Diaboliques, Les (1955)

Eigenlijk benadrukt Jordy hier precies hoe ik over de film denk......kort maar krachtig!

.....Maar laat me dan zo innemend zijn om wat uitgebreider uit verklaren waarom ik dit verre van een meesterwerk zie.

De film begint uiterst aardig en komt heel langzaam tot zijn beurt.....met hier en daar paar ongepaste tussenhaltes, metname de w-a-l-g-e-l-i-j-k-e- eet scène in het begin.......Bah!.....zelden zag ik zoeen ongepaste scène. Verder is het allemaal zeer aardig en aanzienlijk. Fraai opgebouwde dialogen die mij naar meer deden verlangen. Toch begeerte ik dat de film nou eindelijk op gang zou komen......iets wat overig behoorlijk lang duurt.......Het lijkt erop alsof de regisseur graag zijn tijd wilde nemen.....voor de uiteindelijke wat?......spanning?.......nou, suspense is hier een beetje te ver gezocht. Zelfs nadat ze het lijk in de zwembad hebben gedumpt hoop je toch dat de film een behoorlijke wending zou krijgen.....maar nee hoor! de film gaat heel bedaard zijn gang als een 'drama'. Dergelijke soort gevoel had ik tijdens het kijken, alsof ik naar een of andere soort 'drama' zat te kijken. in zijn geheel niet spannend.

IMDB geeft aan dat de film tevens onder de genre Horror valt. Daar reken ik natuurlijk het laatste 10 minuten er mee.....ik bedoel tja voor de rest was er weinig horror. Zowaar, het laatste 10 minuten is het spannend.....maar absoluut niet schokkend of sensationeel. Ik zat nou niet bepaald als 'velen' op het puntje van me stoel. De oudere horror films komen in mijn ogen altijd over als 'Kuifje zonder Bobbie'.
Angst is veel te veel gezocht in ze, zo heb par exemple The Shinning op 0,5.......Exorcist op 1* en Poltergeist ook op 0,5 staan..... Ik ben dan ook uiterst blij dat ik de film niet inging in de hoop om een horror film te zien. Het ontbreken van de muziek is een pil die niet iedereen kunt slikken, en daar hoor ik er bij.....als een regisseur moet je ongetwijfeld slim zijn, zeker in zoeen geval moet je je kijker met de spanning mee sleuren en er over zorgen dat de kijker niet de mist in gaat. De suspense moet continue zijn gang blijven gaan, dat lukt naar mijn mening een beetje moeilijk zonder muziek. De vraag of Hitch de film beter kon maken, kan me ook gewoonlijks gestolen worden.

De rol van de detective vond ik een van de grote pluspunt, Zijn humoristische karakter past hier perfect in de schema. De rollen vond ik hier dus zeer goed verdeeld. visueel ziet de film ook schitterend uit. ook de camerawerk was niet verdorven. Eigenlijk is Diaboliques, Les gewoon een heerlijke film ie smakelijk weg kijkt, maar aangezien het van zijn suspense moet hebben zie ik er geen meesterwerk er in.......ik denk dat ik de volgende werken van de regisseur maar even links laat liggen.

3* en half sterren.

Hoewel het plot wel een beetje voorspelbaar was, vond ik het erg goed uitgewerkt en wel spannend. Prima uitgewerkte personages, fraai camerawerk en het ontbreken van muziek vond ik een plus. Clouzot gebruikt sowieso weinig trucjes om de spanning te verhogen, alleen af en toe de bekende, maar slimme overgangen van shots.

Ik heb nog weinig van Hitchcock gezien, maar Les Diaboliques verslaat die met vlag en wimpel.

Geraffineerde thriller in zwart-wit met de nodige verrassende wendingen. Goede regie, script en acteerprestaties.

Nogal gemengde gevoelens overgehouden aan deze film...

Clouzot laat na Salaire de la Peur met Les Diaboliques opnieuw zien een prima regisseur te zijn, die mij behoorlijk goed ligt. Het begin is nog even inkomen, maar wanneer de vakantie begint en het daaropvolgende moordtafereel zijn het hoogtepunt van de film. Daarna zakt de film wat in, maar blijft boeiend.

Acteerwerk was wel wat op aan te merken, Signoret speelt aardig als bitch type.. maar Véra Clouzot was rond uit irritant wanneer ze geschrokken moest spelen of een hart aanval kreeg ofzo, beetje jammer.
Het ergste, waarom ik nu met gemengde gevoelens aan het typen ben, was het einde.. echt vreselijk dat Nicole en Michel onder één hoedje speelden.. Zó standaard, zó cliché en daar was ik nou niet voor in de stemming, dat verpest voor mij eigenlijk de hele film. Ik vind het daardoor erg lastig een cijfer te geven. Voorlopig dan maar 3 sterren.

3.0*

Les Diaboliques is een hele goede Franse Hitchcock, die vooral in de laatste tien minuten enorm spannend is. Een meesterlijk verhaal op grimmige wijze verteld. Toch weet ik zeker dat de film in de handen van de master of suspense himself stukken beter zou zijn geweest. Dat zit hem vooral in de vakmanschap en handigheid. De film liep soms een beetje stroef in het vertellen van het verhaal, iets wat bij Hitchcock zelf nooit het geval is. Ook hadden bepaalde plotpunten veel krachtiger en scherper uitgewerkt kunnen worden waardoor de suspens beduidend sterker zou zijn geweest. Al met al toch een behoorlijk goede film waarbij ik het toch jammer vind dat Clouzot Hitch nét voor was.

Het meesterwerk van Clouzot . Had Hitchcock het nou kunnen overtreffen wanneer hij de rechten van dit verhaal kreeg? Wellicht, maar wat Clouzot hier ons laat zien, is bepaald niet misselijk. Spannend bij de eerste kijkbeurt en nog steeds heel aardig bij de tweede kijkbeurt. Goeie casting, leuke taferelen en een heerlijk Frans sfeertje . Dat laatste had Hitchcock nooit voor elkaar weten te krijgen natuurlijk .

'goede tijden slechte tijden

De film heeft even nodig om op gang te komen, het eerste kwartier (als er nog niets aan de hand is) is dan ook duidelijk het minst. Maar wie even doorbijt krijgt vervolgens een behoorlijk spannende en stijlvol gemaakte thriller. Alles rond de moord en de verdwijning van het lijk is geweldig sfeervol en indrukwekkend. Op een gegeven moment zakt het geheel af en toe weer een beetje in, met name het gedoe rond de gepensioneerde inspecteur, die zich met de zaak gaat bemoeien vond ik niet bij de film passen. Maar gelukkig komt Les Diaboliques behoorlijk stevig terug met een voortreffelijke climax en een leuke eindscène.

4 kleine sterren.

Mijn tweede Henri-Georges Clouzot na The Wages of Fear en ook deze film is mij erg goed bevallen. Een erg fijne Franse thriller, die qua niveau Hitchcock weet te benaderen.

De film heeft even nodig om op gang te komen, maar als die gang er na een klein halfuurtje eenmaal inzit, laat deze je tot het einde ook niet meer los. Het script is erg sterk en kent wat mij betreft nauwelijks zwakke plekken. Het acteerwerk is prima, al is mevrouw Clouzot als het op echte emotie aankomt soms iets minder sterk.

De film is verder erg sfeervol en het laatste half uur is echt heel sterk en bij vlagen ook behoorlijk spannend. Ik snap aan de ene kant de kritiek wel op de gepensioneerde commissaris, maar aan de andere kant vond ik hem sterk spelen en kwam hij erg relaxed en humoristisch over. Ik vond het wel een fijn personage in ieder geval.

De afloop van de film is erg mooi en geeft nog maar eens aan dat de film sterk in elkaar zit. Iets minder sterk dan The Wages of Fear, maar wederom dus erg genoten van Clouzot.

4,0*

Zoals meerdere hier zeggen komt Les Diaboliques traag op gang maar toch is er al snel een bepaald sfeertje aanwezig. Na een poosje begint te film te lopen en blijf je ook aandachtig kijken. De tijd vloog voor mij dan ook zo voorbij. De sfeer past goed bij de film maar had - op het einde na - wel iets spannender gemogen. De verhaallijn is heel sterk en ook ik vond de tweede helft wat beter dan de eerste helft, mede doordat de spanning en de emotie stijgt. De climax was goed ook al had het van mij iets anders gemogen.

Het acteerwerk was ruim voldoende, al stoorde ik me wel een beetje aan de hartaanval scene, die was wat over the top en irritant. Maar verder heb ik er niks op aan te merken. De gepensioneerde commissaris drukte wel wat op de sfeer vanwege zijn beetje komische overkomen, maar toch kon ik hem wel waarderen.

Al met al een geslaagde film waarvan ik heb genoten.

3,5*

Mijn tweede Clouzot-film en ook deze vond ik de moeite waard.

Ik ben het met de meesten hier eens dat de film wat langzaam op gang komt. Het begin had misschien wat korter gekund omdat we eigenlijk alleen hoeven te weten wat de vrouwen tot hun misdaad beweegt. De sfeer van de film wordt pas echt gezet in het tweede deel wanneer het lijk van het slachtoffer ineens verdwenen is. Als kijker wordt je toch wat verrast door deze wending en bouwt de spanning zich langzaam op. Tot aan het einde van de film waar het er naar mijn mening allemaal net iets te dik bovenop wordt gelegd. Het begint ineens meer op een horrorfilm te lijken. Met name de scene waarin de zieke vrouw denkt haar dode man te horen en naar hem opzoek gaat. Je ziet langzaam een deurkruk bewegen, hoort een typemachine in een kamer verderop. Het hoogtepunt vond ik nog het 'lijk' in de badkuip dat ineens tot leven komt. Persoonlijk vind ik dat het laatste kwartier van de film beter had gekund. Desondanks zit de film verder goed in elkaar en bevat het enkele memorabele personages, zoals de gepensioneerde politieagent.

3,5* voor Les Diobaliques.

Behoorlijk langdradige en zelfs nogal saaie 'thriller'. Eigenlijk weinig thrill hier want de film is eigenlijk gewoon niet spannend... op het laatste kwartier na wat gewoon een sterk staaltje cinema is. De scene in het bad is echt uitmuntend en redt een krappe voldoende voor mij. Verder vooral een film van gemiste kansen.

3*

Heftige thriller. Op naar de remake...

Dat viel me niet mee zeg. Uiteraard is de naam van Hitchcock bij de reacties veelvuldig terug te vinden en dat lijkt me ook de beste manier om deze film te beschrijven. Dit is gewoon typische Hitchcock-suspense, maar dan in het Frans. Het probleem is echter dat ik met deze suspense helemaal niks heb: ik vind het niet spannend. Maar ook buiten dat heeft Les Diaboliques niet veel te bieden. De acteurs zijn niet overtuigend, het verhaal is vergezocht en de film is niet mooi geschoten (bijvoorbeeld de situatie waarin het flesje op de tafel steeds in beeld wordt genomen is mij veel te suggestieve beeldtaal. Ik heb hier en daar ook gelezen over de paranoia in de film, maar die mensen verwijs ik graag door naar hoe Polanski het amper tien jaar later veel beter op film zette.

Eigenlijk dus drie keer niks. Dan blijft er alleen over dat het allemaal nog wel aardig is om te volgen, maar echt opveren deed ik nooit. Een matige film en een flinke teleurstelling.

Niet zonder de nodige verbazing lees ik hier op het forum dat 'Les Diaboliques' overtuigende vertolkingen zou bevatten, prachtig geregisseerd zou zijn en uiteindelijk een sfeervolle thriller geworden is. Hebben we het over dezelfde film? Want wat ik gisterenavond zag was in de eerste plaats een abominabel acterende Véra Clouzot, een betweterige Simone Signoret (die ronduit irritant wordt) en een resem ongeloofwaardige karakters.

Stilistisch kan ik over 'Les Diaboliques' weinig kwijt. Esthetische ontroering was duidelijk geen doel voor Clouzot, en de mise-en-scène dient louter om de suspense de hoogte in te krijgen. Daar is op zich niets mis mee, mits er enige spanning mee gemoeid is. De dialogen worden echter te lang gerokken, het karakter van mevrouw Clouzot blijkt psychologisch niet tot het nemen van mature beslissingen (wat op de zenuwen gaat werken), om nog maar te zwijgen van het ontbreken van een crescendo richting de spannende finale. En we hadden het over een thriller, zegt u?

Met de ontknoping had ik verder niet bijster veel. Ik een geen fan van het horror-genre (integendeel), en moest meermaals de neiging onderdrukken om de scènes voor de uiteindelijke afwikkeling door te spoelen. Plots toont Clouzot zich dus wel degelijk in staat tot zenuwslopende cinema (want dat is de conclusie die we moeten trekken als ik iets "niet meer kan aanzien"), maar het voorbije anderhalf uur heeft dan al een vernietigende indruk nagelaten.
Clouzot lost de resterende vragen vervolgens relatief eenvoudig op, maar eerlijk gezegd had ik een dergelijk slot niet verwacht. De laatste seconden (waarin Clouzot een "to be continued" insinueert) wisten een kleine glimlach te ontlokken, maar daar bleef het verder ook bij.

'Les Diaboliques' blijft in mijn ogen onvermijdelijk een zwakke film. De ontkrachting van die stelling laten we wijselijk over aan de kenners.

Salaire beviel me uitstekend, en ook Les Diaboliques is een fraaie film van Clouzot. Stemmig zwart/wit doet het bij mij altijd wel goed, en na de trage opbouw van het verhaal kwam er een geweldig gevoel van spanning over me tijdens de tweede helft. Met name de spiegel-scene in het hotel is een prachtig staaltje spanningsopbouw.

Het einde viel voor mij een beetje in het water (npi), omdat mijn gecorrumpeerde geest al op zoek was naar de oplossing van het mysterie, tot de juiste conclusie kwam, en dus een toetje kreeg voorgeschoteld wat ik redelijk tot in detail had verwacht. Desondanks een fraai stukje werk met een aantal onvergetelijke scenes.

3,5*.