Distance (2001)

Erg zware, moeilijke en ontoegankelijke film die het begrip "Distance" op verschillende manieren benadert. Bevat veel interessante elementen, die echter niet makkelijk te capturen zijn. Entertainmentwaarde is 0,0.

Overigens is deze film digitaal geschoten zonder technische hulpmiddelen of muzikale ondersteuning.

In tegenstelling tot JayLunar vond ik de film wel erg mooi. Ik vond de film interessant van begin tot eind, de mooie shots waren aanwezig en uiteraard het acteerwerk van met name Asano is uiteraard weer tiptop maar de overige acteurs mogen er absoluut ook wel zijn. De film heeft een soort van simpelheid dat het nog extra subliem maakt.

Zo kun je zien dat dat niet eens altijd nodig is voor een film. Deze film kan zich makkelijk staande houden zonder dit.

Hmm, ik ben vrees ik iets minder enthousiast dan killalot, maar ook dit blijft weer een knappe Kore-eda.

Al blijft die vergelijking met After Life steeds, en kan ook deze film daar niet tegenopboksen. Het concept is goed maar mist weer dat magische randje, acteerprestaties valt zeer weinig op aan te merken (grote namen ook, een Susumu en Asano), drama zit goed en geregeld komen er zeer mooie shots voorbij. Vooral opmerkelijk weer de insert van totaal stille shots tussen rumorige scenes met veel randlawaai. Doen het altijd wel goed bij mij.

Alleen is het camerawerk soms iets te warrig, en is enkel het einde echt knap te noemen. Daarvoor sleept de film soms iets te lang aan. Al heb ik me verder zeker niet verveeld, 100% raken deed de film me niet. Kleine 4*

Edit : waar deze film geen entertainmentswaarde zou hebben, geen idee ...

Ik vind het heel moeilijk deze film te beoordelen, het vergt gewoon veel concentratie je bij de film te houden. Heb het na 3 kwart ook weer uitgezet omdat ik de kluts kwijt was. Maargoed eens kijken met een paar blikjes red bull, voorlopig 2.5

Beetje een tegenvaller, de eerste van Koreeda die me niet weet te overtuigen overigens.

Acteerwerk is uitstekend, rustig en ingetogen. Aantal prima scenes en beelden, maar over het algemeen niet echt goed. Film die niet kan steunen op visuele schoonheid of mooi afgewerkte beelden en het hierdoor alleen maar moet hebben van het verhaal. Deze weet mij op momenten te interesseren.

De flashbacks zijn sterk, en pijnlijk persoonlijk. De afkeer van de sekteleden naar het gewone leven wordt niet begrepen door de partners. De partners zijn dan ook haast radeloos en weten niet wat ze ermee aan moeten, dit is meer dan fraai in beeld gebracht. Prachtige scene als de man van Yamamoto voor even terugkomt om enkel een gedicht te lezen, zijn gezin koud latend. Maakt het allemaal nog mooier als Asano in de scene die erop volgt hem de hemel in prijst over zijn houding in de sekte.

Nu ik dit zo aan het neerpennen ben en de film wat inzinkt voelt hij toch een stuk sterker aan dan wat ik er in eerste instantie van dacht. Ruime 3,5* toch maar voor nu. Heb zo het gevoel dat deze lang blijft nahangen.

Wederom een prachtige film van de meesterlijke Koreeda. De man die telkens weer een ontroerende kijk weet te geven op begrippen als “dood” “rouwverwerking” en “levensgeluk”. Waar haalt men dit geluk uit, hoe leeft met dit leven en hoe gaat men om met de dood van dierbaren. In Distance maakt hij gebruik van het verhaal rondom de UAM sekte die doorheen de jaren veel teweeg hebben gebracht met hun onconventionele manier van geloven en handelen. Een mix tussen het Oosterse (het Hindoeïstische Om kan ook als Aum worden geschreven..) en Westerse geloven zorgden ervoor dat ze hun eigen overtuigingen hebben gevormd en zo al hun daden hebben kunnen verantwoorden.

De film geeft op een soms erg serene manier een omschrijving van de keuzes omtrent het betreden tot de sekte, en oordeelt hier eigenlijk niet over. Ik vond het tijdens het kijken dan ook nooit geheel onlogisch of belachelijk. En dat is geweldig aan de film, het is een prachtige beschouwing. Simpel gefilmd, met het hart op de juiste plek.

Geniale acteerprestaties, oprecht, rustig en uit het hart. Niks overdreven. Beeldend is het simplistisch, maar soms toch echt mooi. Hoe de camera tussen de personages door zweeft, hoe het je als kijker meer dan toeschouwer maakt, ontzettend knap. En prachtig ook hoe er tussendoor ineens naar absolute stilte wordt geknipt, effectief.

Alweer bijna niks dan lof, alleen heeft hij eerder het geniale Maborosi gemaakt, en daar kan deze gewoonweg niet aan tippen. Die deed me nog meer, was echt perfect in kadrering, keuze voor geluid en muziek en manier van acteren. Koreeda is een ware kunstenaar en weet op een poëtische, eerlijke en uiterst ingetogen manier grootste vragen aan de kaak te stellen.

Mooi danuz! Ik geloof dat we dezelfde film hebben ervaren. Voor mij blijft dit toch echt de mooiste film van Kore'Eda, maar daarover hoeven we zeker niet te twisten.

Ik zie dat er een nieuwe poster bij de film staat. Die vorige vond ik trouwens mooier, maar dit heeft ook wel wat.

Deze poster heb ik van de officiële Koreeda site gehaald. Neem dan ook aan dat dit een meer officiële poster is, dan de vorige.

Er valt genoeg te twisten over welke film het beste is trouwens, ben wel benieuwd waarom jij deze verkiest boven een Maborosi.

O ja we gaan wél twisten, maar dat doen we dan op het Kore'Eda forum, want dat is nog zo maagdelijk leeg.

Zou zo maar kunnen. Weet niet waar die vorige vandaan kwam. De Regio 3 DVD die ik thuis heb is veel minder fraai trouwens.

Bedankt voor je bijval, Chris. Zo weinig woorden, zo tot de essentie gekomen, zo lyrisch

Lui mens he.

Gisteren (om mijn nieuwe regiovrije DVD recorder te testen) de eerste tien minuten van mijn (regio 3) DVD nog eens bekeken. Gelijk al weer betoverd. Wat een beheerste film en als je weet wat de ontwikkelingen zijn, gelijk zo meeslepend en ontroerend!

En tóch afgezet...

Heb net ook wat stukken herkeken, die beheerstheid en het terloopse is inderdaad magistraal en ontroerend mooi. Het lijkt allemaal zo simpel, maar de manier waarop dit thema gebracht wordt is echt zo intens mooi. Zit er erg over na te denken om deze eens op te hogen, blijf het thema en al helemaal de uitwerking verschrikkelijk goed vinden.

Ik had een prachtig gestyleerde film verwacht, wat het vaak ook is. Maar toen ze in het begin zo het bos in gingen met die cameravoering, dacht ik dat ik The Blair Witch Project in mijn DVD speler had gedaan. Gelukkig bleek het een geweldige meeslepende film te zijn.

Weer zonder al te grote gebaren vertelt Koreeda een verhaal over verlies en weer is het magistraal in vooral inlevingsvermogen en het niet beoordelen. Sommige gebeurtenissen zijn daar te groot voor.

Schitterend is ook het stuk dat de groep weer terug in de bewoonde wereld is, ze noodles gaan eten, in de trein zitten en ieder zich op zijn manier weer aanpast aan het dagelijks leven. Telefoons die gaan, Tokyo dat druk is. De wereld die doordraait.

Ik wist het eigenlijk al lang, maar Koreeda is een van mijn favoriete regisseurs, zo niet mijn favoriete regisseur.


4.5*

Tijd voor een plekje in de Top 10 voor één van zijn films dan lijkt mij!

Van deze film is een goedkope R3 in HK verschenen. Volgens mij nog wel te vinden op het net. Van Maboroshi no Hikari is inderdaad alleen een dure R2 (Japan) te verkrijgen.

Mooie film hoor maar ik vind het wel raar dat niemand hier opmerkingen op de plot. Ik zat helemaal in de film maar de laatste 15 minuten vormen een groot raadsel voor me: de bedrieger beweerde dus dat hij een broer van die vrouw (sekte) was, maar hij was eigenlijk de zoon van de sekteleider? Waarom dit toneelstukje? Wie was die man die hij in het ziekenhuis bezocht? Niet zijn biologische vader iig. Of is de man in het ziekenhuis niet zijn vader, maar juist de sekteleider die niet gestorven is en die hij beschouwt als zijn vader (net als Asano dat deed)? Wie stonden er op de foto die hij fotoshopte? Waarom de lelies in het water? En wat voor vreemde getuigenis was er bij de politie door hem?

Deed helaas een beetje afbreuk aan de film. Heeft iemand wat antwoorden? Zou wel fijn zijn bij een herziening want de film is intrigerend.

Toch 4,0*

En op welke manier hebben de sekteleden eigenlijk zelfmoord gepleegd?

Even voor de goede orde: van Maborosi verschijnt binnenkort ook een R2 versie op (@Ramon je hebt PM).

Naturel!

Er zijn weinig filmmakers die zo gewoon, onbevreesd en licht geheimzinnig over het onderwerp de dood kunnen verhalen als Koreeda. Sommige mensen lopen al weg met een regisseur die de dood niet uit de weg gaat ( Bergman ), maar Koreeda stelt er dus heel wat meer tegenover, zo ook hier weer.

De film is gespaard gebleven van een score of een soundtrack. Slechts de omgevingsgeluiden zijn nadrukkelijk waarneembaar, waardoor Koreeda zijn verhaal zuivert van iedere vorm van vals sentiment, niet dat Koreeda het type is waarbij dat soort sentiment komt bovendrijven, maar toch.....

Ik vond het echt prachtig om te zien dat de jongeren niet overgeëmotioneerd of vol wroeging de plek des onheils bezochten, máár juist met zoveel toewijding en respect voor de overledenen, zònder hen te veroordelen. Dóór de overledenen te herinneren en zich in hun laatste levensdagen en situatie proberen te verplaatsen.

Koreeda maakt een onderwerp waar nog steeds een taboe op rust bij veel mensen, ( omdat veel mensen de dood vrezen en er niet over wensen te praten ), schijnbaar kinderlijk eenvoudig bespreekbaar, toegankelijk en bovendien uiterst boeiend, dankzij zijn mededogen en warmte voor de levende en niet - levende medemens. De scene waar de vriendengroep op de terugweg nog even wat gaat eten is zowel herkenbaar uit het leven gegrepen als magisch mooi!

Sommige zaken in deze film blijven onuitgesproken ( Hoe kwamen de overledenen nou aan hun einde? ) of onverklaarbaar ( de rol van een jongen ), maar nou juist dat maakt Distance samen met het prachtige camerawerk en de inhoud, een film van bijna mythische proporties! En wat een geweldige apotheose ook!

Wat betreft het onuitgesprokene in mijn vorige alinea, heb ik wel een eigen theorie: Geheel in de lijn van de film, waar Koreeda zich begaan toont met iedereen, lijkt hij het wat oneervol en onbelangrijk te vinden om verdere informatie te verschaffen over de doodsoorzaak van de overledenen. Niet geheel ontoevallig, gezien de Japanse cultuur die nog veel meer om eer lijkt te draaien.

Aanvankelijk was ik de enige die licht bevreesd was, omdat ik Koreeda wel eens een flater zou zien slaan, zoals hij al deed bij Maborosi, die ik nog wel een keer wil herkansen. Het bleek volledig anders uit te pakken, Distance behoort samen met After Life tot Koreeda `s beste werk! Een 4,5*