Jodhaa Akbar (2008)

Prachtige bollywood film. Mooie muziek en vrolijke dans. Goed verhaal. Acteerwerk prima in orde. Mooie mensen. Koestering voor het oog. Van deze film word je echt vrolijk en krijg je vlinders in je buik. 5*

Film ziet er erg mooi uit en wordt goed geacteerd. Een aantal mooie scene's zoals Hrithik met die olifant en als hij zwaardvecht met Aish. Maar jammer genoeg weten dit soort films mij gewoon niet te boeien. Maar door de vele pluspunten geef ik het nog een nipte 3*. Want het was echt heeel lastig voor mij om deze film af te kijken. Ashutosh Gowariker zorgt wel voor sensatie met zijn laatste 3 films.

De bekende geschiedenis van India gaat meer dan 4000 jaar terug. Twee epen, de Ramayana (met de klemtoon op de tweede lettergreep en niet op de derde) en de Mahabharata (klemtoon op de eerste en derde lettergreep) worden als ouder dan de Ilias en Odyssea beschouwd en zijn vele malen langer. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat regelmatig een Indiase film opduikt met een stukje van de rijke geschiedenis als uitgangspunt.
In de eerste helft van de 16e eeuw van de gangbare jaartelling beginnen de invallen vanuit het gebied dat nu Afghanistan heeft van islamitische Timoeriden (verre nazaten van de hordes van Genghis Khan's nakomelingen) die in Noord-India een rijk stichten dat bekend wordt als het Moeghal-rijk. Door middel van de Taj Mahal, het mausoleum dat in opdracht van Shah Jahan, de vijfde heerser van dat rijk, voor zijn lievelingsvrouw Mumtaz Mahal werd gebouwd, wordt de wereld nog steeds aan hen herinnerd.
De titel "keizer" beschouw ik als onjuist; die is afgeleid van de correcte uitspraak van de naam Julius Caesar (uitspr.: kaisar). In de film wordt stelselmatig en correct "shah-en-shah" gebruikt (uit het Farsi), hetgeen koning der koningen betekent, een titel die veel ouder is en bij de oude Perzen al in gebruik was als Grote Koning.
De derde heerser heette Jalaluddin Muhammad Akbar en het is over hem dat deze film gaat. Zijn pogingen moslims en hindoes vredig naast en met elkaar te laten leven zijn historisch. De naam van zijn Rajputani (hindoe-)vrouw hoeft echter niet werkelijk Jodhaa te zijn geweest, zoals ook aan het begin van de film wordt uitgelegd.
In meer dan drieëneenhalf uur wordt zijn leven geportretteerd, waarbij het accent uiteraard ligt op de inspanningen die hij zich moet getroosten om de liefde van Jodhaa te winnen.
Het is een Indiase film (Bollywood vind ik denigrerend en de plaats heet tegenwoordig Mumbay - wordt het dan Mollywood?), dus verwacht geen vrijscènes of zelfs maar een kus. Romantiek wordt op meer symbolische wijze weergegeven. De hoeveelheid "zang-en-dans" valt mee, veel minder dan ik uit andere films gewend ben. Mooie locaties, prachtige gewaden, goed verhaal. De computereffecten vallen hier en daar tegen, in het bijzonder waar mensen worden "vermenigvuldigd" om bijv. veldslagen uit te beelden.
Ik mag aannemen dat de makers van de film hun huiswerk goed hebben uitgevoerd maar keek wel even vreemd op bij het zien van Akbar's vlag. Hetzelfde embleem (een gaande, aanziende leeuw met een zwaard in een klauw en een rijzende zon op de achtergrond) stond vroeger (voor de republiek) ook op de Iraanse vlag als symbool van het Perzische shahanaat.
Leuk dat gesprek op de markt (bazaar) als Akbar van Indiërs hoort hoe over de Moeghals wordt gedacht (letterlijk worden ze Turks-Iraans-Afghaans genoemd).
Het wegen van de heerser met kostbaarheden om in balans te komen (òf om belastingopbrengsten vast te stellen, òf om een gift zijnerzijds te bepalen) is een traditie die nog in de vorige eeuw door de derde Aga Khan bij zijn zestigjarig "regeringsjubileum" werd gehanteerd (zie de vele Diamond Jubilee Schools in Pakistan).
De laatste afstammeling uit de Moeghal-dynastie die in de geschiedenis nog een vermeldbare rol speelde, Bahadur Zafar Shah II, werd in 1857 (na de Sepoy-opstand) naar Ceylon (huidig Sri Lanka) verbannen.

Wat een topfilm! Heel erg goed geacteerd, mooi verhaal. Echt de moeite waard om te zien.

heb deze film een hele tijd geleden gezien in meerdere sessies door de lengte...
het is een historisch epos, met goede costuums, een indrukwekkend verhaal verteld.
Er zijn af en toe scenes die melodramatisch overkomen, maar gelukkig zijn deze beperkt , zeker in vergelijking met de lengte van de film.
dit is wel een verhaal dat verteld had moesten worden, en zou kunnen helpen om de conflicten tussen hindoes en moslims in het indisch subcontinent te verzachten..
ook is de film vanuit een Turks perspectief interesant, gezien het gaat over de timuriden die in Turkije meestal als de bad guys worden gezien

Een "must" voor degene die in Noord India zijn geweest of gaan,
De geschiedenis van India in een notendop van keizer Akbar.
Maar de namen kunnen net zo goed zijn Mumtaz Mahal, en Shah Jahan.
(koning die voor zijn liefde de Tja Mahal liet bouwen
Het belangrijkste van de film is de boodschap "religieuze tolerantie"
Akbar gaf de joden en christenen het recht in zijn rijk hun godsdienst uit te oefenen en religieuze gebouwen te bouwen, naast het Boeddhisme en Hindoeïsme

Typisch Bollywood, prachtige kleding en veel details, en minimaal lengteduur 2 uur
Het verhaal is simpel maar wat ach......wat maakt het uit, kijk en aanschouw.