Ararat (2002)

Is op zich niet erg, maar als je bronnen plaatst liever zo objectief mogelijk.

Daarbij voeg ik toe: als je bronnen plaatst, lul er dan ook nog wat om heen zodat de mensen tenminste gaan denken dat je ook daadwerkelijk verstand van zaken hebt.

Laat iemand die link van yarak gewoon verwijderen.

Ok, ik heb het gezien. En tsja... De bewuste discussie is al gevoerd (Forum), dus wil ik niet al te veel ingaan op de politieke kant van de film.

Wél wil ik nog even zeggen, dat ik het erg simplistisch vind van Egoyan om een Turk, Ali (Cevdet Bey), in ZIJN film te zetten, die dan praat op een manier zoals HIJ het wil. Ali legt heel aarzelend en met een totaal gebrek aan zelfvertrouwen zijn (Turkse) visie op de kwestie uit aan Saroyan. Deze blijft heel koelbloedig en bedankt hem daarvoor. Even later zie je deze zelfde Ali niet uit zijn woorden komen tegenover Raffi, die hem een 'wijze' geschiedenisles geeft.
"Ja, zo kan ik het ook!" zou ik bijna willen zeggen.

Egoyan probéért onpartijdig over te komen door te pretenderen dat hij de typische Hollywood-stijl van Saroyan (over-the-top-sentiment) bekritiseert. Toch is hij dus naar mijn mening niet erg geloofwaardig in dat opzicht. Het ontbeert hem de moed om net die stap te zetten om deze hele kwestie in een neutraal perspectief te plaatsen.
Maar (eerlijk is eerlijk) dit moet wel gezegd worden: dit is nog altijd meer dan dat ik van een Turkse regisseur zou verwachten.

Hiernaast vond ook ik de verschillende verhaallijnen soms erg hinderlijk. Want laten we eerlijk zijn: het onderwerp van deze film is niet echt te vergelijken met bijvoorbeeld een Pulp Fiction. Je verwacht dat Egoyan zich gaat richten op één bepaalde kwestie (of hoogstens twee), want deze is al zwaar genoeg. Nu wist ik niet waarop ik me moest concentreren: de zelfmoord? De genocide? De homoseksuele zoon? De 'zoek naar de Armeense identiteit'?

Maar goed, conclusie: het was geen film die me het bloed onder de nagels vandaan haalde. Verder vond ik het kleur- en cameragebruik inderdaad ook erg mooi. Het acteren (en dan toch vooral van Charles Aznavour en zijn assistent) mocht er ook zijn.
Maar die extreem hoge (én lage ) waarderingen hier snap ik ook niet echt. Zo hoogstaand was het ook weer niet.
3*

Bij nader inzien wil ik Egoyan (wegens bovenstaande kritiek) toch niet belonen met een voldoende.
> 2,5*

Een 7,2 op IMDb en een opvallende stemgrafiek (hier trouwens ook). Kan me herinneren dat deze film hier eerst op een 4 of zo gemiddeld stond. Ben er wel benieuwd naar geworden.

Vanavond zendt de Turkse zender Kanaltürk deze film uit, waarna een panel zal volgen met Turkse en Armeense sprekers.
http://www.hurriyet.com.tr/english/4248611.asp?gid=74

Kanaltürk is in Europa te ontvangen als Eurotürk, maar in de tv-gids van laatstgenoemde zie ik de film helaas niet opgenomen.

Ja, ik las het gisteren in de krant. Toch wel moedig van zo'n zender, eigenlijk. Ik dacht dat de film in Turkijë over het algemeen geboycot werd. Benieuwd hoe de reacties zijn n.a.v. de vertoning op TV....

Behoorlijk actueel weer momenteel.

Zonder meer Egoyans zwakste film in mijn ogen. Een nogal wisselvallig werkje, omdat de regisseur duidelijk teveel betrokken is bij het onderwerp en daardoor teveel hooi op zijn vork neemt, omdat het lijkt alsof hij niet kan kiezen en afstand kan nemen.

Teveel plot, teveel personages, teveel dubbele bodems en intrige. Er zijn duidelijk fraaie Egoyan elementen aanwezig, zoals het gebruik van film in film en de fraaie ethnische muziek van Mychael Danna, maar dit haalt het niet bij ander intrigerend werk als Speaking Parts of van mijn part The Sweet Hereafter.

Klopt !
Beetje jammer toch wel als je nagaat wat voor fraais Egoyan al heeft gemaakt !

Klopt helemaal niet. .