Copie Conforme (2010)

Van deze weet ik nog steeds niet of hij helemaal geslaagd is maar het was de eerste film in tijden waar ik weer eens lekker aan bleef haken. En dus istie geslaagd, zou je kunnen zeggen. Het is moeilijk hier een stukje over de schrijven, omdat je al gauw weggeeft wat er gaat gebeuren maar de manier waarop je perceptie van twee mensen op een heel triviale wijze wordt bijgesteld in de eerste drie kwartier is volstrekt uniek te noemen en werkt als een bom. Dat is het eerste waar je aan blijft haken. Het tweede is een vet partijtje overacting in het tweede gedeelte, waar met name William Shimell binnen een fractie van een seconde verandert van een ingetogen acteur in een schmierende B-artiest. Je moet er even over nadenken, maar in een film die in elke scene handelt over echtheid, authenticiteit en kopieën valt daar heel goed een functie aan toe te dichten. Ik kan me voorstellen dat veel mensen deze film gekunsteld vinden. Dat istie ook, maar ik heb er erg van genoten omdat er wat wordt bereikt. Bovendien is Juliette Binoche inmiddels gewoon de absolute top. Echt, grillig en spontaan, die hoef je amper te regisseren. Okay, duidelijk: ik vond dit een heel geslaagde film.