Going My Way (1944)

Eerlijk gezegd had ik nog nooit gehoord van de film, wel van (wat blijkt) de opvolger The Bells of St. Mary's.

De titel klonk eerder als een bio-pic over Frank Sinatra, maar de cover pronkte al met de woorden Oscar winnaar beste film. Een stimulans om hem te lenen dus.

En ik mag niet mopperen, integendeel. Ik werd emotioneel overmand door een aantal zeer krachtige scenes die net niet rieken naar goedkoop sentiment.

Going My Way is een aandoenlijke mix van komedie, drama, romantiek en vanzelfsprekend muziek. Bing Crosby, een jongenskoor, en een operazangeres. Eerlijk is eerlijk, het was even wennen in het begin, zeker door de ietwat oubollige sfeer, maar de film pakte me bij m'n lurven en liet me niet los. Heeft ook zeker te maken met de cast, het straalt, het huilt, het leeft.

Lekkere feelgood-film, tip voor de Kerstdagen.

Ik vraag me af of er nog mensen zijn die nostalgisch zijn naar de tijd waarin als iets niet helemaal deugde de lokale pastoor op bezoek kwam? Je weet wel, toen de buurvrouw opmerkte dat je misschien naar bed ging met een vrouw voor het huwelijk, waarna diezelfde buurvrouw de pastoor waarschuwde zodat hij in kon grijpen (ja, deze situatie zit min of meer in deze film). Niemand die dat mist? Ik niet in ieder geval. Zelfs niet als de pastoor de altijd sympathieke en gelukkig weinig prekerige Bing Crosby is, die voor iedere probleem wel een liedje heeft om het mee op te lossen.

Het werkte voor mij gewoon ontzettend in het nadeel dat zowel het thema als het verhaal enorm oubollig zijn. Leo McCarey is een prima regisseur, die een bepaalde respektabiliteit weet te halen uit zijn acteurs en hij brengt een aangename kalmte in het verhaal en daardoor werkte Going My Way enigzins nog wel. Enigzins, want dit spreekte mij verder gewoon weinig aan. Het is een van die Oscarwinnaars van Beste Film die een beetje in de vergetelheid dreigt te raken en het is niet moeilijk te zien waarom. Hij is gewoon niet meer echt van deze tijd, in geen enkel opzicht. Klassiekers blijven ondanks dat ze in toon zijn met hun eigen tijd altijd nog iets hebben voor het moderne publiek. In Going My Way vind ik zoiets niet terug.

Als musical heeft het te weinig liedjes, waarvan er ook geen een gedenkwaardig is. Als komedie te weinig grappen. Voor een drama worden alle problemen te snel opgelost, vaak namelijk al in dezelfde scène waarin het probleem begint. En als een van de grootste conflicten draait om het zingen van een liedje getiteld 'Three Blind Mice' weet je al enigzins waar je aan toe bent. Het is te danken aan de charismatische B9ing Crosby, de sterke Barry Fitzgerald (wiens stem mij aan Yoda deed denken) en de eerder genoemde regie van Leo McCarey die voorkomen dat het ooit saai of irritant wordt. Het blijft altijd aangenaam. Bijzonder wordt het echter geen seconde.
3*