Milk (2008)

Hele mooie film weer van Gus van Sant en een prachtrol van Sean Penn als activist die voor homo's opkomt. En dat is ook hard nodig. Het was wel schrikbarend dat zelfs in eind jaren 60 in Amerika homo's nog werden uitgekotst en ook hun burgerrechten niet kregen alleen omdat het homo's zijn. Zelfs de politie mocht er lekker op los slaan. Nu kan je wel zien dat Amerika toen ook al niet zo nuchter was. Maar achter de wolken schijnt de zon met Harvey Milk. Die er alles aan doet om te vechten voor zijn homorechten en ook voor vele anderen homo's die door de Amerikaanse mentaliteiten niet uit de kast durven te komen. Wat volgt is een prachtig en ontroerend verhaal waarbij Milk relaties krijgt met mede activisten en steeds hoger op de top komt te staan en dat de rest langzaamerhand uitgelult raakt. Dit kon je wel inderdaad beschouwen als een soort feel good movie. Ook de jaren 70 sfeer van San Francisco werd weer eens voor de zoveelste keer keurig opgepoest uit de kast gehaald.

Het is overgens ook best gaaf om te zien dat Harvey Milk zich niks van het boe-geroep, bedreigingen en haatzaaien aantrok en dat de mensen om hem heen zich meer zorgen maakte over hem dan hij over zich zelf. Die tv-programma's waarin dat oude wijf heel netjes argumenteerd over dat homo's walgelijk zijn was natuurlijk stuitend. Ouwe heks! Alleen wel weer jammer van het einde.

Maar verder een erg knappe biografische film van Van Sant. Klasse!

4,0*

Sean Penn weet zijn personage hier magistraal neer te zetten. Daarbij zorgt Gus van Sant voor een aantal afwijkende camerapostities en de raw footage levert een extra lading betrokkenheid. De speelduur had iets korter gemogen, het kroop soms wat naar de langdradigheid toe. Vrij duidelijk uitgangspunt waarbij je niet zozeer verrast wordt maar wanneer je er voor gaat zitten en beseft dat er rond 1970 nog grote onenigheid heerstte binnen dit thema heeft Milk genoeg te bieden voor een degelijk portie drama.