All or Nothing (2002)

Tja, meestal komt mijn mening wel overeen met die van de gemiddelde moviemeterfan, maar nu moet ik wel met die traditie breken.

Hoewel het verhaal niet slecht is, en me bij wijlen deed denken aan fims als Sweet Sixteen van Ken Loach, waarin ook triestige mensen in uitzichtloze situaties gevolgd worden, vond ik dat de film veel te lang werd uitgesponnen.

Twee uur lang zat ik te wachten tot er eindelijk wat vaart in de film kwam, maar op enkele scènes na (de conversatie/confrontatie met de rijke Française, de scène waarin de hoofdfiguur overal geld gaat bedelen om zijn wekelijks bedrag aan de taxibaas te kunnen betalen) heerste er vooral een gevoel van verveling.
Nu moet het voor mij niet altijd de Hollywoodactiepulp zijn die ik gewend ben, maar dit was voor mij van het ander uiterste iets te veel. Ook het einde vond ik nogal bruusk en daardoor onbevredigend.

Daarom slechts 1.5*

Mike Leighs onderkant van de samenleving is nu nog indringender, dat aan de ene kant komt door het falen van doodnormale mensen en hun verdriet dat daar bijkomt, en aan de andere kant het gebruik van de acteurs die meestal in zijn films vleesgeworden mensen zijn. Door meestal vrij onbekende acteurs te laten improviseren zorgt hij voor een naturelle sfeer. De acteurs die dan meestal doorbreken mogen Leigh dan ook op hun blote voetjes bedanken. Denk daarbij ook nog eens aan de vale kleuren van sociale woningbouw in Zuid-London en het had zomaar bij mij in de buurt plaats kunnen vinden.

Het verhaal is dit keer deprimerende dan ik op voorhand dacht. Dat vooral komt door de uitwerking, je voelt de onderhuidse spanningen van de personages, frustratie hangen in de lucht totdat de climax komt. Leigh zorgt netjes dat hij de valkuilen van vals sentiment omzeilt er nog een hoopvol einde aan breid. De film geeft een eerlijk beeld van de onderkant van de samenleving, mensen die maar net rond komen. En mensen die niet meer kunnen rondkomen en aan een bepaalde verslaving raken. Vraatzucht, alcoholisme noem het maar op. Typische mensen uit de films van Leigh. Het zijn geen macho’s, nee het zijn cynici, dronkenlappen en meestal regelrechte rotzakken die ons iets duidelijk maken. Hoofdthema in deze film is dan ook disfunctionele relaties gelukkig spaart hij de kijker net zoals de personages en krijgen we op het einde van de film toch nog enigszins hoop.

Het interessante van films van Mike Leigh is dat hij juist wel situaties en spelprestaties ontzettend dik aanzet. Toch komt het heel realistisch over.

Mooie film met goed naturel acteerwerk (waar halen ze die prachtige acteurs toch steeds vandaan, vraag ik me altijd af) en vermakelijke/interessante typetjes. Je zou bijna in die buurt willen wonen. Het valt me steeds weer op dat de Engelsen meester zijn in dit soort films, films over mensen aan de zelfkant van de samenleving, films met een neerslachtig karakter.

Mike Leigh is de meester van sociale drama's ( zoals Nightbreed terecht zegt, het feit dat het Engels is en de Engelsen een historie hebben van het maken van drama's over de gewone man) en het spel van de acteurs is zó geweldig. De combinatie van een goede regisseur en goede acteurs is wel wezenlijk, dat wordt me steeds duidelijker. Misschien een open deur, maar ze kunnen niet zonder elkaar. Het is een genot om naar te kijken. Prachtig van sfeer ook.

Opnieuw een pakkende film van Mike Leigh over de kansarme onderkant van de samenleving. Timothy Spall is natuurlijk geknipt voor de hoofdrol en ook Lesley Manville zet een heel mooie, trieste rol neer. Zoals nightbreed en Leo1954 al schrijven, de Engelsen zijn meester in het maken van dit soort drama's, die je niet onberoerd laten. Te meer niet omdat er altijd mensen zullen zijn, die in hun leven weinig of geen geluk tegenkomen.

Goede acteurs en een heel sober verhaal. Word nergens saai al moet je natuurlijk wel van dit soort films houden.