Satyricon (1969)

Waarom zou ik de film verwijten dat er geen plot in zit? Deze film heeft een heel andere intentie, waarbij zaken als narratief, plot en karakterontwikkeling totaal ondergeschikt zijn, als ze uberhaupt al een rol spelen.

Als ik het goed zie wil Fellini een beeld schetsen van een - noem het decadente, 'vrije', 'gedegenereerde' samenleving. Als herkenningspunt wordt Rome genomen, maar met wat goede wil zou de film ook een beeld kunnen geven van de moderne maatschappij, althans de moderne maatschappij waarbij de facade van degelijkheid en fatsoen is afgebroken.

Zijn aanpak is dat te doen middels een visueel expliciete weergave van die maatschappij. Dat kan, alleen vind ik dat het medium film daar op deze manier niet geschikt voor is.

Ik vind het statement dat Fellini maakt met deze film interessant, maar de vorm waarin hij dat doet vrijwel niet. Daarom maak ik de vergelijking met Bosch, die wat mij betreft met een schilderij als de Temptatie van Sint-Antonius vanuit een zelfde gedachte veel meer impact heeft.
De Temptatie van Sint-Antonius
Eén 'beeld' met enorme impact.

Volgens mij probeert Fellini met zijn film een zelfde soort impact te realiseren. Het werkt alleen niet.
Door de voortdurende herhaling die Fellini toepast - steeds hetzelfde 'beeld' twee uur lang voorgeschoteld - verliest het eerste beeld, en dus het totaalplaatje, zijn impact.


Mag ik je vragen wat er na 30 minuten nog voor essentieels door Fellini wordt toegevoegd aan dat wat je daarvoor al hebt gezien? En dan heb ik het niet over een ander decor, een nieuw grotesk personage, of opnieuw een perverse situatie, maar echt een nieuw of toegevoegd element, waardoor de impact van de eerste beelden versterkt wordt.

Nog een tweede vraag: Waarom is voor jou deze film geen 5 sterren waard? Je verwijst in je recensie naar een eerdere recensie, maar ook daar kan ik niet helemaal uithalen waarom het geen 5 sterren is. Bij een film als Satyricon zijn karakters, verhaallijn e.d. toch van totaal ondergeschikt belang?

Mijn tweede Fellini, maar ditmaal (helaas) niet raak. Simpelweg niet boeiend genoeg als geheel.

Satyricon is een van de meest unieke films die ik ooit zag. Eerst vond ik het maar lastig om in te komen, toen had Fellini me heel lang, om me aan het eind weer een heel klein beetje kwijt te raken.

Film is een aaneenschakeling van (behoorlijk) losstaande scènes, maar ik vond het er mooi uit zien, bij vlagen zelfs prachtig. Ik kan die quasi kunstzinnige kitsch hier wel waarderen. Fellini maakt er misschien iets te veel een freakshow van, maar het blijft grotendeels heel bijzonder om naar te kijken. Fellini zei ooit dat hij cast op gezichten. Iemand moet een apart gelaat hebben, anders komt ie er niet in. En dat is hier goed te merken en heeft in samenwerking met de kostuums, decors en make-up een bijzonder effect. Je kunt je ogen niet van het beeld houden en dat terwijl het niet allemaal even prettig is om naar te kijken, met veel viezig geweld, ranzige seksscènes en een hoop decadent gedoe.

Fellini maakt de weg vrij voor filmmakers als Greenaway of zelfs Lynch. Niet zijn beste, wel zijn meest unieke die ik tot nu toe zag. 4 bijzondere sterren.

Gayniaal,maar niet geniaal.De film heeft een beetje de sfeer van een nare droom na een te copieuze maaltijd.Ook opmerkelijk dat ik me regelmatig bescheurde van het lachen toen ik het boek las(of liever de fragmenten ervan) maar bij het kijken naar de film had ik daar bepaald geen last van.Overigens deed de bizarrerie hiervan me sterk denken aan el topo van Jodorowsky,die deze film goed heeft bestudeerd,vermoed ik.