134.897 gebruikers | 85.708 films | 31.045 regisseurs | 3.508.303 berichten | 4.930.321 stemmen
The Addiction (1995)
109 stemmen | gemiddelde 2,87
mijn stem:
Horror / Drama
82 minuten
geregisseerd door Abel Ferrara
met Lili Taylor, Christopher Walken en Annabella Sciorra
Kathleen is een vlijtige studente aan de universiteit van New York. Ze werkt aan haar doctoraat en leidt een rustig leven. Tot ze op een avond in de nek wordt gebeten door een vreemde vrouw. Na opname in het ziekenhuis wegens bloedarmoede, beseft ze dat ze in een vampier is veranderd.
0,5
» Laagste prijs voor deze film op DVD
Janes Addiction - 3 Days (€ 7,99)
exclusief € 0,99 verzendkosten
Janes Addiction - 3 Days (€ 7,99)
exclusief € 1,95 verzendkosten
Janes Addiction - 3 Days (€ 8,99)
gratis verzending
YouTube - I Wanna Get High
Cypress Hill
de film is toch aardig blijven hangen en de zwart-wit fotografie ziet er eerlijk gezegd prachtig uit. Binnenkort maar eens herzien als ik een DVD met OAR kan vinden.
Cypress Hill
de film is toch aardig blijven hangen en de zwart-wit fotografie ziet er eerlijk gezegd prachtig uit. Binnenkort maar eens herzien als ik een DVD met OAR kan vinden.
5,0
[permalink] geplaatst op 4 juli 2011, 0:07 uurbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Wat heb ik deze film ongelofelijk tekort gedaan. Ik schaam me diep over mijn oorspronkelijke bericht! Na een herziening vind ik dit zelfs de beste film van Ferrara, en dat zegt heel erg veel.
Inhoudelijk ligt de film in de lijn van Ferrara's vorige werk: het gaat om de aftakeling van een amorele protagoniste met de daarbij gepaard gaande schuldvragen. Ferrara gebruikt zowel historisch, religieus als filosofisch materiaal om de relatie schuld vs. boetedoening aan te kaarten. Eigen aan The Addiction is dan weer het thema intellectuele hybris waarmee de nietsvermoedende middle class personages geconfronteerd worden. Vergelijkbaar met The Bad Lieutenant (e.a. films van Ferrara) eindigt de film in verlossing / absolutie door de (al dan niet letterlijke) dood van het hoofdpersonage. Daarbij passend de laatste woorden: "Self-revelation is the annihilation of self"
Dat klinkt wellicht allemaal nogal hoogdravend, maar niet alleen benadrukken de filosofische dialogen de kilheid van de personages en hun leefwereld, bovendien is de inhoud ondergeschikt aan zowel de kunstzinnige vormgeving als de briljante structuur van de film. Met een enorm 'grungy', doch elegante zwart-wit cinematografie weet Ferrara de eenzaamheid van een metropool als nooit te voren vast te leggen. Sommige shots zijn met een haast mathematische precisie uitgevoerd, maar hebben tezelfdertijd iets zeer terloops en vlot. Door de enorme afstandelijkheid, het sinistere van de kalme / minimalistische opbouw en het bewuste gebrek aan binding met de haast onmenselijke personages, komt de (geestelijke) afdaling die centraal staat perfect tot zijn recht.
Geen gemakkelijke film, maar ik ben alleszins addicted!
Inhoudelijk ligt de film in de lijn van Ferrara's vorige werk: het gaat om de aftakeling van een amorele protagoniste met de daarbij gepaard gaande schuldvragen. Ferrara gebruikt zowel historisch, religieus als filosofisch materiaal om de relatie schuld vs. boetedoening aan te kaarten. Eigen aan The Addiction is dan weer het thema intellectuele hybris waarmee de nietsvermoedende middle class personages geconfronteerd worden. Vergelijkbaar met The Bad Lieutenant (e.a. films van Ferrara) eindigt de film in verlossing / absolutie door de (al dan niet letterlijke) dood van het hoofdpersonage. Daarbij passend de laatste woorden: "Self-revelation is the annihilation of self"
Dat klinkt wellicht allemaal nogal hoogdravend, maar niet alleen benadrukken de filosofische dialogen de kilheid van de personages en hun leefwereld, bovendien is de inhoud ondergeschikt aan zowel de kunstzinnige vormgeving als de briljante structuur van de film. Met een enorm 'grungy', doch elegante zwart-wit cinematografie weet Ferrara de eenzaamheid van een metropool als nooit te voren vast te leggen. Sommige shots zijn met een haast mathematische precisie uitgevoerd, maar hebben tezelfdertijd iets zeer terloops en vlot. Door de enorme afstandelijkheid, het sinistere van de kalme / minimalistische opbouw en het bewuste gebrek aan binding met de haast onmenselijke personages, komt de (geestelijke) afdaling die centraal staat perfect tot zijn recht.
Geen gemakkelijke film, maar ik ben alleszins addicted!
