Otona no Miru Ehon - Umarete wa Mita Keredo (1932)

Geweldig amusante stille film van Ozu met een klein laagje maatschappijkritiek.

Niet aan te raden voor publiek dat niet houdt van films....

- zonder geluid
- met Japanse acteurs (ipv Amerikanen of Nederlanders)
- die niet enkel bestaan uit een opeenstapeling van plotwendingen.
- waarin mensen op de grond zitten ipv op stoelen.

De klassieke buitenlandse film mag wel weer wat meer aandacht krijgen.

Daar heb ik nu zo'n hekel aan in een film! Echt, ik kan alles hebben behalve dat mensen op de grond gaan zitten ipv op stoelen.

Ramon, waar heb jij deze gevonden?
Ik ben al heel lang op zoek.

Soms moet je wel pindakaas op je brood smeren.

Geweldig om deze weer eens gezien te hebben! Blijft toch een favoriete Ozu-film. Lekker feelgood, grappig en een klein beetje kritisch toch. Geweldig duo ook die twee broertjes En op het eind natuurlijk de acceptatie van alles, de Ozu-thematiek die immer terug lijkt te keren.

De 2 andere stille films uit de box kunnen nu enkel maar tegenvallen vrees ik. Ik was trouwens niet blij met de toegevoegde soundtrack. Is dat eigenlijk origineel? Zulke deuntjes associeer ik eigenlijk enkel met Amerikaanse en Europese stille films.

Oej, dat is serieus slecht nieuws. Heb daar een gruwelijke hekel aan. Heb Passing Fancy destijds 'echt' stil bekeken. Je adviseert bij deze dus ook gewoon zonder geluid te kijken?

Ik heb dus met geluid gekeken bij de herziening, maar een volgende keer doe ik het inderdaad zonder. De soundtrack haalt een beetje de 'Japan'- beleving weg als het ware.

Gekeken zonder geluid. Heerlijke film!

De broertjes deden me steeds denken aan Fokke en Sukke (!) in hun halsstarrige pogingen cool en stoer te zijn/doen (maar waren uiteraard stukken leuker dan F+S), maar telkens aan het kortste eind trokken.

Na wat aarzelingen dit weekened aan de Silent Ozu box begonnen. En na deze prima start beviel ook de tweede Ozu de dag erop uitstekend. Ozu heeft bij de zwijgende films de touch die ik bij velen mis. Tempo, timing (Buster Keaton gelijk zeg maar) etc helemaal verzorgs. Weinig titelkaarten (nog steeds teveel) en zonder muziek allemaal veel beter te pruimen.

Op naar de volgende! Deze film had op de Criterion/Eclipse DVD trouwens niet zo te lijden onder een slechte print.

Nog leuker dan 'The Lady and the Beard'. Misschien vind ik dit zelfs de beste film van Ozu. In ieder geval de grappigste! Dat jochie met het briefje op zijn rug: 'Niet voederen!'

Het valt me ieder keer op hoeveel oog voor detail Ozu heeft en hoe dit zijn films zo bekijkenswaardig maken. De kinderen gedragen zich en denken echt als kinderen en niet als vroegwijze volwassenen. Als tijdsdocument is de film ook nog genietbaar, want van alles wat je ziet is na de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog natuurlijk geen flinter meer over!