El Ángel Exterminador (1962)

Erg sterke film van Buñuel, een van zijn beste en meest unieke films.

Geweldig bizarre satire op de bourgeoisie. Zeer surrealistisch en absurdistisch. Een geweldige aanslag op het conventionele en rationele denken. El Ángel Exterminador is aan de ene kant grappig als een zwarte komedie, maar is tegelijkertijd erg donker en diep verontrustend. Echt een film die de geest verstoord.

Een groep leden van de upper-class bevindt zich na een operavoorstelling op een feest en merkt dat ze zijn opgesloten. Er zijn geen fysieke barrières en de deuren zijn niet op slot. Het ontbreekt hen gewoon aan de wil om de zitkamer te verlaten.

Al snel wordt de situatie nijpender. Hierdoor wordt de groep rijkelui gedwongen hun masker van gedistingeerdheid af te doen. Opeens verandert de groep in het soort mensen dat het veracht: vechtend, primitief, instinctief volk, nauwelijks beter dan beesten.

Pas als de personen en de meubels zich exact op dezelfde positie bevinden als aan het begin van deze duistere tragedie, komt een eind aan deze bizarre situatie.
Het einde met de kerk, de massa en de soldaten is echter weer hoogst bizar en onverklaanbaar.

El Ángel Exterminador is visueel erg rijk, zit vol met symboliek en is een soort allegorie over de natuur van het menselijke gedrag.

Het hoe en waarom van het verhaal blijft duister. Volgens Buñuel zelf is de beste verklaring uit rationeel oogpunt, dat er geen verklaring voor te geven is. De film is open voor eigen en meerdere interpretaties.

Een van de allerbeste surrealistische films volgens mij. Aanrader.

surrealisme op en top
een beetje à la monty python
zwarte humor & uithalen naar de bourgeoisie: laat dit een voorbeeld zijn voor toekomstige filmmakers!

Heerlijke surrealistische film.

Bunuel weet met op subtiel komische wijze een prachtige analogie aan het menselijk gedrag te ontwikkelen. Iedereen bevindt zich wel eens in een situatie waar de oplossing voor de hand ligt, maar hij niet in staat is daadwerkelijk tot actie over te gaan. Bunuel kiest 20 mensen om de verscheidenheid aan reacties (representatie/doorsnede van de bevolking) voor te stellen in zo'n situaties

Sommige mensen gaan er totaal onderdoor, sommige keren zich tot de waanzin, sommigen tot God, anderen blijven rustig. Al snel wordt de schuld bij anderen gelegd voor eigen tekortkomingen, terwijl iedereen z'n lot in eigen handen blijft houden.

En ook de hulp van buitenaf is niet afdoende. De mensen blijven onbereikbaar, want de enige die de situatie ongedaan kunnen maken zijn zij zelf. Zelfs kinderlijke onschuld kan niet doordringen tot de machteloosheid van de bewoners. Het enige wat werkt is vertrouwen. Zo kan iedereen uiteindelijk terug het huis verlaten na eerst in een vertrouwde situatie aangekomen te zijn.

Erg sterk allemaal. Daarnaast blijft de film heerlijk bizar, met nogal wat vreemde en onverklaarbare gebeurtenissen, en ziet het er ook nog eens allemaal piekfijn uit. Prachtige high contrast zwart/wit. Doe daarbij nog eens een haarscherpe soundtrack en wat kan een mens nog meer wensen.

Een waar meesterwerk. 5*

/me ziet halve ster en vindt het in dat geval teleurstellend onnodig cynisme...

Ach ja, dat bericht is eigenlijk meer een indicatie van mijn verveling tijdens de film.

Vanaf het moment dat het "we kunnen niet meer weg" stuk begon kreeg ik het idee dat dit zo'n film is waar mensen graag met een zelfbedachte analogie komen aandraven. Vandaar mijn poging hetzelfde te doen. Heb het eerste het beste wat in me opkwam genomen en daar de rest van de film 'ingeduwd'.

Zie het als een soort test voor mezelf en een aftoetsing hoe moeilijk het is om een film naar je eigen beeld te schetsen/kneden. Je ziet wat je wil zien met andere woorden. De rest van het berichtje volgt gewoon logisch uit dat experiment.

Wie trouwens mijn bericht goed leest, en even in acht houdt wie het geschreven heeft kan de bui al zien hangen. Ik wijd drie paragrafen aan iets waarvan ik al meerdere malen te kennen heb gegeven dat ik er een hekel aan heb, en één klein paragraafje aan de afwerking, waar ik dan nog spreek over een 'haarscherpe soundtrack' - terwijl die films altijd klinken alsof het geluid door een ijzeren buis volgepropt met sokken komt.

Uiteindelijk is het een beetje cru, en misschien onnodig, al vind ik het persoonlijk als experimentje best goed geslaagd.

En wat Fisherking betreft: ik heb laatst al aangegeven dat hier vaak op valse wijze een mening wordt onderuitgehaald en de persoon in kwestie in discrediet wordt gebracht. Wat mij betreft is dit het perfecte voorbeeld. Ten eerste heb ik al heel wat oudere films gezien ondertussen, en hoewel het inderdaad geen perfecte kopie is moet het nu ook niet danig veel onderdoen voor de Criterion releases van een Kurosawa bijvoorbeeld. Verder betekent het concept "softsub" dat je vrij bent overal op het net een andere vertaling te downloaden. Eén halve waarheid en een complete leugen (uit onwetendheid, maar toch als feit voorgesteld). Dat vind ik dan weer "uiterst kwalijk".

Oke, maar ik zit niet zo te wachten op meningen die niet zo bedoeld zijn. De achterliggende gedachte van: 'en dan klikken ze op stemmen en zien dat ik maar een halve ster geef en bedenken dan dat het niet echt is..etc.' is niet iets wat erg handig is op deze site.

Dus voortaan achterwege laten svp .

Het was eigenlijk de bedoeling dat dat uit het bericht zelf wel naar voren zou komen, maar dat bleek niet echt te lukken

Anyway, was ook niet van plan dit om de twee films te gaan herhalen of zo, en had er na verloop van tijd ook zelf wel wat van gezegd (moetsen er geen reacties gekomen zijn), dus no worries

Na Onderhonds reactie van 3 jaar terug toch maar een bericht achterlaten . Dit was mijn eerste kennismaking met Buñuel en toentertijd was ik er niet wild van. Het concept is leuk gevonden: een groep semi-intellectuelen zitten in een kamer en kunnen er raar genoeg niet meer uit. Het levert wat bizarre taferelen op (die wat mij betreft veel bizarder uitgevoerd hadden kunnen worden), maar dat is het dan ook. Erg karig en ik kon er niet veel mee. Misschien dat een herziening het cijfer van mij wat op weet te trekken...

Dit leek mij de minste van de vele films die ik tot nog toe van Bunuel gezien heb. Misschien moet ik hem nog eens een kans geven want ik heb er in elk geval niet alles van begrepen.

Bourgeois heeft hier niet dezelfde klank als in de landen met een stricte klassenonderscheid. Hier lijkt bourgeois te slaan op wat je, als zelfbewuste 'hippe' persoon, vooral niet moet zijn. In die andere landen is het wat je vooral niet bent.

Wat Buñuel met El Ángel Exterminador lijkt te zeggen is dat die klasse, met al haar deugd en bedorvenheid, zo verstrikt is geraakt in haar eigen net van regeltjes, etiquette en conformisme. Omdat het in niemand opkomt om spelbreker te zijn en als de aanzet geeft om weg te gaan, veronderstelt een ieder dat het feestje dan maar doorgaat.
De gastheer wacht op initiatief van de gast en vice versa. De bedienden hebben hier geen last van omdat ze niet gevangen zitten in zelfopgelegde restricties van de sociale elite.

Buñuel beperkt de 'zandbak' tot die ene ruimte en laat deze gegoede burgerij, inspirators van het volk, toonbeeld van beschaving en culturele bewakers het maar uitzoeken met hun regeltjes. De uitkomst is dat ze telkens een stap terug moeten doen. De lagen afpellen van conformiteit die voor beschaafdheid en acceptatie ging.
Laag voor laag tot ze weer bij zichzelf uitkwamen.

De kerk is logischerwijs het volgende doeltwit. Of Buñuel het geloof of het instituut bedoelt blijft in het midden, maar het recept lijkt mij duidelijk. We kunnen het verhaal inmiddels wel zelf afmaken, zonder dat het Bunuel het expliciet hoeft te tonen.

Absurde film over hoe een chique etentje maar blijft aanslepen door de formele beleefdheid van de bezoekers en uiteindelijk ontaardt in primitieve, heidense waanzin. De maskers vallen af en de ware aard van de menselijke natuur komt naar boven. Op narratief vlak zeer experimenteel, de kijker wordt geconfronteerd met bewuste incoherentie en continuïteitsfouten. De film is zeer gedetailleerd qua aankleding en gedistantieerd op vlak van camerastandpunten. Het einde, waar de ellende weer van vooraf aan begint, vond ik hilarisch.

He's got my vote. Zelden zoiets zelfingenomen gelezen.

Een behoorlijk bizarre film dit van Buñuel, die mij overigens erg goed beviel. Ik heb een beetje een haat/liefde verhouding met deze regisseur en gelukkig behoort deze film tot de tweede categorie.

Op de een of andere manier had ik verwacht dat dit een erg zware film zou zijn. Dat bleek echte reuze mee te vallen. Sterker nog, deze film is zelfs erg toegankelijk. Het begint allemaal erg rustig met een groep rijkelui, die een feest gaan vieren bij een van hen thuis. Daar gaat het naarmate de avond vordert steeds verder de verkeerde kant op met hen. De oorzaak lijkt haast iets ongrijpbaars, maar het is in ieder geval een mooi schouwspel om te zien.

Het acteerwerk van de groep mensen is in orde, maar vooral de dialogen zijn goed en vermakelijk om te volgen. De film kent enkele surrealistische momenten en daarnaast weet Buñuel deze film ook te voorzien van de nodige symboliek. Er komt bijvoorbeeld regelmatig een kudde schapen in beeld voorbij. Ik heb geen idee wat Buñuel hier mee bedoeld, maar opvallend was het in ieder geval wel. Verder oogt de film op filmisch vlak erg sober en daarnaast is de sfeer behoorlijk kil. Iets wat goed past bij de personages in deze film.

De hogere “kak” klasse wordt hier genadeloos onderuit gehaald door Buñuel. Dat kan ik erg waarderen, want mensen die zich altijd gedragen alsof ze beter zijn dan anderen heb ik altijd een hekel aan. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt en zelfs een paar keer goed moeten lachen om de rare situaties waarop de personages in de film uiteindelijk terechtkwamen. Geen idee trouwens ook hoe men erbij komt dat het een drama/horrorfilm is. Persoonlijk zie ik het meer als een surrealistische zwarte komedie, en een erg goede ook.

4,0*

Niet zo sterk als pakweg L'Age d'Or of Le Charme Discret de la Bourgeoisie (hier valt hij wel mee te vergelijken), maar toch weer een bijzondere film van Buñuel met de nodige portie zwarte humor en weirdness.
Film moet het puur hebben van de inhoud en de acteurs, qua beelden valt het lichtjes tegen.

Wat mijn interpretatie van de schapen betreft: De kudde schapen interpreteerde ik als de "schaapsmentaliteit": wanneer de schapen langskomen, wordt ook de kuddementaliteit tot leven gebracht en hebben de personages het gevoel dat ze opgesloten zitten. Ik heb het gevoel dat Buñuel ons wil vertellen dat mensen uit de kuddementaliteit moeten breken om zich uiteindelijk te kunnen bevrijden. Ook al vervalt men uiteindelijk toch weer terug in een soort van kuddementaliteit...


3,5*