Stromboli (1950)

Fellini deed het zo altijd ook bv. Het maakte eigenlijk niet uit wat een acteur zei, het zou later wel goed gemaakt worden met de dub.

Een film die de tand des tijds ruimschoots doorstaat,

Een relatie die ondanks alle goede bedoelingen van beiden maar niet wil lukken, maar wel van allebei de kanten te begrijpen valt,

helaas heb ik hem maar niet helemaal opgenomen met mijn DVD recorder, heeft iemand nog misschien een kopie?

rhknaap@gmail.com

Na alle positieve verhalen viel deze film me toch een klein beetje tegen.

Eerst de pluspunten: het ‘neo-realistische’ aspect van deze film is prachtig. De manier waarop dat eenzame vissersdorp wordt geportretteerd, de armoe en het harde leven, de bekrompenheid van de inwoners, maar ook hun onderlinge solidariteit en gemeenschapszin… En inderdaad, vooral de scène waarin alle mannen van het dorp op zee gaan om een enorme hoeveelheid reusachtige tonijn te vangen, is erg indrukwekkend.

Afgezien daarvan draait de hele film om het personage van Ingrid Bergman. Ze is negentig procent van de tijd in beeld, waardoor je de indruk krijgt dat Rossellini vooral heel erg blij was dat hij deze Hollywood-ster gestrikt had (of eigenlijk andersom, want zij was degene die contact met hem gezocht had). Haar hoofdrol was ongetwijfeld ook de reden dat deze film werd uitgebracht door RKO, een Amerikaanse filmmaatschappij.

Ze speelt een enigszins verwende vrouw met een schimmig verleden die geleerd heeft om de mannen om haar heen met haar charmes te manipuleren. Dat is de manier waarop ze zich staande heeft gehouden in de wereld, en op diezelfde manier probeert ze in het dorp te overleven. Dat deel van de rol komt ook zeker goed uit de verf, zoals bijvoorbeeld blijkt uit een mooie scène waarin ze de plaatselijke pastoor in haar ban probeert te krijgen.

Ik vind haar minder overtuigend als ze begint te jammeren, te schelden en te snotteren. Minutenlang zien we haar als een verloren ziel door het vissersdorpje lopen. Ook aan het eind van de film is het huilen geblazen, maar om een of andere reden weet ze me daar niet mee te overtuigen. Misschien komt het door het ‘dubben’, waardoor je niet echt het idee hebt dat de stem bij de acteur hoort. (Hoewel ik daar bij sommige andere films geen last van heb.) Of misschien ben ik gewoon te veel verwend met de levensechte emotionele uitbarstingen van latere topacteurs als Marlon Brando en Elizabeth Taylor.

Dus wat mij betreft: een goede film, maar geen geweldige film.

Ik had de film op video opgenomen van de VPRO. Meteen na de film volgde nog een verrassing: een stokoude Marten Toonder die een gedicht voorlas, met Ed Gebski achter de camera. Mooi was dat.

Er schijnt wat verwarring te zijn ove rde dubbing:zowel de internationale als de Italiaanse versie zijn ingesproken door Bergman,maar daar waar ze in de eerste versie door de locals meestentijds wordt aangesproken in het Engels omdat de meesten jaren in de USA hebben gewoond,terwijl ze zelf amper Italiaans spreekt,converseert ze in de 2e versie meestentijds in Standaarditaliaans,terwijl de dorpelingen al hun Engels zijn vergeten(Brooklyn wordt zelfs Bruclinno ).
Enfin,de voornaamste kracht van de film is ook de zwakte:Bergman zelf dus.Ze redt zich nog door haar talent,maar hoe verzon RR het om van haar eerst een gesophisticeerde dame te maken die de wereld kent,en vervolgens de psychologie te geven van een trutje dat zich wanhopig in de armen van Een pummel stort,terwijl ze ook nog verbaasd lijkt dat Stromboli geen Parijs is?
Verder aardige plaatjes van het landschap,de reeds gememoreerde tonijnenvangst en zowaar stock footage van een heuse vulkaanuitbarsting.
Het slot,waarin Bergman een Empedoclesje lijkt te gaan doen,toont reeds de ommezwaai van de regisseur richting katholieke thematiek.
Dat IB en RR het met elkaar deden op de set,terwijl ze met anderen getrouwd waren,was waarschijnlijk bij iedereen reeds bekend,en anders is het dat dan nu.Wat dat betreft geen ommezwaai richting katholicisme