You Can't Take It with You (1938)

Typisch linkse moraliserende Capra met humor weer, blijft toch altijd grappig. Bij het verhaal over geen belasting betalen moest ik eventjes fronsen. .

Wat serpico hierboven zegt is idd vrij essentieel voor de film: er zit geen echte hoofdpersoon in. Dit maakt het soms een beetje oppervlakkig maar toch wel erg leuk gedaan (die gast met dat walrusmasker ) .

Capra was trouwens Republikein. Al lagen de verhoudingen toen enigszins anders tussen die twee partijen.

Meen je dat nou? Zou ik echt nooit kunnen afleiden uit zijn films. Sterker nog: er ligt af en toe een dermate communistisch sausje overheen dat het een wonder is dat hij niet op een zwarte lijst terecht is gekomen.

Kan ik best onderschrijven. Verwondering over het leven en de wereld om je heen is zo ongeveer wat de mens echt doet leven.
You Can't Take It with You brengt dit mijns inzien echter erg plat, waardoor ik telkens mijn best moest doen om het symbolisch op te vatten. Als 1-op-1 weergave ging het er bij mij gewoonweg niet in, te karikaturaal. Had ook wat meer verwacht van het Capra Stewartff gebeuren, door al de personages is de film wat diffuus. Redelijke deceptie dus, mijn eerste Capra (afgezien van zijn oorlogsdocumentaires dan).

Een film uit 1938 die toch erg actueel is, een aanklacht tegen het kapitalisme maar wel op een mooie en grappige manier gedaan. Enig minpuntje is het overdreven gedrag van enkele personages zoals de balletdanseres maar voor de rest is het een mooie feel good movie.

Geweldig leuke film van Capra, waar de feelgoodfactor immer oprecht is. De Sycamores zijn een uiterst bont en grappig gezelschap, waarbij ik het meest sympathiseerde met opa Lionel Barrymore. Jimmy Stewart in een van zijn eerste typische 'Jimmy Stewart'-rollen is dit keer ook leuk om te zien.

Ik moet zeggen dat het me ook wel verbaast dat Capra republikein was,omdat zijn films altijd wel een socialistisch tintje hadden.

Ik heb deze film jaren geleden gezien en toen vond ik 'm fantastisch.
Nu weer teruggezien en ik vond hem nu iets minder.

De cast is over het algemeen erg goed,ik ben alleen niet zo'n fan van Lionel Barrymore.
Lionel Barrymore schijnt-net als broer John en zus Ethel-vaak dronken te zijn geweest tijdens de opname's van films en dat verbaast me niets.

Erg leuke film weer van Capra.

Capra is als geen ander in staat om een heerlijk feelgood sfeertje te creëren in zijn films. Hier lukt hem dat ook weer. De familie Sycamore is een uiterst vriendelijke en hartverwarmende familie. In hun huis gebeurt werkelijk van alles en proef je de warmte. De mensen die er wonen zijn behoorlijk uitlopend, maar iedereen heeft daar duidelijk zijn plaatsje gevonden.

Iedereen krijgt wel zo zijn aandacht in de film en dat is best fijn, want iedereen heeft wel zijn boeiende eigenschappen of is op de een andere manier grappig. James Stewart doet het hier zoals gewoonlijk erg goed, maar ook op de andere acteerprestaties is niets aan te merken. Jean Arthur blijft een fantastische vrouw om te zien en met haar enhousiaste spel wist zij mij hier weer eens geboeid naar het scherm te laten staren. Lionel Barrymore steelt echter de show als sympathieke opa met een zeer warm hart en een grote persoonlijkheid.

Ja best wel weer genoten van deze Capra, al vind ik Mr. Smith Goes to Washington en Mr. Deeds Goes to Town nog wel een stukje beter. Het blijft echter fijne cinema die na al die jaren nog steeds prima blijkt te werken.

4,0*