Return of the Living Dead Part II (1988)

Vermakelijk vervolg met weer een hoop onzin en ondoden. Het overdreven acteren stoorde me geen moment. Soms wil dat nog wel eens op mijn zenuwen werken, maar hier niet. Deel twee is nergens zo goed en grappig als het origineel, maar dat mag duidelijk zijn. Ik lag wel te schateren toen een Michael Jackson-zombie in beeld verscheen. Al met al een leuk vervolg!

Aardige vervolgfilm die grotendeels een herhaling is van zijn voorganger. En daardoor wel een stuk minder origineel. De humor is er weer in overvloed, soms flauw en soms leuk. Ook zijn de make-up effecten weer van een hoog niveau.

Het geheel was eerder grotesk, maar de muziek was uitstekend en de humor zat er dik in. Wel een deftig vervolg.

Een flink stuk minder dan het 1e deel.

In het begin heb je al snel in de gaten dat het met het acteerwerk helemaal niks gaat worden. Vooral die kinderen bakken er helemaal niks van. Ook de soundtrack klonk werkelijk alsof het zo gejat was van Bassie & Adriaan en de humor begon ook vrij flauw.
Maar goed, zodra het groene gas zich na een tijdje verspreid over het kerkhof in combinatie met zo'n typisch 80's zombiedeuntje kreeg ik wel weer een beetje hoop. Maar u raad het al, het betrof hier ijdele hoop... want daarna gaan we gewoon weer verder op het niveau waar we gebleven waren, alleen gaat de humor werkelijk waar nóg slechter worden.

Om een voorbeeld te geven... Vroeger op de basisschool, het zal zo rond groep 6 geweest zijn en dan praten wij in mijn geval over 1990, zeiden wij altijd: 'Ik ken een mop, twee tieten in een envelop'.
En zelfs toen ging het meer om het feit dat je het woord 'tieten' had gezegd i.p.v. over de grap zelf, want daar lachte toen al niemand om. Het niveau van humor in deze film ligt zo ongeveer op hetzelfde niveau en daar is geen woord van gelogen!

Die scene waar die ene grafrover zijn vinger in de mond van dat vrouwenhoofd steekt is werkelijk het toppunt van overacting. Man, man dat was zo tenenkrommend slecht dat ik last kreeg van plaatsvervangende schaamte. Het acteerwerk van die twee grafrovers was trouwens constant om te janken. Zo slecht heb ik het echt zelden gezien.

Ik heb de film ook in twee delen moeten zien, want na 45 minuten vond ik er geen reet meer aan en wou ik mijn tijd anders besteden. Zojuist heb ik de rest maar bekeken en de verveling werd zeker niet minder. Het voelde aan als een verlossing zodra de aftiteling in beeld kwam.

Later het 3e deel maar eens weer bekijken. Voor zover ik mij kan herinneren verschilt dat deel qua opzet wel aardig van de 1e twee delen. Ook meen ik mij te herinneren dat ik die altijd wel vrij vermakelijk vond. In ieder geval zal het zeker niet slechter zijn dan deze.

1,0* (De soms aardige make-up voorkomt de complete afgang).

Fantastisch gewoon. Dit is het soort film dat ik het liefst van al kijk. Langs de ene kant lig je plat van het lachen door de grappige commentaren van de personages, langs de andere kant krijgen ze het toch voor mekaar dat je regelmatig nog vol spanning op het puntje van je stoel zit te kijken. Zeker het zombiehoofd dat op het einde van de film zegt dat ze het nooit meer zal doen. hilarisch.

Een duidelijk gevalletje van een no-brainer. Ik vond dat er in de eerste Return Of The Living Dead al veel gerend en gegild werd, maar de sequel overtreft deze in dat aspect met gemak. De eerste film had nog leuke nonzombie personages, maar in part II overduidelijk niet. Het enige leuke komt van de zombies zelf waar soms nog best om gelachen kan worden. De soms sfeervolle decors komen op een karige tweede plaats. De sequel is simpelweg geen aanrader, omdat alles eigenlijk wel door het eerste deel geboden wordt. De hoofdzombie in het vat komt helaas maar 1 scene aan bod. De overige zombies zien er gaaf uit. Hier en daar komt er wel een heel gave uitspatting, zoals het heerlijke vreugdekreetje (BRAINS!!!) ergens halverwege wanneer onze nietszeggende hoofdpersonen op een groep zombies stuiten. Het heeft zijn momenten, maar ook echt niet meer dan dat.