etc. In plaats van een (makkelijk) deprimerend drama is dit eerder een motiverende film. Je voelt ècht mee met Christy, mede omdat hij heel erg menselijk wordt afgebeeld: Christy is geen hersenverlamde, hij is een mens met hersenverlamming. Hij heeft problemen (met bijvoorbeeld alcohol en vrouwen), maar ook een gevoel voor humor, agressie, etc. Ook het familieleven rondom hem (in het oude Ierland, wat op zich altijd een geweldige setting is) draagt hier bij toe in wat een heel pakkende film is.

Maar het absolute hoogtepunt is toch wel Daniel Day-Lewis zijn bijna Goddelijke prestatie. De man staat gekend om zijn totale devotie en ook hier is het geweldig indrukwekkend hoe hij zich volledig kan verplaatsen in eender welk personage, zelfs iemand met deze aandoening. Het is het soort prestatie waarbij nietsvermoedende kijkers altijd wel eens zullen vragen of de acteur deze aandoening echt heeft (beetje zoals Dustin Hoffman in Rainman, maar nog véél indrukwekkender). Simpelweg één van de beste acteerprestaties aller tijden.

Hoe iemand zo´n moeilijke rol zo goed kan spelen, blijft een mysterie. Maar als iemand het kán, is het Day-Lewis wel!
Doordat hij zo een fenomenale prestaties had als the Butcher en Daniel Plainview, waagde ik mij aan My Left Foot.

Zoals je kan verwachten speelt Daniel wederom fantastisch, wat een acteur van ongekend formaat! Werkelijk geweldig!
Nou moet ik ook even de andere acteurs vernoemen, die deden het namelijk ook erg goed! Met name de kleine Cristy (Hugh O'Conor) en moederlief (Brenda Fricker).

Deze film wordt voor een heel groot deel gedragen door het acteerwerk. De cinematografie wankelt namelijk van alle kanten.
De film is natuurlijk al wat ouder, 1989, maar hij komt wel héél gedateerd over. Ik bedoel, kijk een Kubrich uit de jaren 70, dat kijkt veel makkelijker weg en komt veel minder gedateerd over op mij.
Het is veelal een aaneensluiting van shots van niets, met af en toe een mooi shot.

Heb de Dvd, en misschien ligt het aan de kadrering, maar er valt tijdens de 'mother-scene' zelfs een audiohengel bovenin het scherm te bespeuren! Dat kan natuurlijk echt niet!!

Heel erg sterke film over het leven van Christy Brown. Ik kende hem helemaal niet, maar na het kijken van My Left Foot heb ik toch een beeld gekregen van deze man en ik moet zeggen dat ik zelfs zin heb gekregen om op zoek te gaan naar zijn biografie om die vervolgens in één ruk uit te lezen. Door zijn zware handicap had Christy Brown een hard en moeilijk leven, maar wat een kracht en doorzettingsvermogen had hij toch. Vooral de emoties van het hoofdpersonage komen in de film erg goed tot uiting. Verdriet, agressie, vreugde,... elke emotie wordt perfect naar voren gebracht door Daniel Day-Lewis, maar ook door Hugh O'Conor die een jonge Christy Brown neerzet.

Wat de film bijzonder goed maakt zijn de ijzersterke acteerprestaties. Iedereen acteert goed, zo is er bijvoorbeeld Brenda Fricker die in het personage van Christy's moeder kruipt. Maar de acteurs die de rol van Christy Brown zelf spelen zijn werkelijk fenomenaal. Eerst is er Hugh O'Conor die heel erg sterk en overtuigend acteert. Zijn rol is zeker niet te verwaarlozen, hij heeft dan ook enkele belangrijke scènes.
Maar dan is er Daniel Day-Lewis. Ik had uiteraard al enkele films met hem gezien en dit is dus echt wel iemand die een film naar een hoger niveau kan tillen. Van Daniel Day-Lewis krijg ik wel vaker het idee dat hij als het ware zijn personage wordt. Maar wat hij hier laat zien slaat alles. Dit is werkelijk een fenomenale acteerprestatie. Zonder twijfel één van de beste acteerprestaties aller tijden. Hij won hier dan ook heel erg zwaar verdiend een Oscar voor.

De film bevat meerdere sterke scènes. Het is dan ook moeilijk om er eentje uit te pikken. De scènes die het eerst in me opkomen zijn Christy Brown die het woord "mother" schrijft, de restaurantscène, de dolle vreugde van Christy na de diefstal van de kolen en het cafégevecht na de dood van zijn vader. Maar er is nog veel meer te zien in deze prachtige biografische film.

My Left Foot: The Story of Christy Brown is een film met uitzonderlijk sterke acteerprestaties en een mooi verhaal. Dit is dan ook een absolute aanrader!

Wow... Wow... Wow !!! Dit had ik helemaal niet verwacht. Dat Daniel-Day Lewis één van de betere acteurs op aarde is, wist ik al, maar dat iemand zo'n prestatie kan neerzetten vind ik fenomenaal. Ook de rest van de hele cast zet excellent acteerwerk neer. Ook het kreupel jongetje wanneer hij jong was (ben de naam even kwijt), wat ik erg kan appreciëren voor z'n leeftijd.

Verder weet ik niet hoe of wat maar deze film heeft me gedurende hele lijn in het zweet laten dobberen, en dat komt niet omdat de verwarming te hoog stond. De muziek in deze film kan daar dan wel weer voor iets tussen zitten. Wat een geweldige soundtrack is dit toch, en op wat een geweldige manier is die toegepast. Enkel op het einde wordt de muziek naar mijn genoegen net iets te sentimenteel, net als de volledige laatste 10 minuten. Dit was voor mij jammer genoeg een kleine terugslag, aangezien de extra toets ietwat ontbreekt. Ik zeg wel een kleinte, want de rest van de film heeft me aanzienlijk kunnen overtuigen. Hoe dat gebeurt is kan ik niet echt uitleggen, of weet ik niet. Gelukkig doet dat er uiteindelijk niet toe, want mijn belevenis bij deze film was perfect.

Kijken !

Biografieën zijn niet echt mijn ding, dat staat inmiddels wel vast. Er zitten veel saaie stukken in de film, de muziek is erg matig en hoe je het ook wendt of keert, de film is nogal clichérijk.

Het acteerwerk van Day-Lewis is niet onaardig. Zeker aangezien ik regelmatig iemand met precies dezelfde aandoening zie en hoor praten. Niet echt mijn soort film.

2*

Daniel Day-Lewis is een geweldig acteur, en ook hier steelt hij de show. Helaas is de film op andere punten teleurstellend. Het verhaal wist mij niet te verrassen. En ook zijn er geen individuele scènes aan te wijzen die er bovenuit steken. Of het moet de scène in het restaurant zijn. Het dieptepunt was overigens de vechtpartij in de pub. Deze scène kwam zeer geforceerd en onnodig op mij over.

Hoewel karikaturaal neergezet en vrij clichématig opgebouwd, wordt My Left Foot de moeite van het kijken waard door de fantastisch acterende Day-Lewis. Daarnaast zijn de overige personages ook uitstekend gecast.

Vrij standaard drama.

Het verhaal is eigenlijk één en al ellende. Het gaat natuurlijk over Christy Brown en het is wel intriest om te zien hoe hij zijn leven beleeft. Toch is Christy Brown (en met uitbreiding zijn aandoening) niet echt toegankelijk. Ikzelf had het moeilijk een binding met hem te krijgen. Soms leefde ik mee met hem, maar soms werkte hij me als het ware op de zenuwen. Zoiets zou weleens de bedoeling van de film kunnen zijn; zo maak je als kijker mee wat de familie moest meemaken.

Over het acteerwerk kan ik kort zijn. Ik heb moeite om te zeggen dat Daniel Day-Lewis één van de beste acteerprestaties ooit neerzet. En dat is omdat hij helemaal niet schijnt te acteren. Je zou zo denken dat de hoofdrolspeler écht dezelfde spastische aandoening heeft. Day-Lewis = Christy Brown.
Ook de rest van de cast doet het zeer naar behoren.

Het camerawerk van Jim Sheridan is wat te sober. De film is in 1989 uitgebracht, maar lijkt op eentje uit midden jaren '70. Doordat het er zo gedateerd uitziet, wordt wél het gevoel van het arme, grote Ierse gezin versterkt.
De muziek is redelijk goed te doen. Niets te bombastisch, maar gewoon rustig op de achtergrond.

3,5