My Name Is Khan (2010)

Bollywood met heel hoog Hollywood gehalte. Knap in elkaar gezet, maar de film speelt voor mij te veel overduidelijk op de sentimenten in, niets nieuws ook voor hoog gewaardeerde Hollywood films. Daarbij worden alle registers opengetrokken en fijngevoelig was dat niet. Het einde was ook weer typisch H(B)ollywood.

Waardeloze film, de hele recente geschiedenis van de USA passeert de revue en Khan is overal de held. Nee, zoveel zwaar aangezette dramatiek werkt misschien goed in India.

ik vond de film echt wel mooi tot op een zeker punt. toen werd het me net ff iets teveel van het goede. ik had liever het laatste half uur of uur van de film afgehaald dan was hij zeker 1 ster meer waard voor mij geweest.

Heb aan deze een teleurstellend gevoel overgehouden. Het lag er echt te dik bovenop. Het was soms zo pathetisch dat het genant werd. Vooral de relatie tussen de mooie vrouw en Khan was, helaas, onrealistisch (utopie). Was de maatschappij maar niet zo oppervlakkig...

Daarnaast, met kennis van het syndroom van Asperge, moet ik concluderen dat Khan dit zeer ongeloofwaardig overbrengt op sommige stukken. Mensen met dit syndroom hebben inderdaad vaak een hoge cognitie maar een 'probleem' is de sociale interactie; het ontmoeten van nieuwe mensen/plaatsen kunnen ze meestal niet aan. Ze leven namelijk in een geestelijk sterk geïsoleerde wereld en het is daarom echt bespottelijk dat hij het leed van een heel dorp (dat was verwoest door die orkaan) zich heeft kunnen aantrekken en het voortouw nam in de wederopbouw. Onmogelijk, onrealistisch en zeer storend.

Ik denk dat je dan zoveel kennis niet hebt als je beweert. Je neemt meteen het extreemste als voorbeeld. Asperger kent m.i. ook gradaties, waarbij het perfect mogelijk is voor zo'n patiënt om sociaal te interageren. Dat het moeilijker is dan voor een normaal persoon wil ik wel geloven, maar onmogelijk... nee hoor.

Het komt de film dan natuurlijk wel goed uit dat dit een andere en mildere vorm van Asperger is...

De auteurs hebben er toch zelf voor gekozen om Khan zo voor te stellen?

Wat ik net bedoel, zodat het publiek het personage meer kan smaken= Forrest Gump achterna.
Voor een goed beeld van Asperger => Mary and Max

Ik hou er in ieder geval van (van Forrest en Khan dan) ... Mary en Max ziet er ook leuk uit, al lijkt het me een heel ander soort film.

Idd, ook leuk voor te bekijken en interessant ook,geeft meer inkijk op de ware ziekte Asperger (in tegenstelling tot Kahn) en vooral omdat het een animatiefilm is.

Probleem is met Kahn dat het te veel de moralistische sfeer opgaat doorlikt van Amerikaans sentiment, wat ik ook eerder heb vermeld. Op zich kan dat geen kwaad als het binnen de perken blijft, zoals eerst bv in Forrest Gump (met binnen de perken bedoel ik het aantal keren dat er zo'n film uitkomt). Maar bekijk jaarlijks zo'n film ( The Curious Case of Benjamin Button was er bv ook al over) en je raakt het al snel beu. Dit is wat ik ervan vind, met alle respect voor liefhebbers.

Genoeg kennis over het syndroom (als je ook zou kunnen onderbouwen waarom dat ik dat niet heb, graag). Hoewel je iets mildere en sterkere versies hebt, heb je GEEN gradaties bij Asperger. Asperger is namelijk al een gradatie op zich namelijk een lichte vorm van autisme. Gezien de emotioneel uiterst moeizame relatie met zijn vrouw; hij is niet eens in staat zijn gevoelens voor haar in directe zin te laten blijken, durf ik zelfs te beweren dat hij gewoon autistisch is en geen Asperger variant heeft.

Een ieder zijn gevoel bij de film maar een dergelijke empathie zoals Khan dat toont bij de wederopbouw is gewoon onwijs storend en onmogelijk, met alle respect, voor een autist.

Er bestaan Aspergers die relaties hebben en trouwen, wat voor mij de waarheid rond die aandoening beter benadert. Ik stoor me aan films die Asperger-patiënten karikatureren als asociale spasten zoals in Ben X.

Dat thema gaat eerder over authisme, maar ik begrijp je standpunt. Toch heb ik meestal een zwak voor films omtrent zo'n thema's, zoals Rain Man en A Beautiful Mind.
My name is Kahn echter valt uit dat rijtje, omdat die meer focust op de (onwaarschijnlijke) gebeurtenissen in de film ipv van de ontwikkeling van de persoon zelf.

Is inderdaad niet het centrale thema van de film. Ik vond het verhaal rond verdraagzaamheid tussen verschillende culturen en het dichter bij elkaar brengen van mensen veel boeiender. Over autisme ben je zoals je zegt, veel beter af met Rain Man

4,0 *

JA, de film is wat aan de zoete kant bij tijden en sommige stukken zijn niet even sterk overtuigend geacteerd als de anderen. Echter geef ik een cijfer op basis van wat de film doet en ik vond het gewoon een erg mooie lieve film met een goede moraal

Dus 5 min een punt vanwege de enkele niet overtuigende scènes en zoetbroodjesgehalte. Shanrukh Khan speelde de rol overtuigend, daarbij vind ik het weinig afdoen dat de man niet een accuraat beeld geeft van de gemiddelde persoon met asperger

wat een prachtige film zeg!! werd echt emotioneel,vooral toen hij een klap kreeg toen die werd opgepakt.. vond ik heel erg!

Mooi film. Goede rollen van de hoofdrolspelers. Shahrukh Khan is misschien wel de grootste acteur van de wereld, maar vooral fijne rol van de prachtige Kajol. Laatst gedeelte was wel erg dramatisch allemaal, maar toch een zeer goede film.

DVD gratis aangeschaft. Had nog cadeaubonnen van de FNAC liggen

Je bent ermee bekend dat in de DSM-V - de internationale standaard voor psychiatrische aandoeningen - alle vormen van autisme onder dezelfde noemer geschaard gaan worden? Ze willen af van het stigma dat er diverse gradaties zouden zijn tussen Asperger en andere vormen van autisme (klassiek autisme, PDD-NOS).

Autisme is een aandoening die zich vormt naar het karakter en de opvoeding van degene die het heeft. Elke autist zit zodoende volstrekt anders in elkaar en heeft andere klachten m.b.t. tot zijn aandoening. Dit is OOK het geval bij asperger. Er zijn natuurlijk wel degelijk overlappingen in de problemen waar men tegenaan loopt, maar het hoeft helemaal niet zo te zijn dat de ene asperger per definitie dezelfde hindernissen heeft als de andere.

Indiase cineasten moeten enigszins geagiteerd zijn geweest toen Danny Boyle de westerse markt veroverde met zijn pastiche op de Indiaanse cinema. Slumdog Millionaire ademde in elke vezel de sfeer en couleur locale van Bollywood uit, maar het was toch echt een volledig Westerse productie. Het zou me niet verbazen als je My Name is Khan in dat licht moet zien als een probeersel om diezelfde markt te bestrijken met een product van eigen boden. De stijl van Bollywood is omgezet in iets dat meer conform onze cinema is, dus geen bombastisch dansspektakel maar een redelijk ingetogen verhaal in een westerse stijl verteld.

Centraal staat Khan (Shahruhk Khan), een man met het syndroom van sperger, die naar Amerika trekt voor een beter leven maar daar geconfronteerd wordt met haat en discriminatie. Maar hij vindt natuurlijk ook de liefde, in de vorm van de beeldschone alleenstaande moeder Mandira (Kajol) Maar dan komen de twin towers naar beneden en raakt Khan persoonlijk betrokken bij een hate crime in de slipstream van die tragedie. Het verhaal wordt een soort Forrest Gump in hoe het karakter van Khan steevast betrokken raakt bij recente historische gebeurtenissen van de afgelopen tien jaar. En altijd zal hij de boel weten te relativeren met zijn autistische logica die wars is van de context maar altijd diep tot de essentie van de dingen komt.

Als asperger ben ik buitengewoon kritisch op hoe autisme wordt weergegeven in de film, en ook My name is Khan ontkomt dan niet aan kritiekpunten die ik eerder bij Mozart and the Whale en Ben X had. Het probleem is dat acteurs vaak een freak show maken van eigenzinnige tics maar het niet in de subtiliteiten zoeken. Dat neemt niet weg dat My Name is Khan een ding wel bijzonder goed weergeeft: het maakt van Khan beslist geen slachtoffer maar, op zijn eigen unieke manier, juist een held. Misschien positieve discriminatie, maar in ieder geval ook vrolijk makend optimistisch.

De maatschappelijke kritiek, want uiteindelijk is het hele autisme van Khan maar een excuus om ´´aan te tonen´´ hoe krom discriminatie tegen moslims was onder Bush, is simplistisch en leunt op goedkoop effectbejag, Zo is het adagium van Khan´s mamma (er zijn twee soorten mensen: goede mensen en slechte mensen) nogal onzinnig. Maar het stond me niet in de weg om te genieten van het standaard/verhaaltje van de underdog die de strijd aangaat met de maatschappij. En het verhaal wordt beeldig ingekleurd met een goed gevoel voor humor. Ik heb meerdere malen hard moeten lachen om de miscommunicatie tussen Khan en de mensen om hem heen. Ook Kajol (zwijmel) zet een aandoenlijke pittige tante neer.

Geen wereldschokkende cinema, wel optimistische feel good. My name is Kaj, and I am not a terrorist!

Geniale film! Legt genadeloos de domheid van de mensen bloot.

Naar mijn mening iets te sentimenteel op z'n Bollywood en daar hou ik dus totaal niet van. Maar neemt niet weg dat het toch een leuke en vermakelijke film is, maar voor mij niet meer dan dat. Krijgt een zesje van me.

3*

Een liefdesverhaal, tegen de achtergrond van 11 september, dat tegelijk het conflict tussen de westerse wereld en islamitische cultuur aangrijpt. "Ik heet Kahn en ik ben geen terrorist", loopt als een rode draad door de film. De regisseur slaagt erin, ondanks de bonte verzameling aan onderwerpen en historische data, die de revue passeren, een prachtig verhaal met mooie beelden te tonen: veelzijdig en met een heldere boodschap. Ik ben onder de indruk van Shah Rukh Khan! En verder deed het verhaal me aan 'Forrest Gump' denken.

Deze emotionele rollercoaster draait om de les, die Rizwan Khan in zijn jeugd meekrijgt van zijn moeder: “Remember one thing, son. There are only two kinds of people in this world. Good people who do good deeds. And bad people who do bad. That is the only difference in human beings. There is no other difference.”

Door het Asperger-syndroom heeft Khan (Shah Rukh Khan) de gave om deze boodschap en alle andere signalen uit zijn omgeving letterlijk te nemen, zonder bedenkingen, zonder mitsen of maren. Tegen de wil van zijn broer trouwt hij daarom als moslim met een hindoe vrouw, want het onderscheid tussen goed en kwaad heeft niets te maken met religie.

Als zijn vrouw hem in een dramatische uitbarsting vertelt, dat hij naar de president van de Verenigde Staten moet gaan om daar zijn boodschap over te brengen, gaat hij daadwerkelijk op pad om de president te ontmoeten. En tijdens zijn tocht door Amerika blijft Khan onder alle omstandigheden trouw aan de les van mijn moeder inzake goed en kwaad.
Een voorbeeld: wanneer hij aanbelandt bij een geldinzamelingsactie tegen de honger in Afrika, schenkt hij $500. Als Khan vervolgens te horen krijgt dat het alleen voor christenen is, antwoordt hij: “Keep it, honey. For those who are not Christian in Africa.” Want van onderscheid tussen goed en kwaad in religies wil Khan niets weten.
Met deze en andere voorbeelden houdt de film de kijker een spiegel voor met betrekking tot onze alledaagse vooroordelen. Na 9/11 kregen de moslims het in Amerika (en in de rest van de westerse wereld), door ze allemaal over één kam te scheren, zwaar te verduren, soms met dramatische gevolgen.

Het uitstekende acteerwerk van Shah Rukh Khan, Kajol, Katie Amanda Keane (buurvrouw Sarah) en Jennifer Echols (Mama Jenny), het prachtige camerawerk én de duidelijke boodschap zorgen er voor dat je ruim 2½ uur op het puntje van je stoel blijft zitten om maar niets te missen.
Een prachtige film, waarbij wanstaltig en haatzaaiend prutswerk als Fitna helemaal in het niets verdwijnt. Gelukkig maar.

Mooie film. Alleen het einde is echt een paar slagen te veel over the top. Daardoor moet ik deze film toch iets minder beoordelen. Maar de eerste 2 uur zijn geweldig.