The Adventures of Baron Munchausen (1988)

Als je dit inderdaad als een familiefilm ziet, blijft het een fantastisch kijkavontuur in de trant van het vroegere "the storyteller" (nog meer mensen daar vroeger met veel plezier naar gekeken?). Als je het al te serieus neemt, ga je je echter snel irriteren. Niet doen dus & gewoon lekker meedeinen op het avontuurlijke verhaal en de schitterende visuele plaatjes.

(Dacht Sarah Polley al te herkennen in dat kleine meisje & MM bevestigt dit nu voor me)...

Weet iemand hoe het nummer op het eind van de film heet & of dit ook door Michael Kamen gecomponeerd is? Volgens mij werd het ook tijdens de dansscene met Venus gebruikt... Mijn dank is groot!

(Neo?!)

leuk. sprookjesfiguren in een avonturenfilm. ik vond deze film erg grappig.

4 sterren

Die track van de dansscene heet ''Vulcan and Venus'' en is gecomponeerd door Kamen. Die heeft alles van Waltzen enzovoorts natuurlijk wel overgenomen van oude meesters, maar er zijn eigen draai aangegeven, naast zijn eigen originele werk. De andere helft zou ik niet kunnen beantwoorden. Zou ik wederom weer eens de film moeten zien en de score uitgaven nog eens luisteren. Zie ook de musicmeter link.

Goede film, maar iets te wijnig humor. Goede en leuke bijrollen van Uma Thurman en Robbin Williams.

Er is hier nu een 2-Disc 20th Anniversary Edition van verschenen, vooralsnog alleen op Regio 1.

Ja, logisch als je een Monty Python-film verwacht.

Extreem goede verfilming van het originele verhaal met leuke details à la Gilliam.

4½*

Geweldig leuke film die wat mij betreft twee hoogtepunten kent: De openingsscène in het theater, die typisch Gilliam is (met het bewegende decor). Ook de scènes in de vulkaan, waarbij de baron danst met Venus (een zeer mooie Uma Thurman), is prachtig.

De visuele vondsten kunnen we natuurlijk verwachten bij Gilliam, maar ook het verhaal zelf zit goed ineen. Bovendien weet Gilliam een mooie boodchap mee te geven aan de kijker: Geef fantasie een kans.

Als kind kan ik me de verhalen van de Baron von Munchausen nog herinneren. Terry Gilliam is één van mijn favoriete regisseurs. Dus waarom het nou eigenlijk zo lang geduurd heeft voordat ik deze film ben gaan zien, weet ik eigenlijk niet.
Misschien had ik het voorgevoel dat ie me tegen zou gaan vallen.
En dat was inderdaad het geval. Het verhaal op zich is leuk, maar absoluut niet spannend of boeiend. Het is echter vooral de overdreven theatrale overweldiging van de beelden, die weliswaar kenmerkend zijn voor Gilliam, maar die hier tegen gaan werken.
Het is allemaal veel te veel van het goede en de film duurt ook te lang. Nee, deze film kan weer een tijd de kast in, voordat ik hem weer eens ga bekijken.

Toch wel aardige herziening gehad. Gilliam kan veel beter en Gilliam in vorm is vuurwerk (Brazil, Twelve Monkeys, Fear and Loathing en Fisherking), maar een Gilliam minder in vorm is nog altijd amusant. Probleem is ergens wel dat het nogal chaotisch is. Op zich is Gilliam dat altijd wel een beetje en soms werkt het versterkend, maar hier zorgt het vooral voor onevenwichtigheid. Een fantasiefilm, waar er met veel humor allerlei avonturen worden beleefd, is per definitie interessant voor mij. Het jammere is dat nogal sketchmatig wordt. Het ene avontuur volgt in hoog tempo het voorgaande op en daarbij is lang niet alles even leuk. Dat gedoe op de maan bijvoorbeeld was strontvervelend en Williams was verschrikkelijk. De scènes er voorafgaand welke de toedracht verklaarden van de oorlog met de Turken, was erg amusant. Daarna zat het er een beetje tussenin, hoewel ik me prima vermaakt hebt, was het soms een klein beetje flauw.

Ik vind de decors van Gilliam altijd heel apart. Je ziet dat het allemaal nep is, maar toch blijf je er naar kijken. Het heeft iets sprookjesachtigs. Iets Eftelingachtigs, maar dan mooier en grotesker. Het acteren ligt in lijn met de gehele film (nogal wisselvallig dus). Neville was fantastisch en draagt de film. Idle was ook leuk, maar de rest van de cast kon er maar nauwelijks mee door. Gilliam is ook niet echt een acteursregisseur en hij moet het meer hebben van het (komisch) vermogen van de acteurs zelf heb ik het idee. Gelukkig had wel iedereen het aardig begrepen verder, maar de perken van veel bijrolacteurs komen pijnlijk aan bod.

3,5 sterren blijven staan. Typisch geval van een film die misschien beter had kunnen zijn, maar waarvan ik uiteindelijk toch blij ben dat ie zo is, als ie is.