L'Appartement (1996)

Wat een hoop flauwe kul en infantlele clichés. Hussel dat zooitje qua timing lekker vooruit en achteruit door elkaar en voor liefhebbers van rechttoe/rechtaan cryptogrammen zal het zo wel een feest van romantische spitsvondigheden opleveren. Voor meer getalenteerde speurneuzen leverde de te strak gestructureerde chaos helaas geen enkele meerwaarde op. Het bleef telkens heel mooi steken in wel erg plat gezeur. Als camouflage werd nog gebruik gemaakt van een tweedehands cadeaulint als versiering, maar helaas was dat nauwelijks nog te vermurwen om tussen een duim en de scherpe kant van een mes een beetje feestelijk te gaan krullen.

Shakespeare draait zich om in zijn graf en zucht opnieuw:

Het is natuurlijk geweldig om een citaat te gebruiken uit "Een Midzomernachtdroom" van Shakespeare. Zelf had ik nog niet het verband gelegd tussen dit stuk en deze film, maar inderdaad, je zou "L'Appartement" kunnen zien als een moderne uitvoering van het werk van Shakespeare. Door het digitaliseren lijkt echter iedere gevoeligheid uit het analoge origineel verdwenen te zijn.

Wat ik in de film vooral mis is de hartelijke humor te midden van alle gevoelsmatige verwarring in het stuk van Shakespeare. Mimouni weet met zijn fantasieloze film alleen maar het verstand wat te desoriënteren door een mozaïekvolle, maar zeer harteloze, manier van vertellen. Hij lijkt op een tovenaar, die probeert met de ene hand (het verhitte brein) de aandacht af te leiden van de andere hand (het kille hart), tijdens een truc om allerlei gevoelens als witte konijnen uit een zwarte, hoge hoed te toveren.

Hoe is het mogelijk dat de oogverblindende schoonheid van Bellucci en Bohringer en de sfeervolle ambiance je zo koud en onverschillig laten? De chemie met Cassel is bijna voelbaar, dwars door het witte doek heen, waardoor zelfs het koudste ijs spontaan zou verdampen. Voor goocheltrucs zou je beter een andere voorstelling bezoeken. Hier gaat het om de zinsbegoocheling, welke de mens telkens weer en al eeuwenlang ondergaat als ie verslonden wordt door een amoreuze betoveringsdroom. Het slachtoffer kan niet anders dan willoos de waan volgen.

Naast de zinbegoocheling bestaat er voor het gezonde evenwicht ook nog zoiets als de zinsontgoocheling. De chemie tussen Cassel, Bellucci en Bohringer was zeker wel op het scherm aanwezig. De mozaïekvolle context en de andere gebruikte stijlmiddelen zorgden er helaas voor dat de zinnen tijdens het kijken regelmatig negatief geprikkeld werden. Het geblindeerd blijven door alle geëtaleerde schoonheid werd dus vanaf het begin telkens verstoord door het ontgoochelend karakter van Mimouni's kille kunstjes uit de hoge hoed.

Laatst kwam ik een uitspraak tegen over de strijd tussen waanbeelden en verbeelding. "Waanbeelden ensceneren onze verlangens, de verbeelding maakt ons juist los van onszelf".

Volgens deze uitspraak zou de film van Mimouni vol zitten met waanbeelden. Er worden helemaal geen uitstapjes in gemaakt om los te komen van alle kinderlijke bevlogenheden. De verbeelding mag nooit verfrissend aan de slag gaan door even wat volwassen afstand te nemen tot de tragische hartszaken. Shakespeare doet dat bijvoorbeeld wel door de bosgeest Puck spottend commentaar te laten leveren op al de chaotische liefdesperikelen in "Een Midzomernachtdroom". De verfrissende en humorvolle kracht van de verbeelding wordt dus wel door Shakespeare gebruikt in zijn toneelstuk en niet door Mimouni in zijn film L' Appartement".

Een vermoeide zucht van Shakespeare over deze film:

Hoe je het ook wendt of keert, Shakespeare leeft nog steeds, al ligt hij eeuwenlang zwijgend (soms zuchtend) in zijn graf. Zijn woorden inspireren en hebben ook bij jou, Baswas, even het sterfelijke stof op je kleren doen opstuiven. Over de waardering van L'Appartement zullen wij het niet eens worden, maar dat hoeft ook niet. Misschien droom ik te graag en sta jij liever met beide benen vastgezogen in de kille stormachtige werkelijkheid?



PS Over Shakespeare gesproken, deze kan ik je beslist aanraden:
The Merchant of Venice

Inderdaad blijft Shakespeare na eeuwen nog steeds een geweldige inspiratiebron. Zijn taalbeheersing samen met zijn vermogen om allerlei menselijke situaties met simpele middelen neer te zetten maakt nog steeds indruk. "De Koopman van Venetië" met Al Pacino in een hoofdrol heb ik al gezien. Toch bedankt voor de tip.

Het gaat mij overigens niet zo zeer om met beide benen in een (of de) werkelijkheid vast te blijven zitten. Hoe verbeelding en werkelijkheid zich tot elkaar kunnen verhouden, interesseert mij veel meer. Dus ik mag af en toe graag dromen om zo de werkelijk wat te relativeren, maar daarnaast wil ik soms ook even wakker worden om te beseffen dat het een droom is.

Waar ik de laatste jaren aardig de pest in krijg, is de opkomst van "het-raadsel-om-het-raadselprincipe" in films. Omdat het soms als een zeer geslaagd trucje heeft gewerkt, wordt het met veel of zonder enige smaak in meer films gebruikt. Sommige mozaïekfilms, bijvoorbeeld "Magnolia", bevallen mij uitstekend. De optelsom van de door elkaar gehusselde stukjes leveren dan gevoelsmatig een meerwaarde op door de versterkende uitwerking die de losse onderdelen op elkaar hebben. Dit gedroomde neveneffect kon ik dus voor mijn gevoel nergens in "L' Appartement" ervaren. Maar goed, we zullen het daar inderdaad niet over eens worden met elkaar.

Het einde vond ik niet zo sterk. Zat me heel lang af te vragen hoe het zou gaan eindigen. Langzaam kreeg ik een beeld en ik vond het jammer dat het daadwerkelijke einde veel minder bevredigend was dan het in mijn ogen had kunnen zijn. Hierdoor toch een iets lager cijfer. Niet te min een zeer bovengemiddelde film, zeker leuk als je een avond niks te doen hebt.

4*

Goede film met een sterk spelende Romane Bohringer.
In 2004 bijna letterlijk remade als "Wicker Park", maar het afwijkende einde van deze remake vind ik sterker.
Voor het overige zijn de film nagenoeg gelijk.

Minder dan de remake.

Ik startte deze film met enige voorkennis omdat ik Wicker Park al eerder had gezien. Wicker Park vind ik prachtig, deze is goed. L'Appartement blinkt vooral uit in stijl, spanning en mysterie. Die stijl is grotendeels te danken aan de stad Parijs. De mooie appartementen, de kleine, gezellige cafés enzovoort. Op de cover staat dat de film Hitchcockiaanse thrillerelementen bevat en daar ik me licht in vinden. Natuurlijk is het niet te vergelijken met Hitchcock, maar soms stijgt de spanning redelijk hoog. L'Appartement doet eigenlijk ook de gehele speelduur niet onder voor de remake, maar het is het einde wat me heel erg tegenvalt. Ik wist dat ze Alex en Lisa niet zouden samenkomen, maar dat Alex voor Alice kiest slaat alles. Natuurliijk komt ook z'n verloofde nog even langs en als kers op de taart wordt Lisa ook nog eens opgeblazen. Voor mij hoefde ze niet samen te komen, juist niet zelfs, maar elkaar wederom mislopen in de veronderstelling dat ze wel voor elkaar kozen had er bij mij beter ingegaan. Verrassend was het wel.

3,5*

Film kon mij niet boeien, vond het maar flauw en zeker sfeerloos. Leek vaak meer op een toneelstuk, dan het fijne Parijs.Nee,niet mijn soort film.

Prachtige film. Erg mooi gefilmd en alle facetten van de liefde worden op zeer fraaie wijze belicht...

Hoewel je tijdens de film erg gaat hopen dat Alex en Lisa zouden samen komen (mooi hoe de regisseur dit gevoel weet op te roepen), vond ik het toch een prima eind.

De film deed me overigens erg denken aan Los Amantes del Círculo Polar.

Los Amantes del Círculo Polar vond ik ook best goed, maar wat ver gezocht. In l'Appartement gaat het om een simpel verhaal in 1 stad. Bij Los Amantes del Círculo Polar vond ik sommige dingen wat ver gezocht (tripje naar het buitenland etc).

De haast koortsachtige zoektocht naar de (verloren) liefde komt wel sterk overeen. Ook bij het verloop van beide films zie ik wel overeenkomsten.